1304 resultaten.
Griekenland
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
1.553 tussen sokkels en gebroken zuilen
die klagen in de wind
stoeien witte vlinders
op de handen van een kind
marmer glanst koelbloedig
onkruid groeit gezwind
een geur van wilde tijm
bloost op de wangen van het kind
naar een land om van te dromen
ben ik amoureus teruggekomen
om tussen druiven en olijven
ook wat weemoed te verdrijven.…
in een fors arrangé
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
554 ik knipte nagels
aan vingers zo lang
voelde de kou
die lag in haar hand
ze speelde piano
in een fors arrangé
miste geen toets
in het grijze verlee
nu streelt ze noten
in gedachten verdiept
en neuriet haar woorden
bij ongehoorde muziek
wat ze nu componeert
is haar nooit aangeleerd
een weemoedig lied zingt
over afscheid zonder…
de mijmeraar
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
700 wat is mijmeren
anders dan soezen
met neuzen
boven laag water
weemoedig verzonken
in spetters
met spleten en splonken
adders en grassen
muizen die plassen
vogels die fluiten
kikkers die kwaken
pauwen met staarten die slepen
de havik hakt wilde patrijsjes
als wij witte radijsjes
nu nog de poedelpoes
en het is uit met de roes…
Het tijdelijke sloot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 strekte mijn armen
reikte met handen
maar voelde leven
langs vingers glijden
met nagels striemen
getrokken over je rug
het tijdelijke sloot maar
gaf je ziel nog niet bloot
er is geen begin
door een schat aan
herinnering achter te laten
de gaten zijn veel te groot
deze breken met
weemoed en respect
wat je liefhebt is klaar…
Geuren van de tijd
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
911 Vertel het zonder woorden in de geleende stilte
waar weemoed en tranen eindigen
in een vergeten spelonk.
Waar herinneringen een echo krijgen
en wachten niets vraagt wat
je niet kunt
verliezen in de cocon
van een gedroomde
eenzaam verlangen
en een geboorte
die geen afscheid vraagt.…
nu ik weet
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
667 in de stilte van mijn zwijgen
begraaf ik alle weemoed onder
diepe rouw
als jonge vrouw verliet je plots
jouw vlugge dagen, ongevraagd vergaf je
wat slechts jou had toebehoord
er werd genomen en gedacht
dat jij wel elke nacht
de nukken van zijn wil kon dragen
hoeveel pijn stond jij daar toe?…
Geen ster...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 Geen ster hoog aan de hemel,
terwijl de lach verzinkt in
weemoedige klanken.
De aarde fragiel als een vlinder...
Mensen beven tussen grauwe wolken
en dor gras.
In het park geen rode rozen,
alleen dode gele.
En in vele ogen tranen zichtbaar
of verborgen in een tijd van wanhoop
en zorgen.…
Afleiding.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
822 Weemoed bij de bloesem
onder de lentezon.
Een vijver met fontein,
lelieblad en kikkerdril.
In mijn hart is het stil.
Vogels fluiten tussen het groen.
Wolken tegen het hemelblauw
zweven voorbij.
Diep geworteld in mij voel
ik een onbehagen dat mij nijpt.…
afscheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
589 van harte gewenst, ten dele
weemoed
de uitgezochte elementen
van een mensenleven lang
het behang nog
niet vergeeld
over dozen verdeeld
ligt toekomst stil te wachten
daar zullen nieuwe nachten
anders zijn
wat rest is de kern van
ons gezamenlijk bestaan
en dat voelt goed
we gaan een ander welkom
tegemoet…
weerom de blues...
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
697 bij een geur van natte lappen
vallen weerom de bladeren
in een landschap van melancholie
is heimwee het steekwoord
ergens tussen mijn oren
blaast iemand weemoedig
op de mondharmonica
en op het prikbord van het gemis
hangt nog een ansicht
van een voorbije vakantie...…
Something Rotten
gedicht
3.3 met 15 stemmen
10.290 Er is iets onbekends aan de hand, denken wij,
een meer verfijnde weemoed als bij zieke kinderen.
Heel zeker zullen wij het toch nooit weten.
------------------------------------
uit: 'Nachten van Beiroet', 1994.…
Voor later
gedicht
2.7 met 7 stemmen
7.518 Er valt aan de toekomst niets te lachen; het voorvoelde falen
des levens zelf dient grootste ernst gewijd, terwille van
wat later weelde en fortuin zal zijn - een smetteloze,
als gepoetste knopen blinkende blik zonder ontgoocheling,
zonder vertwijfeling, vol weerbaar ongeschonden weemoed
omdat het nooit zal komen, wat al in droom vervulling…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
Die vonken
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
473 zacht klinkt
de weemoed
in hun lief gezang
maar woorden met
een eeuwig gewicht
maken kinderen bang
zij gaan voor
het meer dansante
voetenwerk en de handjes
maar in jouw
ogen smeult het
nooit gedoofde vuur
het donkere van
je stem herinnert
zich nog ieder uur
die vonken ga jij
kinderen leren uit hun
geschiedenis van proberen…
Joeki T
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
622 krijg het beeld niet uit mijn geest
helder alsof het gisteren is gebeurd
bij elke herinnering brandt ‘t dieper in
de tragedie werd deel van mijzelf
voedt eeuwig kwellende weemoed
de tijdachtige afstand tussen ons groeit
het graf erodeert, bloemen verdwenen
ouderen sterven en jongeren vergeten
graf lijdt onder de tijd die ons scheidt…
een schim
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.241 ik bewoog nog eenmaal
mijn handwarme glas
keek met weemoed
door het gebladderd venster
het raamwerk begrensde mij
met dat wat was
achter in mijn diepe tuin
bij het bouwvallig priëel
zag ik nog haar schim
langzaam verscheidend
in een duistere kim
ik draaide me om,
nam een laatste slok
onder de dode schemerlamp,
begroef daar mijn…
onmogelijk
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
965 Vóór mij,
alleen braakliggende gronden
met weemoed verbonden.
De harde aarde
dient omgeploegd,
ik verdien het,
lang genoeg gezwoegd.
Helaas de tijd dringt
Ik schuif uit over grint
Geen houvast meer
De angst komt steeds weer
Hulp is er niet
Alleen tranen van verdriet
Een meehelpende hand
Neen bedankt,
Dat is mijn eigen land.…
Une dame très chique
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
877 Alvorens ze aarzelend fluisterde “ja”
verschikte ze nog even iets aan haar decolleté
zodat, terwijl zij steunde op haar elleboog,
de vingers van haar slanke, fijne hand
langoureus-weemoedig
de kralen van haar halssnoer
nauwelijks raakten.…
Een regenavond
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
756 Zoveel druppels die gevallen
hier en daar tot beken gaan;
zoveel tranen die vandaag ook
stil verdriet lieten verstaan,
maar de avond is gevallen
en ook deze dag voorbij,
heel de stilte van de uren
slaat de weemoed op in `t hart
en ik wou zo graag dat vuren
van geluk en vreugde branden,
dat de vrede in jouw handen
iedereen bereiken kon…
moederdag
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
5.580 kijk ik met weemoed terug,
er vloeit een traan.
een traan van gemis,
na zoveel jaren.
maar ook van dankbaarheid,
om de moeder die je was.
stilletjes verschijnt er
ook een lach.
en bedank ik je weer dat u een
fijne moeder was keer op keer.…
Amsterdam
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.340 Als ik muziek hoor
uit vervlogen tijd
krijg ik kriebels
van weemoedigheid.
De tijd van provo's
alles kon in Amsterdam
omgaan met homo's
ik, die er als groentje kwam.
Partnerruil en vreemd-gaan
als ik Simon en Garfunkel hoor
denk, aan wat we hebben gedaan
mijn onschuld daar verloor.…
troosteres
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.623 aanhoudende stroom langs
verweerde kusten
die ons bestaan overstijgt
in broosheid berusten leert
waar weemoed in het gaan
en keren schuilt bij een teer
gemis over weerzien droomt
onder weidse luchten lasten
minder drukken in wiegend
avondrood worden verlicht
waar een mensenkind zich
door de zee gedragen weet
hier aldoor…
Schorpioen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.037 Bij het onvermijdelijke eind
zie ik hoe zachte weemoed
zich aankondigt als in haar
ogen het leven wegloopt.
Een keuze was er niet.
Een weg terug is er voor haar
net zo min als voor mij.
Zo zijn wij.…
Dartel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
602 Vraagt hij wat weemoedig
of hij liefde
heten mag.
Heter nu
dan toen die dag.…
NAZOMERSE BEKORING
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Loofbomen ruisen
weemoedig, toch opbeurend.
Klonk zo de boodschap
der eiken bij de tempel
van de Griekse oppergod?…
De vlucht des tijds
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.301 Dát kan mij vaak weemoedig maken,
Dat ons de tijd zó snel ontvaart,
Dat, eer zij 't Heden recht mocht smaken,
De ziel reeds in 't Verleden staart.
Het zaligst uur, sinds lange jaren
Verwacht en vurig afgebeên,
Het komt gelijk een klank van snaren:
Hij ruist, verrukt, en—vliegt daarheen!…
Innerlijk licht
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
609 Er stromen rivieren rond jouw naïviteit
het is zomer, je roept een ober
je vraagt vriendelijk om innerlijk licht
alsof zwaartekracht niet meer bestaat
weemoedig meewaait met de wind
nu al mijn woorden zijn verdwenen
je glimlacht voortijdig naar een kind
rozen bloeien sober, je voelt je onbemind
over wat jij mij aan diepte bracht
de horizon…
zonder geluid
netgedicht
4.6 met 11 stemmen
782 het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht
het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd
wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld
dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik
jij, mijn liefste, en ik
onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren…
Toegankelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
811 Er ligt een gevoelig bezit
op een eiland van duisternis
met mensen die hun eigen muze
zijn geworden
en ver over de oceaan
praten zwanen
over weemoed
toen alles nog verdrietig was
en stoelen in de keuken kraakten
jij bent toegankelijk voor mij
je droomt, je wordt wakker
je hebt een mening
maar je blijft toegankelijk
voor mij…
bitterzoet bloed
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 ze mijmert
in een huis
van glas waar
de dag in
zachte tinten
vervloeit
de laaghangende
wolk het zonlicht
weerkaatst
de lucht aan
het donkergrijze
water raakt
de azure zee
het schip op
handen draagt
de tedere takken
van de plataan de
westenwind weerstaan
ai solitas ai saudade
weemoedig zingt haar
bitterzoete…