848 resultaten.
Hoogpolig stiltekleed
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
420 barstensvol
wetenschap
over tal van
communicatie
mogelijkheden en
het aanverwante
sociale gebeuren
een afscheid
met een zwaai
gaf eerder een
eigen draai aan
alles wat er
besproken was
zo dat niemand
meer iets vervelends
op de lever had of
nog ergens mee zat
de geëigende
aandacht cirkels
hadden zo hun
speciale structuur
voor stad en wijk…
WONINGWENS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 Na hetgeen de helden mochten bereiken
staat keukenkunst van bediende Joost pal
bij behouden thuiskomst, die diepe val
en moeizame klim voor smullen doet wijken.…
Mortis initium
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
255 -
merkt men dat het meer is
dan wachten, nimmer weerkerend wijken,
alles woelt om verandering hier.…
"Redelijk midden"
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
364 wijk niet voor de sfinks
draai het roer, keer de koers
niet recht door zee maar
naar bakboord - redelijk links!…
Onbegonnen werk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
308 De einder kan ik niet bereiken,
die blijft maar van mij wijken,
hoe snel ik ook ga, ’t maakt niet
uit, d'einder blijft in’t verschiet.
Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren, zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.…
Onbegonnen werk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
161 De einder kan ik niet bereiken,
die blijft maar van mij wijken,
hoe snel ik ook ga, ’t maakt niet
uit, d'einder blijft in’t verschiet.
Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren, zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.…
helaas
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.087 Alziende leven in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam…
helaas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
910 Alziende leven in een stad die blind
Het voorjaar reeds vermoedt en ziet gelijk
Een slapend kind; slenteren door het grint
En zand van een in aanbouw zijnde wijk
Of door het centrum, samen met een vrind,
Half dromend uitrusten langs de dijk
En luisteren naar vogels, water, wind:
Dat alles schuift langzaam buiten bereik
En wij geraken enzaam…
De Moeder Het meisje
netgedicht
3.0 met 16 stemmen
4.740 Aan vroeger denkend en aan honingdauw
die naast me zat, haar mond indigoblauw:
ze wou geen meter van mijn snoepzak wijken.
Een vrouwenstem klinkt schel. O, moeder-
overste, vloek ik, nog steeds in pinguïnkleren.
Ze kijkt alsof ik ziektes kom verspreiden.
Hoe is 't, jij dichtersneus vol klaproospoeder.…
Als je denkt: "ik ben verslagen".
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
11.423 Niet de Goliats en de rijken
tellen in de kamp voor zes,
maar de fermen, die niet wijken
hebben vroeg of laat succes.…
Herfststorm
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
851 Het is merkbaar herfstig
En windkracht 12 komt aangestoven
Om de bijna kale bomen
Van hun laatste bladeren te beroven
Zwiepende takken
Gaan wild door het lint
Hun woest slaande bewegingen
Als een ode aan de wind
Dwarrelende bladeren moeten wijken
Zwevend in hun vlucht
Als snelle hoogvliegers
Bestrijken zij de grauwe dichte lucht
Geen…
Doorsnee woning
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
5.612 Het moest simpel zwichten voor wijken voor goed,
onroerend te weten. Dat dit mij nauwelijks deerde
wordt zichtbaar als je achter `t puin gekomen bent.…
De Grijze Golf
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.455 De voorhoede strijkt nu al neer
om voor geen tegenstand te wijken,
't pad plaveiend voor hun gelijken;
en ik bewonder hen steeds meer,
beseffend hoe ik zelf straks ben;
nog even en ik ben een van hen.…
Rijk
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
2.969 mijn stierse drang
stuivend meel wekt roes, zo rustig
stilte dempt mijn zielekwaal
in ruis deemsteren de sporen
van mijn wereld, hard, brutaal
mag magnolia mij redden
met schoonheid, geur, in glundertaal
ach, ‘k veracht beurzige vrienden
hoogschoud’righeid is zo banaal
diep platonisch vult mijn leven
zich zielsgewijs; het geld neemt wijk…
Gelukkig maar
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
2.772 met waarom
Het heeft geen zin te verklaren
Vlammen, hitte, blaren
Van oorzaak naar gevolg
Van logica in reeksen
Stapels kranten oude feiten
Die verklaren waarom waarom
Eenzaamheid en koude
Het vallen uit haar open raam
Tijd - ‘t jonge en ’t oude jaar
De pijn, het lot, wederzijds genot
Het bitter verder gaan en kreupel door gemis
Het wijken…
zomer
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
916 het regende gisteren
dus knielen tuinstoelen vandaag
voor de tuintafel van morgen
de gemummificeerde laurier herleeft
lichtgroen tussen de Zeeuwse knopjes,
waar het ridderspoor van geen wijken weten wil
onze lieve vrouw heeft weer d’r gele mantel
uitgespreid over het tuinpad, waar 's avonds
tuinfakkels op wacht staan bij de judaspenning…
Bij: de onvoltooide van Schubert
netgedicht
4.6 met 22 stemmen
967 Alles is nog onderweg
de einders wijken
oeverloos verlangen.
Stroom en zee
eindeloos vervloeien
tot klaarheid.
Getemde drift
en hunkering
tot in de nacht.
Herboren worden
tot licht en vrede
regen in de woestijn.
Niet te verdragen
bron die terugkeert
kind dat lacht.…
Kunstberg
gedicht
2.7 met 17 stemmen
8.191 Ik dwaal zo graag aan oude bouwterreinen
waar oude wijken worden omgewoeld,
waar voze stegen onder puin verdwijnen
dat op vrachtwagens wordt weggevoerd.
Daar wordt geboord, gebeukt en diep gegraven.
In putten hol als de ogen van de dood
gapen riolen, lang vergeten graven;
oeroude gronden komen maagdlijk bloot.…
Afgeschoten inktpatroon
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
2.868 het beste van ons voortaan heb gehad
Maar dan leef ik op, begin een nieuwe zin
waarin je zijn zich net iets beter laat klinken
ook al is`t een wankel woorden hinken
een aarzelend bewegen van mijn onderkin
Tot ik sterf mijn liefste, tot ik was mijn schat
zullen mijn kreten naar jouw hemel lonken
onderwijl van aards noch werelds wijken…
Ondersteboven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
537 De man is
zittend op de rand
van een wijk,
uit haar eigen as gerezen,
in een diepe kloof
gegleden.
Hij is daar gebleven.
De wereld was voor hem,
ondersteboven,
als een berg
of twee.
“slaap je?”
zuchtte vrouwlief zacht ,
niet genegen te vergeten
of tot ijzervreterij geneigd.…
MOLME BOOM
poëzie
3.2 met 8 stemmen
2.748 Ach, wisten al de mensen van elkaar
't geheim beluik
van 's harten loense wijken
waarin de trappen staan
die naar Gods liefde reiken.
----------------------------------
uit: Schaduw (1929)…
Rifraf
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
655 Laat het sneeuwen in het hoofd
nieuwe maagdelijkheid ontdekken
voorbij blijft, het is geweest
zout van tranen, het doet slakken
wijken van het eeuwige pad
Vliegend tapijtje met mot
kijk er vormen zich gaten
Men roept hosanna in den hoge
verbindt zich met hemel
en jawel met een stotterende hel
Het is zoveel om te omschrijven
Er past een…
Potdicht (4)
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 Hier weet de dromerigheid van wijken -
net naast de mand.
Toch roemt en rilt het hier van machten,
luist hier verstand (meer dan het hart)
van wat ik schreiend hoog blijf achten:
mijn hand.
-----------------------------------------------------------
Potdicht 4, in pastiche het gedicht (nr. 4043) “Binnenhof” van Aad Nuis.…
BLOEMEN-TENTOONSTELLING IN DE HAARLEMMERHOUT.
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.438 Hoe heffen zwarte stammen 't dak omhoog
Van baldakijn of luchten glorie-boog,
Hoe wijken hier bossaadjen tot beminnen
Verlokkend, zoden om de dans te ontginnen
Van reien, daar zich licht-gewiekt bewoog
De voet, die droeg de schoonste bloem omhoog:
Gestalte, onwis zijn 't vrouwen of godinnen?…
Open en onvoltooid ?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
493 Als beleven kijken is, te wijken
voor alles in het nietig menselijk
stof, geen pakkende gelijkenis en
worden ideeën snel geschiedenis,
verleer mezelf niet te overschatten.…
Wilde vinex
gedicht
3.7 met 3 stemmen
2.345 Ik loop in mijn vlinderbroekje op het terras, ogen ploppen
overal uit, uit mijn benen, mijn buik en mijn broekje is zo klein
zacht en zo champagne, hier in deze wijk met houten kades
zonder water, waar meisjesbenen tegen de gevel groeien.…
Nachtlogement
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 harp
uit een ver verleden zijn ze gekomen
nog immer rimpelloos
alleen de bliksem doet ze verbleken
of voor even verdwijnen
ze mengen de donder
met souplesse in hun slanke opus
een klaroenstoot trilt het daglicht dood
de silhouetten verheffen zich
wringen zich door een kier
de maanloze nacht in
over de gammele weg
die stoere stammen wijken…
Kliniek
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.059 Verzet en aanval weten niet van wijken
Nog krampt de hoop zich aan de laatste kans,
Een ijle grens tussen twee koninkrijken.…
MOLME BOOM
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.976 Ach, wisten al de mensen van elkaar
't geheim beluik
van 's harten loense wijken
waarin de trappen staan
die naar Gods liefde reiken.
-------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten (1941)…
Dorp.
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
768 Misschien pas je wel beter in een sonnet:
ik knoop je wijken in kwatrijnen open,
zet je kerken en kastelen in rijmen vast,
hinkel in terzinen op je beiaardmuziek.
Maar je wil vrij zijn, houdt van het ongerijmde.
Je rijmt van binnen oud en nieuw bijeen,
balt je jonge clubs, verzorgt je grijze wijzen.…