6609 resultaten.
Eens en Nu.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
2.366 En 'k zie het Leven als door koele glazen:
Een blauwe stroom, een zonbeglansde wei,
Waar 't bruine paard en blanke koeien grazen,
En een wit zeil drijft, achter 't groen, voorbij.…
Lenteraadselen?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
469 Waarover zingen de vogels in groene kruinen
zodra dagen lengen en de zon warmer wordt
en mensen heerlijk in het gras liggen bruinen
niemand nog over kou of ongemak mort.
Ach, ik wil het allemaal niet zo precies weten
alles en ieder heeft zijn eigen keus
alleen van het goede genieten blijven weten
en gewoon gelukkig zijn is mijn leus.…
Het vogelke
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.135 Gij zit thans in de kooi
Treurig, niet half zo mooi
Als toen ge door het bos
Vloog blij en los;
Spreken dat kunt gij niet,
Maar wen ge uit ’t kooitje ziet
’t Lover, het groene mos,
Voelt ge verdriet.
Was ik een vogelkijn,
‘k Wou steeds in vrijheid zijn.
Gauw, dierke lief, vlieg voort
Naar schoner oord.
Ha, ge zijn weder vrij!…
Zomaar.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 Een lieftallig gezicht daar tussen al
het groen.
Waar ook velen op het gras gewoon liggen
te liggen zomaar zonder iets te doen.…
Droomverleden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
570 Het land schilderde zijn bestaan
onder grijze luchten en helderblauwe vrijheid
rivieren stromend rood door het bloed
zochten het dal met al haar groene weiden
je was een ridder in haar leven
onder het maanlicht van de middeleeuwen
bestond er geen oranje, maar geel was de gloed
en haar ogen, smaragdgroen, keken
weidser dan haar aanbelandende…
Eilandspolder.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 Ik denk aan de schapen,
de koeien, de paarden,
het land dat altijd groen blijft.
Ik denk aan de vogels,
de bloemen, het wuivende riet,
rechte rijen van populieren.
Ik denk aan de tuinen,
de bootjes, de vrijheid,
het uitzicht tot aan De Rijp.
Ik denk aan de ringvaart,
de molens, de sluizen,
aan de krommingen in de dijk.…
PS: Het wonder
gedicht
4.0 met 5 stemmen
4.156 In de kleinste kurketrekkert
een rankje omhoog, bloesemt een groen hoedje
ernaast, piepklein de druif, wordt dat een toetje
of zelfs wijn, trosjes overal rondom, merk
wit, onbekend, blad wijduit, een groots vlechtwerk
naar de zon, bol bladerdak dat zo zoetjes,
vol kietelende tentakeltjes, moet je
zien, wat een wingerd, weelderig, verlekkerd…
Jaarwisseling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
560 (Dichtrijk 2014)
Als Oud Nieuw wordt, wordt Nieuw vanzelf
weer ouder
Zowel weken als maanden zetten door
'De tiid hâld gjin skoft', pauzeert dus geen moment
Zowel aan begin als eind is het kouder
Lente, zomer, herfst, winter steeds vertrouwder
laten lange tijden hun sporen na
van een geboorte tot volwassenheid
van warm tot frisjes, groen…
Vlakbij zijn de woorden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
543 Vlakbij zijn de kluisters, de gedichten,
vlakbij zijn de oude vergezichten,
een witte Kerst en een groene loot,
een vers uit de Bijbeld dat uitzicht bood,
en plots weer de ster die verscheen.
Een heel goed, gezond en gezegend Nieuw Jaar voor iedere lezer(es).…
iets herkent de schuchterheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
473 nu ik luister naar meedogendheid van
tonen toont mijn gevoel erbarmen, het opent
wondertjes in mijn denkpatroon
***
buiten graast de kou op het terras, het groen
is grauw en dorstige vlagen wind hoeden
de vragen die niet willen weten van rijm of rijp, het
verliest ergens van maar van wat kunnen we
beter niet vragen
het voeren van…
- Witte Wijnazijn -
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
620 De smakelijke
komkomm - er - salade erbij
bestelt de eenvoudige hete kip,
in een indische groene schotel
pittige kipfiletreepjes dus
allerlekkerst
verhuizen naar de oven
gegrilde bakharing op roggetoast
of gepaneerde maatjes
dragen elk krokant een jasje
genieten de ideale lunchparade
lente-uitjes, currypoeder en look,
kervelpluksels…
Mijn ondeelbare deel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers en door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritmisch
in taal en woord verstijfd in een
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het doen laten een constante druk
van wurging als ik binnen kom.…
Hij wil gaan liggen, uitblazen een poos
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.193 Hij wil gaan liggen, uitblazen een poos,
En hangt smaakvol in evenwijd'ge bogen
Zijn dweilen uit, om onderwijl te drogen,
Rood, geel, groen, blauw van verf en bloed en roos;
Op 't tekenvuil in 't oosten gooit hij boos
De kop'ren kam, nu helemaal verbogen. -
Pet-blauw, knoop-geel, stuiptrekkend vastgezogen
Veel buit aan kam: hij voelt…
DE WONING
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.304 Mijn kleine kamer, mijn laag huis,
Eng en vertrouwlijk als een kluis,
Waarover zich van wand tot wand
De grijsheid van de zoldring spant ;
Buiten de drempel het gebloemt,
Dat 't aambeeld en de hamer roemt,
Het goud, waaruit het is gesmeed,
De vinger, die zijn drift bestreed;
Opwaarts, gebeeldhouwd in het groen,
Een eedle boog,…
L E N T E K I N D
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
688 En ik zie alles weer in bloei
rondom het huis waarin ik werd geboren
de wolken nog steeds mijn dromen in de wind
het kind nooit verloren
ieder jaargetijde meegenomen
beweeg ik de bomen
en hun stam houdt mij recht
de bladeren gegaan en opnieuw gekomen
loop ik steeds weer de weg van mijn jeugd
de bloemen te plukken uit het groene gras
denk…
December
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
739 December stapt weer in het jaar
De beuken kaal, het eikenhakhout bronst iets groen
De vlinderstruik moet het met dorre aren doen
De perken kleurloos want de herfst is er mee klaar
December stapt wat vreugdeloos in ’t jaar
December glijdt weer in het jaar
De ochtendvorst, het struikgewas rouwt grijs berijpt
De hongerige kraai die naar een vetbol…
Nog meer kerstleed
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.047 Dat gaat maar door, geen mens die hem komt snoeien
en ’t mooiste is, jaarrond staat hij in ’t groen.
Doch einde zomer dreigt er groot gevaar.
De vesters komen met hun motorzagen
met bruut geweld het sparrenbos belagen
alvast voor Kerst, dan is die klus maar klaar.…
Volheid
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
728 Het rook er zo naar bloem en gras en nat
en bloesem in de bomen
een slingerpad van scherm in berm
het koolzaad geel in 't groen als felle fijne franjes
daarin het fluitenkruid als tere kant
de kaarsen klaar van de kastanjes
het water met bosschages aan de overkant.…
Mijn lichaam...
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
692 Jullie schreven jullie roep neer op haar bleke huid
om later in de plooi van tijd te verschalen,
verborgen en verloren achter
haar mossig groen gewaad.…
Tuinpad
gedicht
3.5 met 4 stemmen
2.104 In 't groen draagt dit de waarde van een daad.
-----------------------------------
uit: 'Natuurlijk Evenwicht', 1984.…
Ik zag met pronk en kostbaarheden
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.308 IK zag met pronk en kostbaarheden
en een hooghartig oogopslaan
een pauwenveer in de koraan;
de groen en rosse strengen gleden
over de tekst, het wuft verguld
had al de bladzij opgevuld
en midden in de soeren lag
de blauwe spiegel en zijn lonken
de strakke verzen overblonken
lichtzinnig spelend met de dag
en bont juweel en wulps azuur…
opgetild
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
702 je zweeft boven dagen en oceanen
dolfijnen springen uit het water
je zwerft door de Melkweg in de nacht
zie je de groene golven van het poollicht?
opgetild uit onze wieg
reizen we met je mee
Vaya con Dios…
wolken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
557 vanmiddag huisde ik boven de boomtoppen
in een strakke azuurblauwe lucht
drie witte wolkjes sierden de omgeving
dunne grijze randen als zachte contouren
beneden het groen: mos met kleine sterren
oeroude grond, stenen uit de vroege ijstijd
gestapeld tot hoge wallen; tehuis voor dieren
of zekerheid voor een veilig gevoel
de fijne grijze wolkenranden…
actie in de herfst
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
725 bladeren ruimen
het gazon bemesten
verzorgen van tuinen
doen wij als de besten
met de herfst in het land
treden we nu best in actie
alle rommel langs de kant
werk voor gans de familie
het plankier wat schuren
met zeep of bleekwater
het groen van de muren
geen zorgen voor later
iedereen is druk in de weer
vele handen maken…
Holland.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.400 Zie 'k Holland weer met zijn bestraalde vaarten,
Rivieren blankend tussen 't spichtig groen,
Waar, in de glorierijke zomernoen
Goude' iris, tussen riet en paardestaarten,
En 't brede bloemscherm 't daglicht zingen doen,
Dan doet er in mijn ziel een zaal'ge klaarte
— Zoals de zon stijgt trots uit wolkgevaarten —
Der Schoonheid blijde wederkeer…
mijn kleur bekennen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
663 gelukkig bestaan kleuren
om dingen op te beuren
zonder hen was alles zwart
eentonig of ietwat apart
de grijze muur die wil ik wit
de zilveren stoel die ik aanbid
de gouden schijn van het maanlicht
geeft blij gevoel, een fraai gezicht
de hemel verf ik altijd blauw
de zon zingt geel, ik hou van jou
het gras dat kleur ik in 't fel groen…
Der vroeg en vroom gestorvene Maria
poëzie
4.0 met 1 stemmen
830 Een dauwdrop waart ge, een dauwdrop van Gods hemel,
Die hier een wijl het dorstig groen verfrist,
Gekoesterd, en van ’t stof hebt rein gewist:
Maar die, te rein voor ’t lage bladgewemel,
Door ’t flonkerlicht der zon teruggehaald,
Omhoog opnieuw op ’t eeuwig palmloof praalt.…
Bloemkrans
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.010 voor de liefste
Wanneer, ook dán als de andre tekens zwijgen,
De ziel haar zucht in kleuren wedergeeft,
De Min haar blos in 't rozenblad doet stijgen,
De Erinnring in 't vergeet-mij-nietje beeft;
Als Hope fladdert in de groene twijgen,
De Rouw in 't lover der cypresse zweeft;
Als Jaloezij de gele tulp doet hijgen,
De Glorie in de frissen…
Het heelal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
669 Hun groene schubbenlijf eens tegen onze gilet kunnen trekken.
Hen het mooie van Brugge laten bezoeken in een bootje
en een mogelijks eerste gesprek voeren.
Zelf zou ik willen vragen of E.T. familie is
of ze ooit kapitein Kirk en commandant Spock
hebben ontmoet
en als het nu echt hen waren die ons vanuit
hun ufo’s kwamen bespieden.…
Alles heeft zijn grenzen.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
503 Van geel naar groen breekt het leven
in ergernis. Het gaat mank aan
deficiënties in een persoonlijk gemis.
Alles heeft zijn grenzen.
Vooral als het om de liefde gaat.
Een mens is veroordeeld tot
de eenzaamheid. Waar de schone
vriendschap in zijn slapen nimmer
in jouw dag ontwaakt.…