7279 resultaten.
Nieuwe kracht in mijn liefdeslied....
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.727 Dromen draaien rond mij
in een wereld van zachte poëzie
als de letters mijn pen vinden;
mijn woorden zullen
ge- en herschreven worden
Maar enkel door mij
De wind zweeft mee met mij
langs de laatste zee van
talloze emoties - waarin wij
duizend dromen zullen beleven-
en neemt mij naar de mooiste
zonsondergang van mijn leven
Maar toch…
Lieve anne
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
3.255 molens twijfelen
en stilaan wachten we
wachten tot jij
jij ontwaakt en in het prille gras
met blote voeten boe roept tot de koeien
en de natte neuzen zoent
zomaar de liefde rond strooit als
kruimels voor de mussen
je lach in de ochtend waar de
leeuwerik op wacht
ja dan kruipt hier de nevel terug
komt zonlicht door de ramen
is de zee…
Droomkinderen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
797 Richtingloos los van zee en aarde
zweefden zij als witte meeuwen
loom verwarmd door moeder zon
de twee kinderen van de wind
Als verliefde vlinders fladderend
rondom elkaar steeds even rakend
waarbij vurige vonkjes oversprongen
zoals bij sterke elektrische magneten
In het dal van de engelenkloof
daalden zij in cirkels naar omlaag
bedreven…
gedachten vol met stilte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
873 in zacht geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn…
Zomerzon
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.032 straal je op ons neer
Heerlijk vrolijk, en soms laaiend heet
Elke dag verschijn je weer
Totdat wij baden in het zweet
Tot in de late avond straal je van geluk
Beschermend als een melkgevende koe
Wij, lekker aan de barbecue
Met een biertje, worst en biefstuk
Op vakantie ga je met ons mee
Lekker in het binnenland
Maar natuurlijk ook aan zee…
Brief aan mijn moeder
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
1.822 als jouw ziel en de mijne elkaar tegenkomen
in de tijdloze ruimte van mijn dromen
zie ik weer even je ware gezicht;
stralend....in een zee van gouden licht.…
LAAT UW LICHT SCHIJNEN ONDER DE MENSEN.
poëzie
3.3 met 22 stemmen
7.269 Want als iemand komt gevaren
Midden uit de woeste zee
Midden uit de stoute baren,
’t Wijst het schip een goede ree.
Dit is recht het eigen wezen
Van een vroom en achtbaar man
Die ten Hemel-waarts gerezen,
Voor een baken strekken kan.…
Doodstil
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.146 Wanneer dorre halmen
graaien naar het binnenste in je lijf,
wanneer de zee doodstil blijft treuren
om een wegebbende herinnering,
vergeten door de tijd.…
Van liefde verhalen
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
2.006 Waar
tranen als paarlen
zich aaneen rijgen
tot onmetelijke
snoeren van intens
verlangen naar een
zee van liefde.
Waar
ondanks stormen
de stroom me
drijvend houdt
gedragen door een
deinend vlot op
golven van liefde.…
KRETA
poëzie
3.8 met 25 stemmen
8.258 Zee lag stiller onder sterrennacht
Dan een gulden vlies, een zilveren vacht.
Iedre windvlaag scheen voorgoed te luwen.
't Zware schip kon zich niet verder stuwen
In het weerstandloze, ijle klare,
En het eiland kwam voorbijgevaren.…
de formateur
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.461 het dorp der dorpen sluimert in de zon
de wijken zijn als late honingraten
door koningin en bijenvolk verlaten
een enkeling vindt schaduw op balkon
het leven is terug naar waar ’t begon
daar ligt een garnizoen van frontsoldaten
dat vluchtte uit de broeierige straten
de zee zorgt voor een generaal pardon
nabij een donker middeleeuws kasteel…
EEN DING HEB IK BEGEERD
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.033 Want, als op 't strand geslagen door de drift der branding
Een kinkhoorn, draagt mijn ziel uit dit mijn leven mee
De één onzegbre vreugd, die Gij mij hebt gegeven:
Het Ruisen van de Wind: het Ritme van de Zee!…
Liefdesland
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.154 Liefdesland waar ben je ook al weer
Oost west ben ik al geweest
Maar heb je grenzen niet gevonden
Toch zie ik soms je bergtoppen
Maar de wolken blijven ze
In mysterie verorberen
In het zuiden heb ik gezocht
Maar in het heetst van de strijd
Zoek je toch weer de zee van genegenheid
Noord was mooi en wit
In alle sereniteit
Heb ik je…
De meiskes uit de taveernen
poëzie
3.8 met 33 stemmen
3.947 De ronde zee waar wij zwalken,
die eindeloos wenkt en geeuwt,
en ons doet van begeren balken,
en ons verre vrouwe verweeûwt:
wij ankren in de taveernen
waar geniepig een rust ons smijt.
Daar wachten ons rood de deernen.
Daar raken wij 't leven kwijt.…
Hellada
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.433 Handje vol steen,
vervallen tot puin,
waar Goden huisden,
democratie heerste,
Archimedes, Aristoteles,
Plato, Socrates,
wetenschap en natuur,
vergeten en vergaan,
puzzelstukjes land,
zee rondom,
keienstrand verhit,
verzengende zon,
vergeten lauwerkrans,
eeuwige roem,
olympische spelen,
gewoon Griekenland.
-------------------…
Pijn
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
2.062 Ouders die plots gaan scheiden,
eenzaamheid in een grote zee.
Wie schenkt haar die reddende hand
en zorgt dat ze niet verdrinkt,
uiteindelijk is ze dat zelf
ook als dat misschien gek klinkt.
Want met een positieve instelling,
gesteund door wie van haar houdt,
wordt ook zij misschien gelukkig
en ook nog tevreden heel erg oud.…
Geen verdriet meer .....
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.392 hen beiden
even zijn vingers niet meer gevlochten
maar gedachten verweven in verleden
zoveel mijlen overspoeld door vloed
en verlaten door eb, terwijl monden
alles deden om scherven te vermijden
werden zachte lippen getekend door
het brakke zout der aarde
Gepekelde tranen worden omsloten
door hun beider grote liefde,
die immense zee…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.331 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
al was het maar één dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.361 eerst was er stilte, talmende bewustheid
het water van de aarde heeft de zee geruisloos vol getapt
toen in oktoberherfst de dijken braken
woest onbeheerst, een mengsel tussen zand en mist
was alles rondom vis en voel nog enkel modder
de nacht heeft schaduwen tien graden weer teruggedraaid
er ergens tussen twaalf en twee heb ik mijn huis ontruimd…
Tsoenami, de vreemdeling die niet wist... .
hartenkreet
4.1 met 14 stemmen
1.412 De zee nam meedogenloos
Dit keer van het land
Ineens met grote kracht
Op gruwelijke wijze
Meedogenloos
Het werd immens verdriet
Wereldomvattend
Onbeschrijfelijke onmacht
De wereld weent
Weet niet hoe
Gezichten grauw en verdoofd
In hun ogen de gruwel
De onmenselijke schreeuw
Koortsachtig zoekend naar anderen
Hoop
Kinderharten verschrompeld…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 vergeten duin in overvolle stad
door huizen afgesneden van de zee
de schilder Mesdag hield er atelier
de dichter Kloos heeft er ooit liefgehad
een stille, praktisch ongeschonden schat
bedekt met groen en zand in goudlamé
of ... stedelijke offerplek in spe
de buit van politiek op dievenpad
is het wel goed je gaven te beschrijven
je bloemen…
en zo voort
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
655 ik fiets een dijk
aan weerszijden de zee
waarvan de golven hoorbaar
beiden kanten de helling
aan slaan
zijwaarts duwt mij de wind
de handen stevig aan het stuur
trap ik de pedalen
die niet vloeiend draaien
vanwege een knik ik druk zwaarder
door mijn voet en schiet dan
even in het luchtledige enzovoort
en telkens waait mij een harde wind…
Zeeslag
gedicht
3.6 met 51 stemmen
14.167 Terwijl het strand, veroverd door de eb,
natuurlijk door de vloed herwonnen wordt
en allengs tot de helft wordt ingekort
ervaar ik weer wat ik ervaren heb:
een kleine jongen ben ik met een schep,
hernekkig vechtend voor een wankel fort
totdat het weldra toch is ingestort -
de zee geeft op het laatst de volle mep;
een klap, die onafwendbaar…
Lisette zegt
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
744 als gewalst staal
uit het zuiden de lente groen blad
aan harde bast en barse tak ontlokt
verhoging van temperatuur het kader
schept voor wat begint, stopt, weer
gelooft en tot wind zich omplooit
stof, takjes, snippers papier dansen
in spiralen omhoog tot rust keert
het geeft de hoop niet op en wonderen
kenmerken de tijd, drijfhout op zee…
Twijfel niet
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
821 toen twijfel opdook zijnde een gevoel
dat schipperde gelijk een boot op zee
die zwiept en zwalpt met hoge golven mee
met diepe kolken neer en zonder doel
weerklonk een stille stem die klaar en koel
beduidde : twijfel is een keuze. Nee
hij heeft de macht niet over wel en wee
van mensen .…
Bijzonder
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.199 Bijzonder
Ik kijk naar de lucht de zee en de meren
En de dijken die het water keren.
Vol van blijdschap en ontzag
Het woeste water als een veldslag.
Het mooie landschap de natuur
Voelt zo warm als haardvuur.
En de dieren op het land
Het houdt allemaal stand.
Wolken of een blauwe lucht
Of de plant met hun vrucht.…
Overgave
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.434 hoekige golven in robijnrood water
deinen op het ritme van vergeten dromen
het zwart van mijn onbezielde ogen
in groot contrast met de witte schuimkoppen
die als afgebeten negerzoenen op hongerige zee drijven
mijn huid kleurt zonnegeel als ik drink uit oceanen
in het kostbare zoute nat proef ik de bitterheid
van mijn sinaasappelvel, dat…
vlaagt een orgel vaag een lied
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
736 al een tijd lang
hoor ik kinderkoren
breken takken in
verbaal geweld van
bomen die maar niet
tot lente willen komen
ik kan geen rots
verpulveren zoals ijs,
mijn waterstromen
worden steeds gespleten
door obstakels
op hun lange reis
ooit gaan ze weer
samen vloeien
in de delta bij de zee
water zal zichzelf herkennen
want het kabbelen…
Natuurlijk
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
720 het leven
die gekiemde groeikracht geven
en zich ontworstelen aan ’t zand
Het liet mijn werken even rusten
diep verzinken in mijn eigen zijn
vragend of ik wel weet wie ik ben
het diepste van mezelf echt ken
de draad volg van m’n levenslijn
Ik hoor het zingen van de krekel
zie de zon in zijn stervende uur
proef het zilte van de kalme zee…
VAST IN MEZELF
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.119 niet
De kerker blijft bestaan
En ontaard in kwellend verdriet
Ik wil u enkel zeggen:
Mijn geest zit goed verstopt
Waardoor ik alle ellende
Diep in mijn hoofd opkrop
Een kurkentrekker hielp me niet
En ook de frees bleef steken
De beste psycholoog
Wist mijn geest niet te breken
Ik blijf dus een gevangene
Van mijn eigen corrupte geest
En de zee…