7279 resultaten.
Geven
hartenkreet
3.6 met 22 stemmen
2.478 Graag had ik je iets speciaals gegeven
dat symbool staat voor jou en mij
Iets wat je onthoudt je hele leven
Iets waarvan je zegt dit hou ik bij
Maar ik sta hier met lege handen
omdat niets beantwoordt aan mijn gevoel
Zelfs een diepblauwe zee met goudgele stranden
kan nooit zeggen wat ik bedoel
Want hoe kan iets het gevoel vervangen
dat…
parelde een hoge lach
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
994 in zacht geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn…
Eens in Vlissingen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
651 Ik was aan alle
kusten jouw zee.
Eén moment blijft
me altijd bij.
Met melk en honing
masseerde je mij
een zalig zoet beleg.
Mijn broer pas dood,
ik het eerst levend.…
de beelden II
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
735 ze hier was geraakt langs slikken
en graven van oude vissersboten
zoveel gezichten legde zij bloot
vreemde namen klonken het land in
waar de hazen zich ingroeven voor
de komende winter, dorpjes stillekes
onder het vallend blad bedolven
hun grijze gezichten uit steen houwen
ik ben blij, de melodie verdwijnt
langzaam in de nacht, de zee…
Vaders zoontje
poëzie
2.2 met 10 stemmen
2.559 Als ik groot ben ga ik varen,
Varen op de ruime zee;
Vader vaart al zoveel jaren,
Als ik groot ben vaar ik mee.
'k Wil naar verre landen reizen,
Kijken hoe het ginder gaat,
'k Wil het zien wat andren prijzen,
Wat in mooie boeken staat.…
Fatum
gedicht
2.5 met 20 stemmen
16.928 Hoe komt het - maar de zee is weggezonken,
in dichtgeslibte haven liggen boten
rottend te wachten op de eeuwigheid.
De nacht gaat over en ik, saamgeklonken
(met vee, gevangenen of idioten?)
Loop mee in de tredmolen van de tijd.
------------------------------
uit: 'Droomcensuur', 1980.…
een kind gevangen in je ogen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
742 ik zie hoe in je mond
de stenen rollen en
de woorden dollen in
bezwering van de zee
ik golf in gedachten mee
aan iedere hand een kind
gevangen in je ogen
taal geeft slechts in
blikken mededogen want
liefde waait als wind
je hebt de rots omvat
en weet de generaties
te traceren, voelt geluk
en pijn ziet in het spel
van kinderen…
ONTWAKEN
poëzie
3.8 met 10 stemmen
4.234 Ik lig nog te bed in de blinkende morgen
en hoor in mijn hart en daarbuiten het ruisen der nieuwe zee,
reuken en blijde geluiden
en de bloeiende geuren der kruiden
vervliegend als schuim in het zonlicht
en op de wind drijft het mee.…
want sterke vrouwen baarden
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
873 krachten
verzet met hand en tand
toont meedogenloos verachten
geen harmonie maar grof verzet
weerspannigheid en grote moed
dat heeft het land gered en
maakt karakters zichtbaar goed
de mens uit deze aarde
vertoont rechtschapenheid
want sterke vrouwen baarden
kinderen van waarachtigheid
geslachten door de tijd
verzamelden het recht door zee…
zij gaat, hij ook
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.753 ze staan weer te knipperen
met zijn tweetjes op de kloof
die beiden Rode Zee doen zijn
hij links en zij rechts
het centrum al lang voorbij
werpen ze extra blikken
naar de ander die daar wegdrijft
ongekende hoogtepunten tegemoet
spelen ze verdwaasd het spel
van zichzelf dan maar behelpen
het schaarse contact vandaag
dat hen nog sporadisch…
Het zwarte jurkje
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
573 ik heb de nachten geel gezien
je angsten schreeuwden rood
je wist niet of het donker was
omdat de kleur je dat verbood
het zwarte jurkje in het
goud dat uit je ogen vloeide
streelde heel uitdagend langs
je huid omdat je lijf mij boeide
de zon weerspiegelde
het blauwe kleuren van de zee
ze brandde huid en haar en
nam in rook je kleding…
Boerenmeisjes
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.165 nog het best
met onbegrijpelijke mirakels
waar zelfs destijds
bij gebrek aan cokesnuivende popidolen
Hollandse boerenmeisjes warm voor liepen
plat voor gingen
om maar een glimp op te kunnen vangen
van die ene
allesontziende, vloedsussende
en nimmer aflatende
dikgedraaide boerenvinger
van Hansje Brinker
Die vinger
die boerendorpen aan zee…
Mild ( voor buurman Gerard )
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.115 Gelaten in het wachten, van wie
het grijze stof wordt verstrooid,
waarmee de aarde is vernist, in
een met druppels getooide mist,
worden beelden opgefrist, winden
verscheuren, de in zout vervilte zee
verbleken of kleuren zon en maan
naar gelang ze ver of dichter bij
ons staan, belichaming van troost,
stuwt levensap van wortels naar…
Ikaros opnieuw
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
815 Het gaat sneeuwen
de indrukken in het wit gemaakt
vullen zich met vers en zacht
vlokken kosmische deeltjes
Geen weg terug
hemel en aarde even blank
Het grote verdwijnen
kan gaan beginnen
Er groeien vleugels zachtaardig
met donzige veertjes uit de huid
De zon geeft licht en is ver weg
Aarde en warmte duwen hem omhoog
De zee spint haar…
Waar adem leeft
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
561 een zilte zeebries
kwam mij tegemoet
vastgenageld bleef ik staan
waar ik stond
aangespoeld drijfhout
ligt her en der op het strand
meegevoerd door wind en golven
rollen en bruisen
frisse golven in de branding
van de zee over elkaar heen
waar adem leeft
daar waait de wind
van Gods geest in vrijheid
ongrijpbaar
waait waarheen hij wil…
Versmallen tot een entiteit
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
601 mij uit
als een lint van de twijfel
mijn blik schoot vol
op het stenen bed
van de schuld
en het tablet kleurde rood
ik gorgelde wat wanklanken
door onbestaande tunnels
waardoor hemel en hel welfden
om ongezien te trouwen
ik versmalde
tot op het bot op mijn tong
want niemand zou begrijpen
waarom ik hier hing te hangen
*
De zee…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
Dubbel ?
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
500 Maar die ander, meester
van de minnedaad, tiran van
lust en het geluk tussen hemel
en een wilde zee, gespoeld in
het nauw tussen liefde en de
haat, wat tussen de levenden en
de noden staat, daarin vind hij de
vrede niet, gekweld door de
reflectie van verdwenen doden,
zoals die zijn verschenen, de
aanvaring met de deugden,
z´n verdriet…
1985. Oostende.
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
640 Naar het drijvende bed
en de woorden
die toen bleven draaien rond mijn zilte slaap
zee werden
groter en groter
in de regen, in die bindende stilte, zo anders
dan ik had vermoed
tot ik verdronk. Jouw gezicht zag
en die laatste hand.
- Mijn woorden waren als meeuwen
die ik aan de waarheid gaf.-…
Geduld
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.209 Hoe imposant de bergen ook kunnen zijn
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
hoe indrukwekkend de watervallen ook zijn
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
en wat de golven van de zee betreft
- zij werden niet gemaakt in een dag…
Het is een kwestie van geduld
tot de…
Zo vrij als een vogel.
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.756 Zo vrij als een vogel,
zo voel ik mij
Hoog vliegen boven land
en rechtdoor zee
Niemand kan me raken,
niemand me treffen,
Maar wie vliegt er mee?…
Ichthyologie
gedicht
4.2 met 17 stemmen
11.877 Er is in zee een coelacant gevonden,
de missing link tussen twee vissen in.
De vinder weende van verwondering.
Onder zijn ogen lag voor ’t eerst verbonden
de eeuwen onderbroken schakeling.
En allen die om deze vis heenstonden
voelden zich op dat ogenblik verslonden
door de miljoenen jaren achter hen.…
Ongezouten
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
575 Als ik nog ongezouten tranen
overheb uit alle zotheid van de
tijd, die zich vrij laat stromen in
een verbond met een bodemloos
gelegen zee, schep ik ongenoegen
in een emmer waar de bodem is
uitgeslagen, waar des ondanks
de dromen ongestraft uit blijven
komen in het kielzog van de
zelfgenoegzaamheid, tegen alle
zwarte gaten in, dein…
Zandkasteel gemorst ( Haiku's)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 Lopende rivier,
bochtig voor de draagstoelen,
sleutels voor de zee.
Luchtkasteel verlicht,
laatste tred naar hemels slot
glazen deur is dicht....…
bloem der bloemen
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
980 de zee bracht je aan mijn oever
sloot met haar binnenste,
de ogen van de nacht
op diezelfde oever
zal ik op je blijven wachten,
de dagen doorbrengen in zandkastelen
tot jij weer terug bent, om met kinderhanden
de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld
waar zij nu breken op de branding van het leven
en stilaan de botten van ons…
Eeen meisje voor dag en nacht
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
853 Note: gebaseerd op het gelijknamige boek
Van Renate van der Zee…
Ik kom
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
884 Ik ben
de zonnestraal
breng warmte en licht
in je
leven
zodat je niet
meer in duisternis
leeft
opdat je het niet
meer koud hebt
dus laat me binnen
binnen in je hart
Ik ben als
de zee
breng verkoeling
en nieuwe
hoop
nieuwe hoop over
wat gaat komen
geef verkoeling
als je het nodig
hebt
dus laat me binnen
binnen in je hart
Ik…
wereldmuziek
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
789 evenals de zee, die bulderend haar achtergrond verliet
schuimspattend tussen laarzen viel
witter langs de dam zich terugtrok
om het water vrij te geven, dat verloren
over keien liep
het orgel ving aan
loeide kracht naar alle windstreken, harder
waar de zachte mijmering van enkelingen
slechts nog zwakke tonen riep…
lichaam
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
1.541 dromen
in vliezen van handgeschept papier
zodat ze spelevaren tot in de bomen
als ik de zonnewende vier
en haal eindelijk eens de ploeg door die akkers
waarop mijn doemgedachten grazen
ze houden mijn vechtlust onder de plak
als stormen door mijn aders razen
en wieg mij
wieg mij heen en weer
wuif mij als grashalmen
in de delta’s van de zee…
een ondergaand onderonsje
netgedicht
3.6 met 29 stemmen
657 wanneer, onbewaakt, tijd
de voor -en achterkant volschrijft
met een contrasterende stilte
is nabijheid niet meer dan een reiziger
zoals een vuur in beweging
dat naar buiten groeit, bezit neemt
van een opgaande zon die dronken
van dwaasheid het tijdelijke beleeft
en de horizon vleit met zomer en lichtjes,
zo welkom als het raam waardoor je
de zee…