7704 resultaten.
Alles slaapt
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.370 Stille slapende mensen in de zwarte duisternis
doodse rust, stilte en leegte bevestigen
de duistere nachtelijke aanwezigheid.
Alles slaapt, en toch iemand die wakker is.
Alles slaapt, maar mijn hart is wakker
Mijn hart klopt, spreekt en overlegt.
Dingen die in de dagelijkse drukte dreigen te verdwalen.…
soms
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.068 soms voel je je rot
soms zie je het allemaal zwart
soms zit je even op stot
maar al snel is er weer warmte in je hart
soms blokkeer je even
en lijkt alles langs je heen te gaan
heel soms wil je zelfs niet meer leven
maar daar weet je je doorheen te slaan
soms weet niets je meer te raken
en in je ziel zie je een traan
een traan die zich…
mijn onrust fietste ongestraat
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
805 onzichtbaar was de draad
die ik vanmorgen vond
mijn onrust fietste ongestraat
reed mijn gedachten rond in
zwart met lange mouwenmaat
ik voelde hoe de wond
ging trekken tot ik jou
als mijn bestemming vond
de hemel brak toen ik je sprak
je las in letters op de grond
de zon scheen op mijn rug
mijn woorden waren stug
haperden in nieuw gesproken…
het verborgene in plooien
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
849 ik zag je bergen kleurig landschap glooien
je rots onzichtbaar in ver perspectief
ik voelde het verborgene in plooien
maar had het zonlicht en je geuren lief
ik zag je water vallen langs de breuken
het zwart van de ravijnen donker diep
golven moesten vaak een uitweg beuken
als jouw rivier haar stroomgebied verliet
je passie moest ik los…
Olla Vogala
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.511 Maar ik, ik kleef hier vast aan perkament
vol zwart en traan en voel het blanke vel
zo vloeibaar op uw borst hier in mijn cel
tot alles stolt - alleen gemis is permanent.
Alle dingen worden mij te inghe.
Wie geneest de smart van geest en hart ?
Het dicht in moedertaal ? Ben ik een bard ?
Hoe bloedig ver is nu uw zoete zingen...…
Tranen van ongeluk
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.504 Nietsvermoedend zitten schrijven
Agressieve muziek, volume 12
Gewoon wat zitten pennen
Pessimistisch, cynisch waarschijnlijk in uw ogen
Emotioneel weinig aan de hand
Fysiek de topsporter die ik ben
Mee schreeuwen met de muziek
Drummen in de open lucht
Ineens de tranen op het papier
Alsof mijn gedicht verwoest moest worden
Uitlopende inkt, zwarte…
Podiumparket
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.328 de stilte valt omlaag
als het licht verdwijnt
en het podium grijnst
de gordijnen open, traag
een zwarte stoel
troont het gevoel
in een leeg decor
hij wacht alleen gelaten
en verstomt het praten
even ...…
Achterlaten
hartenkreet
4.9 met 9 stemmen
1.084 Een zwarte wereld,
Met heel erg weinig licht,
De kleuren waren verdwenen,
Weg, ver weg, uit mijn zicht.
Voor de buitenwereld was ik,
Die altijd vrolijke meid,
Maar van binnen was ik,
Dat vrolijke gevoel kwijt.…
Schenken
netgedicht
3.7 met 101 stemmen
39.572 Uit een fles vol zwart verlangen
schenkt hij zonder enig maatbesef
zijn verdroogde glas vol slangen
alom sidderend voor zijn lef
De verstilde hartstocht komt tot leven
de passie nu ook huizenhoog
haar silhouet lijkt vaag te zweven
en hij wrijft zijn tranen droog
Heel zijn wezen nu vulkanisch
de aarde trilt achter ontkurkte gloed
elke beweging…
in ruil voor een aalmoes
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
808 met mensen te leven
mezelf te geven in
ruil voor een aalmoes
lach om erkenning
die ik nooit zag
ik koester het kind
in mijn diepste geheim
zij mag er niet zijn
in ons creatief spelen
het kan niemand iets
schelen dat zij er is
laten we dansen
in dreigende buien
spelen met regen
die hoost tegen puien
schichten verlichten
het zwart…
madrid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
1.130 ik mijn blik
weer omhoog richt
en mij spiegel
in een blauwe hemel
spoelt de regen
mijn tranen
het dal in
waar rivieren stromen
naar oceanen van verdriet
vermengd met bloed
van onschuldigen
verlaat de zon
ook weer deze dag
en in het bange duister
begrijp ik
de bleekheid
van de maan
als hij in de nacht
de wereld aanschouwt
en het zwart…
Verdronken kasteel
netgedicht
4.1 met 39 stemmen
8.561 En verlegde tijd zich ondergronds
achter oeverende uiterwaarden
als een wak in lage Maas
-men noemt het verdronken
dit beeld dat eilandde als dak-
het water brak en sleep
keerde de stenen terwijl
algen verweerden, zwart als pek
op deze plek, die ik droomde,
slechts vermoedde, op het schijnpad
de verbeelding van een vesting
zo…
Geboortestad
poëzie
4.4 met 5 stemmen
2.497 De welvaart is voorbij,
De schepen liggen rottend in de haven
En door het touwwerk vliegen zwarte raven:
Het is gedaan met vloot en visserij.
Waar is het volk van dit verlopen tij?
Men zag het vroeger langs de kaden draven,
Het is vergeten nu of reeds begraven,
Prooi van zijn laatst, onheelbaar averij.
Voorgoed gedaan?…
Pesten! Stop daarmee!
hartenkreet
4.7 met 16 stemmen
1.397 Elke dag met blokken
aan mijn voeten
stap ik naar school
met angst
gedragen door
plicht die roept
geslagen, uitgelachen
steeds opnieuw
vergeten heb ik het tellen
van talloze blauwe plekken
ik kreeg steeds weer alle schuld
al deed ik niets verkeerd
mijn zwarte kleding
deelt in mijn droefenis
zo hoop ik onzichtbaar
te zijn in mijn…
Wintertijd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
954 Donker ligt het groen te derven
in de zwarte stilte van kluiten klei.
Ik kruip onder dekens van dagen
die niet meer te verteren zijn.…
Vleugelwoorden van liefde
hartenkreet
3.5 met 14 stemmen
1.052 zacht omlijnd
beparel ik vleugelwoorden
van liefde tot één
langs gastvrije bogen
die bewegen
het neemt je mee
over zeeën van tijd
zwart op wit, zoals altijd
zoals je voelt
in de cirkel van raaklijnen
die liefde verbindt
rond jezelf en anderen
vanuit de wereld
aanreikend
vol raadselachtigheden
in het theaterdecor
van het…
Voor jou
gedicht
2.3 met 331 stemmen
69.097 Heb je net
je astrakan muts afgezet, en vallen nu
je zwarte krullen warm naar het papier?
Slaat het licht van deze bladzij
op in de goudspikkels van je ogen,
glimlach je gelukkig, nu je merkt
dat ik dit weet, en breng je ook
je donkere lippen zo dicht bij de woorden
da het lijkt of je ze gaat kussen?…
Kosmosgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
567 Het zonnejaar is als een wereld
die onverschrokken voortsnelt
in het heelal van lichteeuwen
doordraait in een tijdloos zwart.
Het uitgeputte leven slaakt
een donkerrood verzuchten.
Breeduit verdampt de zon
in wolken vol aan dromen.…
Dreiging van het beest
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
2.363 Na jaren verder weg dan ooit
leek geluk weer wat dichterbij
misschien wel voor het grijpen
tot de dreiging van het beest
weer plotseling genadeloos
broos herstel de grond in boorde
herleven weer veranderend
in angstige onzekerheid
hoeveel cellen kozen reeds
de zwarte zijde van het beest
hoeveel cellen pleegden verraad
aan hun tak: het…
Wat later blijkt
gedicht
2.9 met 15 stemmen
13.768 Onthouden we dus van deze dag
een breekbaar soort verloop
Een maatpak en een zijden das
een kamerjas, een strak verband
een ingeblazen hoop
een blok dat weegt op jou
Hier nemen we nu de ruime baan
de weg die leidt naar een nieuw oord
Vernemen we dan uit goede bron
een verstrakking van de graat
Een geruite rok, een zwarte speld
een doorkijkwaas…
Almeerse herfst
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
706 Het woord van vroeger ‘ gij zult niet begeren’
keert terug, maar zonder strenge, zwarte hoed.
Er is genoeg, genoeg om weer te leren
en deze herfst maakt rauwe bonen zoet.
Daarop kan ik de hele winter teren.…
Sluisje bij Eemnes
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
651 Op de grens van wind en water
Bewegende wimpels, streep in de lucht
Klotsend het kluiswater en aan de einder
Wieken de tweetakt vleugels voort
Op de grens van warmte en regen
Wenkt de wal vol ongeduld
Aan groen uitgeslagen touwen
Trekt de patrijspoort en de mast
Twee identieke zwart-gele fietsers
Snijden geruisloos de polder in
Een poes…
Afscheidsreceptie
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
3.524 Neen, geen tranen,
hier zou blijdschap moeten leven
omdat het in zo`n draaiboek staat
zonder paraplu’s en zwarte mantels
onder regie in eigen stijl
wordt Moët & Chardon met zwaard onthoofd
bruisend als het leven sterft een lach
onderwijl speelt de coverband “Let it be” .…
Wachten
poëzie
3.0 met 15 stemmen
2.145 Maar 't ondoorgrondelijke zwart
Kiert nimmer open voor uw voet.
En 't jagend bonzen van mijn hart
Draagt niet tot u, die kòmen moet,
Die mòet en die niet komen zult,
Niet komen zult, hòe lang ik wacht.
En mijn wanhopig ongeduld
Verschrei 'k ellendig in de nacht.…
Fingerspitzen
netgedicht
3.6 met 21 stemmen
806 zij vinden afzonderlijk
dan wel te samen hun weg
over met ivoor beklede
naast elkaar gelegen
zwarte of witte toetsen
die buigend bewegen
voor mijn tien vingers in gelid
doch vaker in een sprekende
verhouding uitgespreid
de klavieren poetsen
op weg naar een kleurige klank
om de verwachting na te bootsen
die in een ritmiek van noten…
Levenslang afgestemd
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.269 zij hebben zich afgestemd
op hun natuur en vuur
zwarte ogen mededogen
anders gelukt het niet
ongelijke passen naast elkaar
liever niets opvallend
niets dat aandacht trekt
of ontkoppelt
zwijgend tussendoor
met weinig woorden
zijn zij van zichzelf
ontdaan
voordat zij de eer
naar zich toe trokken
wederzijds
te krijgen dat zij niet…
Wie nog tranen heeft…
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
560 Wie nog tranen over heeft
of daar tegen moet weren,
zal opgaan in een wereldzee,
waar zwarte zwanen leren zich te
spiegelen met de sterren mee.
Als beleven kijken is, wijkt
alles voor het nietig stof, géén
pakkende gelijkenis en worden
gedachten snel geschiedenis.…
Leegte bevriest mijn ziel...
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
2.395 Het moment van afscheid bevriest mijn ziel
als de dood je meeneemt ver hier vandaan
Langzaam zakt je lichaam in de zwarte mist
die je meeneemt uit dit vergankelijk bestaan...…
vader
netgedicht
2.5 met 37 stemmen
3.345 De gekromde vingers van zijn hand
die zwart – wit wijzen, nooit vragen
het lichaam dat wegbuigt
de keurig gepoetste bruine schoenen
alleen zijn pak is grijs.
Hij is niet groot, de oude man
maar de stem is scherp,
als de vouwen in zijn broek
snijdende woorden gaan levenslang mee
maar hij slaapt goed, en hij eet goed.…
Rijp
gedicht
2.7 met 20 stemmen
7.875 Toen, bij een berk, als uit zijn stam geboren
en daaraan vastgegroeid, iets zwarts. Een vrouw.
Ik zag niet of ze, van haar uitkijkpost,
alleen naar mij of nog iets anders keek.
Maar toen ik op haar toe kwam lopen, leek
ze zich in lucht te hebben opgelost:
de sneeuw was onbetreden; nergens sporen.…