14498 resultaten.
Ommezwaai
netgedicht
3.0 met 45 stemmen
732 Als er vochtige klei is voor sterke welpen
dan kneden wij de mooiste armen en benen.
Maskeren verdoofde hoofden met frisse kleuren.
Prikken ogen open en plakken oren van broze schelpen.
Wij rusten lomer tot de nieuwe zomer. Met groen,
geel, rood en blauw hoger in de ruime bomen.
Een dansende hoed voor kleurige kinderen.…
Mingelen op de wip!
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
2.616 hij die voor ons sjoemels knibbels ritsels euvel duidt
in beeld integer tegelijkertijd kan rimpelen en twinkelen
ijlings bijpraat terwijl haagse belletjes toch rinkelen
met d'ogen knipperend ruim twintig jaar politiek ontsluit
buiten beeld Binnenskamers is hij doorgaans aan het kringelen
wij spreken nu uiteraard over de enige echte Ferry Mingelen…
Onbekende bestemming
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
705 toe zijn
aan vragen, niet aan antwoorden -
door de impact, de verwondering
op gezichten van de treinmensen
begrijp ik en heb er vrede mee
dat wij nog niet kunnen bevatten
wat er gaande is in de schepping.…
ik zal je missen.
hartenkreet
2.8 met 33 stemmen
4.054 weetje, ik zal nooit vergeten
hoe wij samen zaten te keten
en te lachen in de klas..…
gedicht
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.702 Zo ver zijn wij al gekomen,
door al het nare heen gevochten.
Waarschijnlijk niet eens voor elkaar bedoeld.
Onze levens standvast in elkaar gevlochten.
Niet bereid om los te laten,
heeft het lot uiteindelijk toegegeven.
aangepast aan onze harten,
konden wij nu plannen maken voor ons samenleven.…
Naar de zon
hartenkreet
1.4 met 26 stemmen
4.764 Met de jaren is ‘t onderscheid aan ‘t verbleken,
heel ongemerkt zijn wij bezweken,
nu kom ik thuis en denk, waar blijft mijn thee?
en vind een briefje, ‘k ben met m ’n vriendin mee.…
Kalme zee
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.857 Zo is het ons uiteindelijk vergaan:
als schepen zonder lading reizen wij.
Niet doelloos, neen, de sterren en de maan
zijn onze gids, zoals weleer toen zij
het trekken langs een vaste hemelbaan
aan ons als voorbeeld stelden. Ieder tij
bracht wrakhout mee uit onze oceaan.…
Afscheid
poëzie
3.8 met 19 stemmen
6.110 En heen te gaan - en niets dat achterblijft
Dan dingen, die wij meenden te bezitten,
En niet ons eigen waren, die als klitten
Nog hechten in de plooien van ons kleed,
Maar die wij van ons doen, zoals we leed
En bitterheid en zorgen van ons deden,
Als niet van ons, als dingen van 't verleden...…
voor jou en lenteliefde
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
674 met de neus in de wind
volgen we het spoor van de zee
rondom regenwolken
maar vlakbij zonnig droog
hebben wij water en aarde
van petten tot callantsoog
in zon en in regen
wind voor en wind tegen
de zinnen geblust
met het vuur van de liefde
het bruisende leven
bewonderd bemind en gekust…
Gij hebt uw Geest
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
712 Wij zijn vermoeid door zoveel zorgen -
geblust, getemd, uiteengegaan,
wij wachten op een nieuwe morgen
waar Gij ons weer rechtop doet staan.
Laat nu uw licht ons weer doorvaren
en leg uw woorden in ons hart,
Dat we ze trouw en warm bewaren
en spreken over vreugd en smart.…
Nachtgodin
hartenkreet
3.2 met 29 stemmen
5.021 Met jouw mond
rond de glimmende parels
dromen wij onder een kleed
van rozen. Terwijl wij de
liefde bedrijven wil jij
waarschijnlijk helemaal weg zijn
helemaal weg in mij. In het zwarte
woud rond mijn geribbelde schede,
duikend tussen de vochtige lippen,
verdwijn jij met je hagedissentong.…
Voor de Mis II
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
747 Hij jaagt ons op, hij bidt
en raast en pas wanneer wij naast hem
zitten in de lege, houten banken vindt
hij rust. Daar ligt zijn troost, zijn
lust en elke zondagmorgen wil hij daar
als eerste zijn.…
Als een herinnering.....
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.498 wij houden ons maar even stil...
het is misschien wel beter.
Een troostende gedachte...
voor ons die er nog zijn.
Wij willen graag erin berusten,
maar eerlijk waar...
het doet wel erg veel pijn.…
ONZE EERSTE NACHT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
683 van de maan
Wij werden plots ‘t eeuwige gewaar
Monden kropen tegen elkander aan
Grauwe wolken lagen boven ’t land
duisternis had al haar mantel gelegd
In elkanders ziel waren we gestrand
deze liefde bleek al dadelijk oprecht…
verdorde vallei
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
537 Onze blauwe planeet is gedoemd,
aarde wordt ze nu genoemd
want zo komt haar kleur
als wij blijven doen
waar wij mee bezig zijn.…
DE JONGGESTORVENE
poëzie
3.9 met 8 stemmen
1.258 .'
Gij wist: - wij zwerven door dit vreemde leven
Bij vreugdes dag, bij droefheids duistre nacht,
Zoekend het woud waar liefdes klanken beven;
Maar eens vermoeid van aller dingen pracht
Vinden wij wat ons streven is gebléven:
Stiltes vallei daar 't vredig is en zacht.…
Lodeizen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
991 Hij mompelde: ik woon in een ander huis;
soms komen wij elkaar tegen.
Ik slaap altijd zonder jou
en wij zijn altijd samen.
Alleen hijzelf geloofde dat hij dood was.…
nok
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
728 niet zijn
wat wij niet…
De vreemdeling
poëzie
5.0 met 4 stemmen
5.708 wij zullen eens de zwarten wijn
van dood en donker uit één beker drinken,
wij zullen stromend in elkaar verzinken
en eeuwig zijn.
vaarwel.
ik keer niet weer.
maar gij komt zelve, later.
vaarwel. het water
roept voor de derde keer.…
Vier mei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
755 We gedenken, herdenken
elk jaar weer
elke minuut weer
omdat het moet
omdat er altijd
toch weer mensen
op zullen staan
die dát doen
waarvoor wij
in dit leven
zijn geroepen…
Poppenkast
gedicht
1.9 met 14 stemmen
8.420 Maar voor Jan Klaassen zelf staan wij paraat.
Wij zullen trouw zijn kameraden blijven
totdat hij straks in levendigen lijve
de dooie dood van Pierlala verslaat.
's Nachts is het dorp een poppenkast zo groot
dat alle poppen grote mensen lijken.
Men ziet mijzelf daar als Jan Klaassen prijken.…
Zomaar.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 De hoge zomerzon schijnt op gras en
water waar later neerstrijken zwanen
maagdelijk wit die wij aanschouwen,
terwijl aan de waterkant een visser zit
soezend in de zon voor zich uit dromend.
Stromend het bloed door onze aderen en
onderwijl zien wij moeder eend met haar
kroost naderen.…
Straks komt de herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
466 Plots dringt het tot me door dat wij op weg zijn naar
een ander land dan dat waar wij ooit zijn geboren
en heimwee zingt heel zacht voor wie het al wil horen.…
Barbertje
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
494 Kijk met al je gezeik
vroeger was Patrice een slaaf
later een koloniaal
maar ze hebben onze orde verdreven
vervangen door corrupte leiders
Maar wij hebben toch Den Haag
en maakten we hen niet corrupt
met een medeplichtigheid zo abrupt
Zwijg subversieveling!…
Er is geen tijd
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.387 Wij zijn, daar ze onbeweeglijk schijnt,
een sterre aan hare baan.
Wij reizen, en uit ieder punt
verrijst een einde, ontrijst begin;
waar alles wat het leven gunt
verlies is, en gewin.
En komt eens de ongenode Gast
ons scheemren in 't vervaald gelaat,
o Dood, met avond rijk belast:
dàn wordt het dageraad.…
Taalgevoel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
460 Als woorden als flamingo's of als ooievaren vlogen
met machtig majesteitelijke trage vleugelslag
en voor verbaasd verraste oogpupillen langsbewogen
in V-formatie dan uit 't zicht verdwenen als de dag
die lijkt te smelten met de rood-paars-gouden zonnekogel
zoals wij ons het sterven denken van de mensenziel:
nog even melancholisch wachtend met…
Het verlies doet pijn
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
995 De tocht wordt lichter,
de vogel blijft ons volgen met zijn gezang,
maar wij, wij zijn niet langer bang.
We brengen je weg in de wetenschap
dat elke vogel met een stem als deze
zomaar een overledene kan wezen
en in dit geval mijn lief, ben jij dat.
Blijf zingen, dat weet ik dat je er bent!…
Ome Joop
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
729 weten hoe dat gaat
Opoe schenkt een koppie thee
vertelt een leuke mop
en als de club begint te lachen
dan houdt ze niet meer op
Wees daarom niet al te droef
als wij ook moeten gaan
dan maken ze een plekkie vrij
en schuif je gewoon weer aan.…
als jij van mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 delen
laten wij
overtuigd van het weten
ik behoor jou
het vuur van die liefde
brandend laten
omdat ik van jou
als jij van mij houdt…
Aan Ingrid Jonker (1933-1965)
gedicht
2.7 met 3 stemmen
5.011 Wij zijn familie, hebben voorvaders en strijdbaarheid
gemeen, wij spreken zustertalen. Over het wonder
van de jouwe ben ik nog steeds niet heen.
Van afskeid, bitterbessie en die kind, wat
doodgeskiet is bij Nyanga deur soldate.
Dat kind dat nu op reis is langs de noordrand
van je continent, waar jonge mensen overal
hún vrijheid eisen.…