Alle inzendingen

Vuurrode Na de scheiding van de moeder werd mijn vuurrode haar 3 dagen nat gemaakt door de boerse kraamhulp. Rood haar, geen goede grond, dacht zij en trachtte de schok van de ouders na 2 zwart en 1 blond voor te zijn. Op de 4e dag viel het doek voor haar,mij, kreeg zij o...

Iconen Dragen de kronen Van onze samenleving Hun gezichten In het cement Gemetseld In ieders herinnering Gebeiteld Iconen Zijn de dochters en zonen Van het koninkrijk hemel Iconen die in ieders hart wonen

In rust, uitgedijd als sneeuw, staan de sterren. Stokt mijn adem. Zij stralen en verbergen verten als silhouetten. Die frivole ernst van zonnen die zoenen! Liefde? Monsters vol mysterie? De Pleiaden, het gezegend Zevengesternte dat een bescheiden plekje inneemt in het zenit zingt sterker dan...

Hoe verrukt en opgetogen wij waren de kersenboom in bloei en verderop, de appels en de peren bloesems, die takken kwetsbaar kleurden. De velden wiegend met het groeiend graan wij lachten, heerlijk kersen eten tijd in overmaat was daar en groen tot rood de kleuren. Dit alles hebben wij ge...

ik droeg alles behalve je kleding voorbijgaand aan het kind zijn jouw leed angst en boosheid op schoudertjes teer een volwassen geest in kinderlijf zo klein om echt te bevatten maar schijnbaar groot genoeg om jou te dragen

Je bent jezelf niet meer klonk het als verwijt wie je vroeger was ben ik helemaal kwijt ik stond er even bij stil en dacht wat fijn dat ik steeds veranderen wil denken mag aan later daarin ben ik altijd juist mezelf gebleven

Niet ver van het spoorwegstation Emmen ligt het voortreffelijke, Chinese restaurant Oriental Delight, waar wij als familie vaak dineerden. Ik zie nog hoe een ober de vlam hoog in de pan opvoerde en hoe hij ons de grootste garnalen serveerde. Mijn ouders straalden volop en wij genoten van d...

Ik ben hier aan de weg een kuil aan 't graven niet voor m'n lol, de riolering staakt de drollen drijven onbarmhartig naakt als wrakhout rond in onze binnenhaven Ja, lach erom, mijn vrouw was net aan 't braken dat kon er nog wel bij, de hond likt braaf de smurrie op, we gingen in conclaaf d...

Hij ligt er nog, de steen: een jaar geleden Heb 'k zelf hem daar gelegd; en ik herken Heel goed de plek, vlak naast die scheve den, Waar 't zandpad, wit, loopt naar de hei beneden. 'k Dacht vaag: Wat 'k doe, lijkt op wat Farao's deden; Eenzelfde ontzetting vroeg in mij en hen: Alles vergaat:...

Ik ben een breekbaar geval. Neem nu bijvoorbeeld de slagaderkwestie: een hondsdolle hond mag ik niet met de hand, maar moet ik bepaald met een stok van mij afslaan, nogal omslachtig. Verkeer kan ik uitsluitend ontgaan op oversteekplaatsen, met armgezwaai, ’t gevaar in dit geval hangt samen ...

natuurlijk wil ik geen wereld met kaboutergespuis of de smidse en kobolden achter hun machinegeruis wel een jonge schone fee die eenzaam in de hoge toren huist moederziel alleen haar nachten weent gespeend van lief en thuis dan gaat mijn witte paard al in gestrekte draf op het...

M’n aangifte heb ik nog niet verzonden, Het moet online, dus zonder formulier, Ik deed het vroeger altijd op papier, Maar dat wordt nu te ouderwets gevonden. Ik heb, door al dat drukke internet, M’n wekker maar op drie uur ’s nachts gezet.

Zichtbaar aanwezig voorjaar verbreekt de grijze winter met pracht en kleur En zelfs het eeuwig gemopper van de oudste zeur verandert in een voorzichtige losbandigheid. De winter is ten slotte op zijn eind "Binnenkort weer bloemen, in groei en bloei, en de heerlijke warmte van zonnes...

ik schreeuw nog en dit moet jou aanspreken maanden later, is het niet? alsof alles dat was niet ook met jou te maken had alsof ik ergens niet ook gewoon gewoonweg weggetrapt wilde worden; door de bevestiging van wat jij dacht; door waar jij bang voor was het was liefde! voor mijn...

De Heer zal u steeds gadeslaan Van Hem mag u hulp verwachten Alle dagen en ook alle nachten Want Hij blijft met uw lot begaan. De Heer slaapt of sluimert niet Hij is als een schaduw aan uw zij En blijft u altijd heel dicht nabij In vreugde maar ook bij verdriet. De Heer wil altijd uw hel...

Kronkelende wortels in de aarde zoeken naar dat wat vruchtbaar is Veranderen in diverse soorten grond dat wat zichtbaar is doet onecht aan Buigzaam zijn de wortels in de bovenste laag grond. Los zand voldoet slechts wanneer de zon van boven voedt, de dauw het zichtbare aait en stralend lic...

Wanneer ik in de nachtjes kijk. Ik weer eens voor het verlangen bezwijk de sterren te kunnen tellen in te duiden getallen. Dan denk ik vaak op grond van een veronderstelling die ik maak: 'die daar ginder zou voor mij wel eens kunnen vallen'. Wanneer ik in de nachtjes kijk. Ik voor dat ...

Ik heb u eens ontmoet, een lang vervlogen dag t is jaren her, de plaats ben ik vergeten t was eerst en enig keer dat ik u zag U was bekend, ik had het moeten weten U las wat voor, het waren vast sonnetten De verzen zaten strak gebeeldhouwd in t corset Van rijm en ritme volgens oude wetten M...

Ik zag haar op een poster, mijn ogen bleven kleven aan het papier. Ze keek me zo doordringend aan net of zij mij iets wou vragen. Ik stapte verder, ze spookte door mijn hoofd had iets losgeweekt vanbinnen haar blik en die mooie ogen. Haar huid was net satijn, haar ranke hals was uitdag...

Nu je niet meer terug komt lijk je nooit geweest te zijn en blijft alleen de leegte over. Nu alles leegte is lost elke herinnering zich onontkoombaar op en is er niets meer van je over.

Jawel jawel, je ziet het snel vrouwendag vandaag maar besef wel dat internationaal gezien slechts weinig vrouwen zullen zien dat morgen gewoon weer morgen is met alle gewone dingen, oh niks mis, maar internationaal bekeken worden alle vrouwen weer gewoon zonder internationale wensen vrouwen...

Dwars door de koestal zweven de twee zwaluwen naar t'gemetste nest.

Elk jaar maak ik een rondje om de zon, ga ik in stilstand zelfs nog 1000 km per uur, en hangt onze wereld daar maar miraculeus in het grote zwart, waar boven net zo goed onder kan zijn, maar wat houdt het zwart bij elkaar?

Het schijnt geweldig te zijn om te sneren, De schrijver die de vaste vorm nog eert Geheel met pek en veren in te smeren Omdat hij taal noch teken wendt of keert En graag met oude woorden nog jongleert. Kritieken zijn niet van gebakken lucht, Zijn werk, alweer een ouwe lullen-vrucht. ...

het kleurrijk vierkant dansend op één hoek de balans gevonden een strijd gewonnen op de maten van de Boogie Woogie

Nog een keer kijkt ze om en ziet haar vertrouwde huis. Ze verbleef er helemaal alleen en gaat nu naar een verpleeghuis heen. Nog een keer kijkt ze om. Alles om haar heen is onbekend. Ze ziet haar dochter gaan en blijft zelf achter de gesloten deuren staan. Nog een keer kijkt ze om. ...

Zij keken elkaar aan betastten elkaar spraken geen woord liefde heeft zo weinig nodig een aanraking een glimlach zij vonden troost in een harde tijd ze konden een wereld en nog meer aan ze kropen in elkaars lichaam teder, zonder dwang en sloten zich voor buiten af.

de kleur is al even verdwenen verkocht aan de hoogste bieder die van goede wil grijs blijven de dagen bij geen zuchtje wind draaiend in cirkels waarvan het begin nog altijd zoek is

het is negen uur in de ochtend ik schrijf over de eeuwigheid mijn pen sleept langs woorden verzonken in de stilte ik wil geen eind forceren noch een gezicht onthullen dat ver teruggaat naar kinderjaren en enkel op een zwarte bladzijde wakker te krijgen is ergens moet er een land...

Als Zijn lichaam straks gebroken wordt zal er dan iets kostbaars in ons breken iets van hoge waarde niet iets wat je wel missen kan maar wat je alles kost wat je uit handen wil geven want ere wie ere toe komt bij jou en mij moet iets gebroken worden dan pas ruik je die geur van eer...