7676 resultaten.
Mijn hart gesloten
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
636 te lang is
Met jou aan mijn zijden
Blijf ik stralen
Stralen door de hoop
Hoop op een mooiere eeuwigheid…
Vrij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
598 Ik kan denken, kan geloven,
ik kan dromen, ik kan hopen!
Ik mág praten, ik mág lachen
ik mág juichen, ik mág hopen.
Ik mág denken, mág geloven,
ik mág dromen en mág hopen.
Ik ben dankbaar, ik ben blij
want in dit land ben ik VRIJ!…
Herdenken
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
661 We gedenken al het oude zeer
Beseffen steeds meer en meer:
De toekomst vol hoop betreden
Met bagage van het verleden
Herdenken:
Balsem voor rafelige randen
Goede hoop zal steeds weer
Inzicht doen ontbranden
Blijven herdenken steeds weer
Hoop in de hoofdrol, meer en meer…
winterleven
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
9.784 Ach winterland, dat niets verstore, jouw hoop die ‘k in me houd,
en blijf ik dat lied horen, dan wordt mijn hart nooit oud.…
Tabernakel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
436 zo vergaat het de mens al jaren
waarom zou ik nog praten over
datgene wat ieder al weet,
overal en hier,
eeuwige liefde kan je niet bewaren
een vers in het donker,
geschreven en gebleven,
gaat heel lang mee
in de kluis van de duisternis
geloof en de hoop rusten daar in stilte
met hun wensen in wit gedrukt
zij waken over alles wat ik mis…
Op weg naar 2018
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
512 Wat zou ik graag gedichten schrijven
die recht naar ’t hart van mensen gaan,
al zouden ze maar even blijven
en zelfs niet op papier bestaan,
ze zouden licht en hoop verspreiden
en dat is toch wat ieder vraagt
en nu we een nieuw jaar verbeiden
is liefde toch wat elk behaagt.…
Afasie
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
167 De zwarte bladzijde in de lente van mijn leven
En in een rollercoaster vol emotie
Daar is mij afasie helaas gegeven
Maar gelukkig heb ik nog mijn fantasie
Soms moet ik lang luisteren of ik van verre het juiste heb gehoord.
Door creativiteit in mijn gedachten is het wachten op dat ene woord.…
De schaduw van de bomen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
585 Nu alles bijna voorbij is
de wind elke herinnering overstemt
de zee geleidelijk wint van het land
op de bergen geen bomen groeien.
Nu kinderen hun Exodus in
gammele vissersbootjes bevaren
zij de onderstromen van de zilver
schijnende zee kunnen zien noch horen.
Nu het onheil ons vanuit de verte nadert
het licht geen licht meer wordt
de…
Corona tijdperk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
588 anders
dan alle andere dagen
van ons leven verdwenen in de kleuren
van de avond op 't doek
in de hoek van 't atelier
met de gouden zon
tot aan de horizon
daar lachen de kinderen
onder de mooiste kleuren
in 't hemelicht in de
ruimte die ik inmeem
waar wij alleen nog maar
kunnen vertoeven nu we alles
moeten opgeven
elkaar hoop…
WAT ALS HET .........
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
443 als wat wij hopen heel anders blijkt te lopen
als alles misschien nog open is en alles nog kan…
bodembewerking
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
521 al deze aardedonkere dagen
ploeterploegde ik
door de dikke, te vette klei
voor de vierkante vragen
in mijn volle voorhoofd bereid
had ik nu niet de tijd
in een nevelige laagte
loerde de materiaalmoeheid
na maanden werden de
dagen weer wat lichter
werd de bodem weer wat
beter te bewerken
was wat vaker het
heldere zicht er…
[ Als mijn verlangen ]
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
344 Als mijn verlangen
moe wordt, begint mijn hoop --
het te verzorgen.…
Duiding van de dag
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
557 Een ochtend die mij rustig voorkomt,
niet stuiterend op de stoep van de dag
zich op komt dringen als ik mijn ogen
amper heb kunnen openen
om bij het eerste licht op te vangen
wat van de nacht nog overgebleven is.
Uit de dromen gezeefd meegenomen
naar het wezen van dit leven,
de beleving van de eigen pijn
tegen een achtergrond van verlangens…
Intensiteit
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
285 Sommige mensen voelen licht,
alsof hun hart een raam is
dat rustig openstaat.
Ik voel altijd te intens,
alsof elke aanraking van jou
al een afscheid voorspelt.
Jij noemt het nabijheid,
ik hoor alleen het kraken
van een brug die ooit zal breken.
Hechting vraagt een tol
die ik al duizend keer betaalde:
nachtrust, waardigheid,
delen van…
Kerstdiner
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
374 De tafel staat te vol
voor wat er niet gezegd wordt.
Bestek tikt nerveus tegen porselein,
alsof het ook weg wil.
Er is kalkoen die niemand snijdt,
aardappelen die afkoelen
terwijl herinneringen warm
en gevaarlijk worden.
Iemand lacht te luid,
iemand zwijgt te lang.
Wijn vult glazen
en leegtes tegelijk.
We proosten op gezondheid
met…
Advent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
390 Advent: de hoop bewaren, zacht
en teder leven voor wat zwak is -
Gods komst verbeiden, ook in gemis
en dapper wachten in de nacht.…
Peperkoek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
358 Bijtend in een stuk peperkoek
alsof het iets kan redden,
alsof suiker en kruid
het verleden kunnen herschrijven.
Het plakt aan mijn vingers
zoals dingen blijven hangen
die allang voorbij
zouden moeten zijn.
Ik zie mezelf zitten,
figurant in een ochtend
die nergens heen gaat—
met brood dat te zoet is
voor mijn leeftijd
en te droog
voor…
Verzonden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
351 De gedichten zijn weg.
Niet verdwenen —
maar verplaatst.
Van jouw adem naar andermans ogen.
Wat ze doen, doen ze zonder jou.
Wat jij kon doen, heb je gedaan.
Dit is het stille punt
waar schrijven ophoudt
en vertrouwen begint.
Niet omdat het goed moet zijn,
maar omdat het waar was.
En dat blijft.
Ook als niemand het benoemt.…
Mijn kus
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
334 Mijn kus,
een zachte verzegeling van adem,
een trilling die het zwijgen breekt,
een vlam die, heel even,
het donker verdringt.
Geen woord kan zo waar zijn,
geen gebed zo tastbaar,
als de warmte die ik achterlaat,
op de rand van jouw bestaan.
Ik proef het voorbijgaan,
het zout van tranen,
het zoet van gemis,
mijn lippen lezen,
wat mijn…
Psychose
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
431 De kamer blijft dezelfde,
maar hij staat net een graad verkeerd.
Stoelen luisteren,
de klok kijkt me aan.
Woorden vallen uit elkaar
nog voor ze mijn mond bereiken.
Zinnen worden signalen,
signalen worden bevelen.
De wereld wordt te dichtbij.
Gezichten lekken betekenis,
elk gebaar is een aanwijzing,
elk zwijgen een complot
dat speciaal…
Knikken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
414 We noemden hoop wat eigenlijk angst was,
en toekomst uitstel bleek.
We knikten bij elke belofte
alsof instemming
hetzelfde is als waarheid.
Ze zei niet: blijf,
ze zei ook niet: ga.
Wij vulden de stilte in
met alles wat we misten.
Liefde wees,
wij grepen.
Liefde ademde,
wij hielden haar vast
tot ze pijn deed.…
Liever dan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
311 Jij zegt
dat ik beter bij je pas
omdat ik zacht ben,
omdat ik luister,
omdat ik blijf
waar anderen verhuizen.
Toch ben ik niet lief.
Ik ben alleen gebleven
toen het makkelijker was
om weg te gaan.
Ik geef geen rozen,
ik geef tijd.
Ik geef stilte
waar woorden niets meer doen.
Ik geef ruimte
en noem het zorg.
Jij noemt me veilig.…
Trouw
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
311 Uiteindelijk breekt alles,
je hart, je wil, je hoop—
en niemand zal het zien of horen,
want trouw kan ook moord betekenen.…
Herrijzen op het ritme van de zee
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
727 In het zwart huist het licht
dat zich een weg naar boven vecht
net als gras dat door cement
zich naar boven worstelt.
Tussen armoede en glitter
ligt een wildernis van verlangen verlies
schaamte en woede en altijd proberen
dicht in de buurt van de waarheid te blijven.
Een klein zwart meisje maakte haar eerste reis
van het diepe Zuiden…
Tussen verlangen en oordeel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
351 Vallend,
altijd maar vallend,
in een put van vooroordelen.
Jagend,
altijd najagend,
geluk dat waard lijkt om te stelen.
Hopend,
altijd maar hopend,
op een vorm van barmhartigheid
die niet vraagt om bewijs.
Verlangend,
altijd maar verlangend,
naar een geest die mild blijft
zonder zichzelf te verliezen.
Verdurend,
altijd maar verdurend…
“Krinklend water, stille Margot”
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
382 O krinklende winklende waterding,
met t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik geren uw kopke flink
in t woud waar licht zich vouwt.
Ooit leefde hier een voorhoofdhagedis,
een mammoet en reuzeleguaan,
planeet A was een godgeschenk, welaan,
brengt sapiens hel en verdoemenis?
In kamers van bomen, zwart in de witheid,
blijft…
Is Er Nog Iemand…?
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
273 Is er nog iemand
die mij kan aanschouwen
en zicht heeft op een hart in vol ornaat?
Is er nog iemand
die ik kan vertrouwen
en erkent dat dit hart bestaat?
Is er nog iemand
die mij echt kan zien
en een manier weet om mij te helpen?
Is er nog iemand
die wellicht nadien
het bloeden van dit hart kan stelpen?
Is er nog iemand
die mijn…
Wat ik niet zeg
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
352 Ik weet dat dat niet zal gebeuren
en toch…
toch is er die stille hoop,
zorgvuldig verborgen,
voor de wereld,
voor anderen
zelfs voor jou.…
Lenteweertje
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
320 16 januari 2026 Kempen:
een lenteweertje.
In de lichtbewolkte lucht
het luie geronk
van een zomers traag vliegtuigje.
Bij de buren van op de grond
het aarzelende gekraai
van een jonge haan.
Milde geluiden verbinden
hoopgevend
hemel en aarde.…
Ineens wat vreugde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
228 Ineens wat vreugde zomaar aangewaaid
tezamen met de blauwe luchten;
ineens het laten gaan van al te zeer
om eigen zorg en moeite moeten zuchten;
Ineens de glimlach zien van 't kind
dat speelt en lacht en zonder vragen
de dagen plukt zoals ze komen
en niet te zwaar aan eigen last wil dragen.
Ineens weer weten dat het leven mooi is
al blijven…