5765 resultaten.
haar stekels in haar hart
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
820 De distels leken maar geen bloemen te krijgen.
Haar geest werd krankzinniger, zo voelde ze.
Haar bed troostte haar nog.
maar de lamp op tafel gaf steeds minder licht.
Haar brood werd zwaarder en niet meer te eten.
En er kwamen ratten wonen in haar huis.
Ze werd eenzamer en kon steeds moeilijker spreken.
Haar twijfels werden erger.…
Luiheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.332 En die,de luie heeft handen als tere bloemen.
Maar hij heeft een leeg gat in zijn hart.
Zonder levenservaringen.
Een beetje liefde doet pijn.
En kost moeite.
De luie wil niet vegen.
Wil niet op zijn knieën met stoffer en blik.
Wil de pan met melk niet van het vuur halen.
Wil niet meer opstaan uit een te groot bed.…
O vrouw
poëzie
4.8 met 6 stemmen
2.531 totdat eindelijk zij rusten
als sluimerende lusten
albast blanke banen,
roerloze lianen
waaraan Uw handen dan hangen
als bleke bloemen, geuren zwaar.
De zon....
de zon is een lont,
die steekt in brand
de aarde, het land
de smachtende grond.
0, de zon is Uw mond
en Uw hijgende zucht
is de trillende lucht.…
Heimwee (naar iets dat nog staat te gebeuren)
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
573 alles op het ivoorwitte naakt
ik durf haar bijna niet te vragen hoe het voelt
al die verschillende woorden, zuchtend en stervend
ze sterven alleen, hebben geen zin die hen verbindt
de witregel is misschien wel de veiligste plek
IV
haar lichaam een tempel vol schrammen
beschadigd door liefde of wat daar voor doorgaat
en toch ruik ik bloemen…
Afscheid
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.629 Als de koele lente weder
De aarde siert met bloem en vrucht;
Als het lieve zuidenwindje
In het trillend lover zucht,
Zal het soms mijn naam u lisp'len,
Zoet als 't murm'len van de vliet;
Denk aan mij in uw gebeden,
Liefste, neen, vergeet mij niet.…
HET ONWEDER.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.642 Nu beuren weer de schone bloemen
Haar lachend hoofd omhoog!
Nu zingen weer de lieve vogels,
In 't bos, een dankbaar lied!
Nu vaart de Godheid, op de geuren
Van 't frisse lentekruid.
Nu durft al 't schepsel haar genaken!
De ganse Schepping juicht!…
LENTEWEELDE.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
7.664 Geen hof, geen wilde hagen
Of ze ijvren met hun schoon:
Al wat er bloem mag dragen,
Het draagt een bloemenkroon;
Heeft de esp alleen zijn blaren,
Hij rept ze zo verheugd,
Of 't kinderhandjes waren,
Die klapten van de vreugd.
Verrukkend Jaargetijde!
De aanvallige Natuur
Vertoont zich jong en blijde,
Als in het scheppingsuur.…
De bijen op de boekweit
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.158 zich in spiegelt
En wat ooit de scheikunst te mengen bestond,
Om 't fijne verhemelt' des mensen te strelen,
Om wellust te plengen in d' opene mond,
Om vreugde des harten voor laafnis te delen;
Nog nooit schiep de onmachtige een korrelke graan,
Nog nooit deed ze een enkele wijndruif ontstaan;
Zij perste nog nooit uit de kelken der bloemen…
Nodig hebben
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
630 Bloemen kunnen niet zonder water…
Ze hebben het nodig om te kunnen leven.
De wereld kan niet zonder zuurstof…
Anders gaat alles en iedereen dood.
Een last op onze schouders nodig…
Om te dragen.
We kunnen ook niet zonder fouten…
Anders hebben we niets om van te leren en ons zelf te verbeteren.…
Nonstop
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
317 Bloemen vallen me eindelijk op.
Vogels klinken
alsof ik ze voor het eerst hoor.
En heel even
wordt het stil
in mijn hoofd.
Even trots zijn op wie ik ben.
Bijna weten wat ik wil.
Vooruit willen
na al die tijd van struikelen.
Niet luid.
Niet lang.
Maar aanwezig.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
2.8 met 10 stemmen
3.235 Ik ben geboren als een bloem
brekende in de bleke lucht
als 't guldene lente is in de lucht,
de velden nog wat sneeuwbevlucht,
goudene lucht, sneeuwgrond rondom.
Ik ben gegroeid tot deze maagd
dage-gelijk, zo onversaagd
blinkend, wanneer de dage daagt --
gulden naar blauwen boog --
ik wiegelde zo omhoog.…
Ik lag te slapen op mijn bed
poëzie
3.4 met 41 stemmen
4.496 Ik ben geboren als een bloem
brekende in de bleke lucht
als 't guldene lente is in de lucht,
de velden nog wat sneeuwbevlucht,
goudene lucht, sneeuwgrond rondom.
Ik ben gegroeid tot deze maagd
dage gelijk, zo onversaagd
blinkend, wanneer de dage daagt —
gulden naar blauwe boog —
ik wiegelde zo omhoog.…
Het Collectaneum van een Mens --Deel 2: Interbellum -- paragraaf 3
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
781 het moet de eenzaamheid zijn
wanneer ik lijd aan het leven
een niet te vatten rouw
*ik hou van rode gladiolen*
ook midden op een zomerse dag
ween ik mijn donkere wolken
gevoelens die niets anders doen
als in mijn lijf steken
met plots verschijnende dolken
* ik hou van gladiolen: met rode
of witte bloem…
Driekoningen met sneeuw en de dood omkleed
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
809 Zomers trekken wijngaardslakken slijmerige sporen
Kan mijn hart dat nog niet opgeeft mezelf en hen overhoren
Weinig te zeggen hebben als ik hun stenen van mos ontdoe
Gearmd met herinneringen dek ik ze dan met bloemen toe.…
Sandettie
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
789 Vogeltjes, bloemen, vissen vlindertjes het heelal juichte
Zo hemeltergend zwoel, voeling ook.
Abrupt een eind aan wat zo prachtig was
Nooit verdween je uit mijn gedachten of mooie dromen.
De hemelse tijd ons beschoren, 't doet pijn
Wederzijdse inleving veronachtzaamd wel nooit verdwenen.…
Ode aan moeder de vrouw
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
863 iets voor d’r zelf; een eigen job en af en toe
een keer het werkhuis waar ze nog eens zwoegt
daarna weer thuis de ramen lappen en voor hem
naar Lidl waar het bier goedkoper is
kids voor en achterop de fiets van school
effies eten dan weer terug en straks ook
nog een keertje blij retour omdat hij vanuit zijn
werk draaft zonder vroegere bos bloemen…
Ik lach me dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
612 een sigaretje verstikkend
het liefst doe ik het meeste staande
met de rug recht en het hoofd omhoog
als artiest optredend voor de achterste rij
slapen gaat slechts op een zij
de andere moet ik echt ontzien
van slijtage tot slijmbeursontsteking doet pijn
Ik kijk in de spiegel en mag niet klagen
Narcissen heb ik ook buiten het seizoen
Bloemen…
De tent
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
564 Stangen bleven gevangen in elkaars nauwte, vergeten hoe ruim de tent was,
staken buizen in bloemen en borders
van mijn bescheiden tuin,
het canvas niet over het geraamte gedrapeerd
besefte ik dat de stangen verkeerd....
Toch blij het geprobeerd!
En 'k 't nu wèl wist!
Maar het niet meer hoefde....…
Op wie lijken wij?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
679 Wist ik al niet meer
Mooie post op deurmat
Met schoonzus naar weggeefwinkeltje,
thuiskomen met leren hoed waarop bloem zowel van voren als
achterop te dragen
Even alleen om af te wassen
Komt dochter, tijd om te praten
over cliënten, superieuren,
haar man en kind
Dan zoon en vriendin aan deur, een zitten op de bank, een file was er.…
poëtica
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
338 gedachtes en gevoelens, en de sleur van alledag, in mijn verzen vrij ik met vrouwen, mannen en mezelf, drink ik meer dan goed voor me is en klaag ik over katers, ik foeter op het verfoeilijk kapitalisme, op racisten en op nazi-tuig, roep op tot revolutie, flower power en free hugs, ik zwerf vrij en blij door de wereld en de seizoenen, geniet van bloem…
Schepping
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
260 aarde en zon
Stollend lava vormden we tot land, ook werden we water
De rivieren, meren en zeeën die stromen in zonneschijn
In nevelen reiken naar wolken hoog, zichzelf weer geven
Voor nieuw leven
Van cel naar eicel, naar vissen, koraal
Zo’n schelpje op een maagdelijk strand
Van algen in golven en mossen op rotsen
Naar groen goud vol bloemen…
HET KINDEKE VAN DE DOOD
poëzie
4.3 met 62 stemmen
17.067 Dan leeft en zweeft het heel de dag
En speelt met bloem en plant;
Dan klinkt bij wijle een vreemde lach
Langs 't eenzaam heideland,
Maar als de zon in 't Westen scheidt,
En stervend nog een luister spreidt
Van glansrijk avondrood -
Dan klaagt een kinderstem, dan schreit
Het Kindeke van de Dood.…
Interieur
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
1.204 al jaren dood
gezien de urn op de vensterbank
heeft hij veel te lijden gehad
of liep hij al jaren mank
ja, zo'n beest zal u best missen
buurvrouw Jansen heeft het met vissen opgelost
toen haar kat koos voor het eeuwige
en manlief het leven liet
zei ze daadkrachtig, hier wordt niet meer
gemauwd of met brokjes gemorst
die vaas met bloemen…
De winter
poëzie
3.3 met 18 stemmen
3.861 Zo spruiten en sterven
En bloemen en gerven,
En boomooft, en snee!
Viersoortige rente,
Van ’t bloeien der Lente
Tot d’aftocht der kou!
En loop der Getijden,
Ons nu tot verblijden,
En dan weer tot rouw!…
's Levens Beker
poëzie
2.6 met 7 stemmen
4.804 Neen, men moog om krans of bloemen
Of om uiterlijke praal
Mij die schone beker roemen ;
Ik, ik dronk hem, die pokaal!
Ik, ik weet, wat wrede zorgen
In die wellust zijn verborgen
Die zijn eerste teug ons geeft!
'k Heb in maag en ingewanden
't Zuur vol scherpte voelen branden,
Hetgeen zijn zoetheid in zich heeft!…
LANGS DE DOORNENHAAG
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.248 Zulke bloemen, zulke zangen,
Stemmen 't hart tot poëzie,
Kweken een geheim verlangen
Naar een hoger harmonie.…
De klokken luien.
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.166 Die zingt heel droef, en - in haar zangen
herleeft, één stonde, 't ganse leven,
het leven van de zoete maanden
der bloemen - en der minneweelden,
toen geur en kleur zoo machtig streelden
dat wij ons weer in Eden waanden.…
De winter.
poëzie
3.5 met 6 stemmen
2.965 Zo spruiten en sterven
En bloemen en gerven,
En boomooft en snee!
Viersoortige rente,
Van 't bloeien der Lente
Tot d' aftocht der kou!
En loop der Getijden,
Ons nu tot verblijden,
En dan weer tot rouw!…
lotgenoten
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.563 Het was een bloederig gezicht,
daarom deed ik de ogen maar dicht
In mijn slip moet ik nu een absorberende mat
Anders plas ik mijn broek geheel zeiknat
En ik pers ook nooit meer een zaaddruppel
Van mijn eens zo stijve knuppel
Mijn eerst zo hitsig haasje
Hangt neer als een bloem in ’t vaasje
Ik was dan wel een ouwe vent
Maar ben nu ook…
DE HAVELOZE.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.191 De aard heeft een plek voor al haar bloemen,
Een nestje voor elk vogelkijn:
Mocht ik een bloemtje, een vogel zijn!
Thans kan ik niets het mijne noemen.
't Is ál voor mij verboden grond:
Ik zou geen zode durven steken,
Ofschoon ik ook in woeste streken
Een lapje dorre heide vond.
“Voort!…