Alle inzendingen over van ver

35704 resultaten.

Sorteren op:

'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen

netgedicht
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 716
‘k Heb al verse bramen gegeten. geen enkel uur ’t bestaan verweten. Ik draag een trui. 'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen een echo uiten over de toch doodgewone dingen. Ik zou 't leven hier zomaar willen bezingen een echo uiten over doodgewone dingen.…

Licht

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 538
Hij schrijft op een kaart: 'Groeten uit een land ver weg', Terwijl hij droomt. Het natte krijt Droogt in zijn handen. Hij lacht bij termen, rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen. Verdwalen kan hij niet, Want hij is niet onderweg. Zijn hart als orgel in zijn oren.…

Vader zonder moeder

netgedicht
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 569
Vader achter zijn krant, zijn pantoffels oud en stoffig en naast zijn grote silhouet: een verse kop met koffie. Moeder zucht niet meer, zoals ze jaren deed als vader daar zijn krantje las. Zij heeft al weer een tijd geleden Haar laatste zucht geslaakt.…

Relativering

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.080
het verhaal van het einde van alle leven dient ver op voorhand geschreven want er zal in wezen niemand meer zijn om het te lezen wat heeft het verdomme dan nog nut sta ik hier dan niet voor schut dat ik probeer duidelijk te maken dat op een keer alle wijsheid die geboekstaafd staat mee met de wereld ten onder gaat nadat alles zal verdwijnen…
Hieronymus15 september 2009Lees meer >

het schilderij in mijn hoofd

netgedicht
2.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.655
het schilderij in mijn hoofd de kwast pakkend papier wit de kleuren mengend het angstig rood ook de geuren de luchten de lege straat het omhoog geschoven asfalt wortels van mijn bestaan de verhalen van mijn vader ver maar dichtbij de lokkende polder op sloten al het onbetrouwbare ijs met daarnaast de oprukkende snelweg foto’s met een…
wim euser19 oktober 2009Lees meer >

brieven aan ene onbekende I

poëzie
2.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.947
De verre wind, die over de aarde ruist, Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren Die van geen zwijgen weten of bedaren, Daar ene ziel, begerend, in hen huist,- Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist, Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen, De vlakten ver, verschieten te overstaren Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
Hein Boeken16 oktober 2019Lees meer >

zullen we

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.594
ja we gaan en verdwenen allebei in het grijs - ‘t spoor bracht ons samen - lieve ogen warmden winter kou verdween koffie met geklets glimmende koontjes - een schater lachte ons toe - de verlate kok bakte wat moois en lekkers van het vers gesneden vlees en net gevangen vis - blikken wisselden met woorden - tevreden tikte de…

Wonderlijk

poëzie
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 2.534
Dan komt zich al wat ver is weer laten vinden: De handen, de gelaten der beminden, Als in een gloed van lage kaarsen, zacht. Smartlijke vreugd te sturen naar die schijnen.…

Huwelijk 2

netgedicht
2.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.186
De stuiplach onder ‘t ganzendons, dik na twaalven, de dag verstijfd, gewicht van veren dat had ingelijfd, maakte de wind eronder ineens van ons.…

Als gesponnen suiker

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 538
Ver weg van alles, het kritisch gefluister en waar het zo goed is om te dromen.…

Laatste opdracht

gedicht
3.1 met 70 stemmen aantal keer bekeken 17.990
Ik zal je zoeken, ver, in vreemde landen, omdat ik twee keer bannelinge ben. je verliest me, mijn liefste, verliest me. ---------------------------------------- Uit: 'Sofia blijft een mysterie', 1988.…

Ik daag je uit!

netgedicht
3.6 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.014
Die kun je niet meer gebruiken, Als je straks ver onder mij ligt. Anorexia, ik daag je uit, Ik zet je uit mijn leven. Jij denkt dat je alles kunt, Maar ik kan tenminste echte liefde geven. Anorexia, ik daag je uit, Laat me maar voelen, je keiharde pijn. Je kunt proberen wat je wilt, Maar mij krijg je niet klein.…
Katinka14 februari 2010Lees meer >

Land van Maas en Waal

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 745
Ik neem het met me mee in m'n bagage, en bezing dit alles in mijn eigen taal: ver voorbij oorlog, vrede, de ravage. Ik ben in het Land van Maas en Waal.…
Jos Witteman20 februari 2010Lees meer >

- Transformatie -

netgedicht
3.9 met 34 stemmen aantal keer bekeken 510
Zo ver het oog straalt, weg van elke weg, wij als mensheid zoeken hulpeloos een oordeelsvrije, liefdevolle plek aarzelend en gekwetst stromen de sprankelende watervallen als woelige rivieren in tranendalen over onze ziel een constante observatie van de geest onveilig en opgejaagd, met een toenemend gevoel van liefde, verkwikken ze…

- Wierrook herinnering -

netgedicht
3.8 met 17 stemmen aantal keer bekeken 519
Een heel bijzondere geurervaring met een vleugje sandelhout en nostalgie alsof er vervolgens verse bloemen waren. ...…

Gli ucelli cantano il primo giorno della primavera

netgedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 498
Van verre veren lijken zij te spreken. Dromen zij van Andromeda die onze melkweg wil omhelzen? Ja, zij vertolken zevendimensionele taal in klank. Ons aards bewustzijn loopt hierbij nog mank.…

l'espoir de vivre

netgedicht
3.4 met 25 stemmen aantal keer bekeken 697
we begaan nieuwe paden als goede vreemden zo is het althans te benoemen als emotioneel ontheemde hoor ik jouw gedachten enkel zoemen in wolken van ont-moeten of die blikken van verstilde diepte op de vlucht voor aards boeten iedere dag is gebouwd op verleden van ver terug soms als restant van heden morgen wordt gebouwd op…

Vergulde wijsheid

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 570
de wieken van de wind en wereld zoals wij hem altijd hebben gekend, om zelf nimmer aan het firmament te verrijzen, scharniert een stilte van victorie luid over daken,loyaliteit in de windroos van geduld, staat hij fier aan top, weigert klachten uit de krop te slaken, arrogantie straalt uit z'n virtuele vrijheid en blikken veren…
pama16 mei 2010Lees meer >

en zo wil ik zijn

netgedicht
3.8 met 13 stemmen aantal keer bekeken 739
Ik wil vuurrood en een beetje paars vliegen hoog boven alle dingen die groot van moeten branden zo hoog tot ze klein worden  als zeepbelletjes die ik weg kan blazen ver weg naar verdwijnen en zo wil ik zijn oplossen in zand en in zee tot pure kolkende extase voelbaar en raakbaar mij wentelen en draaien me over geven aan zon en maan…

Tweeslachtig?

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 532
Vervloekt onomwonden onrust in de baarmoeder van de morgenstonden of bij de schater van een ironische maan, als geen vorm of toon kon vinden, een ander pad moest zoeken, ver bij zichzelf vandaan, dan komen beide seksen dichter bij hem staan,wordt geluk hem niet ontnomen, dat is poëzie uit één stuk.…
pama5 juni 2010Lees meer >

ONBESCHAAFD CULTUURLEVEN

hartenkreet
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 611
ERGENS ver op die doffe watervlakte wiegen verkruimelde eierschaaltjes dringen trillend samen blank marmergruis schittert daartussen al dolend zien: fluitketelstoom suist het woeste ruige zwervershoofd binnen geeft zijn denken meer reikwijdte dan kunst- en schoonheidskenners weten BARBAARSHEID kent FIJNST BEELDEND BREIN.…

Een dichter vol zelfbeklag

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 587
leven als een onopvallende spijker in een kast geslagen, of als een kleerhanger die jaren leeg hangt in die kast, zo ver- loopt tot nu toe mijn leven, het is een flop kan ik rustig zeggen en altijd stoot ik m'n kop.…

Le village abandonné

netgedicht
4.6 met 15 stemmen aantal keer bekeken 971
De hitte kruipt over het enge pad Het alpine dorp ligt in ruïne Hier hebben mannen, vrouwen liefgehad Maar konden er de kost niet meer verdienen De wilde tijm kan je van ver al ruiken De hop hoept schril en onverstoord Geen leven meer achter vervallen luiken De krekels hebben hier het laatste woord De bron, die leven gaf, is opgedroogd…

Vervloekte

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 604
Zijn cocaïnebloed stroomde ongezien de aarde in, een verschrikte duif draaide zijn nek als vanzelf te ver door, viel als een rijpe appel op zijn aangehaalde hartstilstand.…

Eindeloos lijnen

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 860
EINDELOOS LIJNEN Tranen stroomden allang niet meer enkel pijn hing om het droevig hart Lichter was ze dan een donzen veer haar wereld zag zwarter..dan zwart Afslanken, mocht allang niet meer de artsen vreesden voor haar leven Haar bestaan deed haar echter zeer leed en pijn bleven aan haar kleven Vermageren mocht lang niet meer…
Ton Rijkers16 augustus 2010Lees meer >

De stilte

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 655
In de stilte vind ik mijzelf terug, al ben ik zo ver van huis. Hier vind ik mijn ware zijn, zonder harnas van ruis. De stilte spreekt tot mij en laat mij alziend, daarom is de stilte mijn beste vriend. Soms raak ik verdwaald in de jungle, de stad, verleiding naar vluchten maakt mij dan verward.…

requiem voor een eeuwige zucht

netgedicht
4.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 689
waaraan denk je met de ogen dicht wanneer ik zeg dat de tijd zal komen dat de dood me zal bergen in zeeën van tijd en, voor daarbuiten tot stilte gesloten, het onzichtbare mijn toekomst zal erven in stil zo stil zo onnoemlijk stil het glanzen van golven misschien dringt niets meer tot me door werpt het sterven de beelden ver…

Onvindbaar, dichtbij

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 712
zomer woorden, ontstaan langs het bramenpad waar een witte dwarrelvlinder in zwoelheid, en nectarminnend geen weet van sapvlekjes op haar wiekjes had woorden, als de dauw, een deken van mist rond de laatste zwaluw die door ingebeelde warmte de komst van de herfst heeft gemist woorden, aanrakend, gevoelig dichtbij soms onvindbaar ver…
Hilly Nicolay27 september 2010Lees meer >

Boven de regenboog

hartenkreet
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 748
BOVEN DE REGENBOOG Ik zweefde boven wolken hoog boven een dode wereld, ver weg Voorbij een pastellen regenboog en wist nogmaals heg noch steg Ik zweefde met de wolken mee dwars door een frêle regenboog En toen, je gelooft ‘t amper, zeg trok jij voorbij mijn geestesoog Ik zweefde achter wolken aan evenwijdig aan mijn regenboog Ik ontdekte…
Ton Rijkers30 oktober 2010Lees meer >

Keerkringen

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 590
mussen, kwikstaarten de struisvogel en schapen de hand het eten als duif zo schuchter in het believen de paarden stalden we onder de maan in het hek van herinnering straks en later staande tegen de keerkringen in te weten wie we waren achter onze stilte wegend dat het behoedende altijd en eeuwig verlaten achter donker glas onbereikbaar ver…