35704 resultaten.
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
716 ‘k Heb al verse bramen gegeten.
geen enkel uur ’t bestaan verweten.
Ik draag een trui.
'K zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over de toch doodgewone dingen.
Ik zou 't leven hier zomaar willen bezingen
een echo uiten over doodgewone dingen.…
Licht
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Hij schrijft op een kaart:
'Groeten uit een land ver weg',
Terwijl hij droomt.
Het natte krijt
Droogt in zijn handen.
Hij lacht bij termen,
rotsen en stenen die het licht niet dragen kunnen.
Verdwalen kan hij niet,
Want hij is niet onderweg.
Zijn hart als orgel in zijn oren.…
Vader zonder moeder
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
569 Vader achter zijn krant,
zijn pantoffels oud en stoffig
en naast zijn grote silhouet:
een verse kop met koffie.
Moeder zucht niet meer,
zoals ze jaren deed
als vader daar zijn krantje las.
Zij heeft al weer een tijd geleden
Haar laatste zucht geslaakt.…
Relativering
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.080 het verhaal van het einde van alle leven
dient ver op voorhand geschreven
want er zal in wezen
niemand meer zijn om het te lezen
wat heeft het verdomme dan nog nut
sta ik hier dan niet voor schut
dat ik probeer
duidelijk te maken dat op een keer
alle wijsheid die geboekstaafd staat
mee met de wereld ten onder gaat
nadat alles zal verdwijnen…
het schilderij in mijn hoofd
netgedicht
2.2 met 20 stemmen
1.655 het schilderij in mijn hoofd
de kwast pakkend papier wit
de kleuren mengend het angstig rood ook
de geuren de luchten de lege straat
het omhoog geschoven asfalt
wortels van mijn bestaan
de verhalen van mijn vader
ver maar dichtbij de lokkende polder
op sloten al het onbetrouwbare ijs
met daarnaast de oprukkende snelweg
foto’s met een…
brieven aan ene onbekende I
poëzie
2.7 met 11 stemmen
3.947 De verre wind, die over de aarde ruist,
Het smachtend ritslen fluisterend door de blaren
Die van geen zwijgen weten of bedaren,
Daar ene ziel, begerend, in hen huist,-
Hoe wordt dit één op ééns met wat er huist,
Diep in mijn ziel: begeerte om op te varen,
De vlakten ver, verschieten te overstaren
Tot waar dit land de luide zee ombruist.…
zullen we
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.594 ja we gaan
en verdwenen allebei
in het grijs
- ‘t spoor bracht ons samen -
lieve ogen warmden
winter kou verdween
koffie met geklets
glimmende koontjes
- een schater lachte ons toe -
de verlate kok
bakte wat moois en lekkers
van het vers gesneden vlees
en net gevangen vis
- blikken wisselden met woorden -
tevreden tikte de…
Wonderlijk
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.534 Dan komt zich al wat ver is weer laten vinden:
De handen, de gelaten der beminden,
Als in een gloed van lage kaarsen, zacht.
Smartlijke vreugd te sturen naar die schijnen.…
Huwelijk 2
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.186 De stuiplach onder ‘t ganzendons,
dik na twaalven, de dag verstijfd,
gewicht van veren dat had ingelijfd,
maakte de wind eronder ineens van ons.…
Als gesponnen suiker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
538 Ver weg van alles, het kritisch gefluister
en waar het zo goed is om te dromen.…
Laatste opdracht
gedicht
3.1 met 70 stemmen
17.990 Ik zal je zoeken, ver, in vreemde landen,
omdat ik twee keer bannelinge ben.
je verliest me, mijn liefste, verliest me.
----------------------------------------
Uit: 'Sofia blijft een mysterie', 1988.…
Ik daag je uit!
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.014 Die kun je niet meer gebruiken,
Als je straks ver onder mij ligt.
Anorexia, ik daag je uit,
Ik zet je uit mijn leven.
Jij denkt dat je alles kunt,
Maar ik kan tenminste echte liefde geven.
Anorexia, ik daag je uit,
Laat me maar voelen, je keiharde pijn.
Je kunt proberen wat je wilt,
Maar mij krijg je niet klein.…
Land van Maas en Waal
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
745 Ik neem het met me mee in m'n bagage,
en bezing dit alles in mijn eigen taal:
ver voorbij oorlog, vrede, de ravage.
Ik ben in het Land van Maas en Waal.…
- Transformatie -
netgedicht
3.9 met 34 stemmen
510 Zo ver het oog straalt,
weg van elke weg,
wij als mensheid zoeken hulpeloos
een oordeelsvrije, liefdevolle plek
aarzelend en gekwetst
stromen de sprankelende watervallen
als woelige rivieren
in tranendalen over onze ziel
een constante observatie van de geest
onveilig en opgejaagd,
met een toenemend gevoel van liefde,
verkwikken ze…
- Wierrook herinnering -
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
519 Een heel bijzondere geurervaring
met een vleugje sandelhout en nostalgie
alsof er vervolgens verse bloemen waren. ...…
Gli ucelli cantano il primo giorno della primavera
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
498 Van verre veren lijken zij te spreken.
Dromen zij van Andromeda
die onze melkweg wil omhelzen?
Ja, zij vertolken zevendimensionele taal in klank.
Ons aards bewustzijn loopt hierbij nog mank.…
l'espoir de vivre
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
697 we begaan nieuwe paden
als goede vreemden
zo is het althans te benoemen
als emotioneel ontheemde
hoor ik jouw gedachten enkel zoemen
in wolken van ont-moeten
of die blikken van verstilde diepte
op de vlucht voor aards boeten
iedere dag
is gebouwd op verleden
van ver terug
soms als restant van heden
morgen wordt gebouwd
op…
Vergulde wijsheid
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
570 de
wieken van de wind en wereld
zoals wij hem altijd hebben
gekend, om zelf nimmer aan het
firmament te verrijzen, scharniert
een stilte van victorie luid over
daken,loyaliteit in de windroos
van geduld, staat hij fier aan top,
weigert klachten uit de krop
te slaken, arrogantie straalt uit
z'n virtuele vrijheid en blikken
veren…
en zo wil ik zijn
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
739 Ik wil vuurrood
en een beetje paars
vliegen hoog boven alle dingen
die groot van moeten branden
zo hoog tot ze klein worden
als zeepbelletjes
die ik weg kan blazen
ver weg naar verdwijnen
en zo wil ik zijn
oplossen in zand en in zee
tot pure kolkende extase
voelbaar en raakbaar
mij wentelen en draaien
me over geven aan zon en maan…
Tweeslachtig?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
532 Vervloekt onomwonden onrust in de
baarmoeder van de morgenstonden of bij
de schater van een ironische maan, als
geen vorm of toon kon vinden, een ander
pad moest zoeken, ver bij zichzelf
vandaan, dan komen beide seksen dichter
bij hem staan,wordt geluk hem niet
ontnomen, dat is poëzie uit één stuk.…
ONBESCHAAFD CULTUURLEVEN
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
611 ERGENS
ver op die doffe watervlakte
wiegen verkruimelde eierschaaltjes
dringen trillend samen
blank marmergruis schittert daartussen
al dolend zien: fluitketelstoom suist
het woeste ruige zwervershoofd binnen
geeft zijn denken meer reikwijdte dan
kunst- en schoonheidskenners weten
BARBAARSHEID kent FIJNST BEELDEND BREIN.…
Een dichter vol zelfbeklag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
587 leven als een onopvallende spijker
in een kast geslagen, of als een kleerhanger
die jaren leeg hangt in die kast, zo ver-
loopt tot nu toe mijn leven, het is een flop
kan ik rustig zeggen en altijd stoot ik
m'n kop.…
Le village abandonné
netgedicht
4.6 met 15 stemmen
971 De hitte kruipt over het enge pad
Het alpine dorp ligt in ruïne
Hier hebben mannen, vrouwen liefgehad
Maar konden er de kost niet meer verdienen
De wilde tijm kan je van ver al ruiken
De hop hoept schril en onverstoord
Geen leven meer achter vervallen luiken
De krekels hebben hier het laatste woord
De bron, die leven gaf, is opgedroogd…
Vervloekte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
604 Zijn cocaïnebloed stroomde ongezien
de aarde in, een verschrikte duif draaide zijn
nek als vanzelf te ver door, viel als een rijpe
appel op zijn aangehaalde hartstilstand.…
Eindeloos lijnen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
860 EINDELOOS LIJNEN
Tranen stroomden allang niet meer
enkel pijn hing om het droevig hart
Lichter was ze dan een donzen veer
haar wereld zag zwarter..dan zwart
Afslanken, mocht allang niet meer
de artsen vreesden voor haar leven
Haar bestaan deed haar echter zeer
leed en pijn bleven aan haar kleven
Vermageren mocht lang niet meer…
De stilte
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
655 In de stilte vind ik mijzelf terug,
al ben ik zo ver van huis.
Hier vind ik mijn ware zijn,
zonder harnas van ruis.
De stilte spreekt tot mij en laat mij alziend,
daarom is de stilte mijn beste vriend.
Soms raak ik verdwaald in de jungle, de stad,
verleiding naar vluchten maakt mij dan verward.…
requiem voor een eeuwige zucht
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
689 waaraan denk je
met de ogen dicht
wanneer ik zeg dat de tijd zal komen
dat de dood me zal bergen
in zeeën van tijd
en, voor daarbuiten tot stilte gesloten,
het onzichtbare mijn toekomst zal erven
in stil zo stil
zo onnoemlijk stil
het glanzen van golven
misschien dringt
niets meer tot me door
werpt het sterven de beelden ver…
Onvindbaar, dichtbij
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
712 zomer
woorden,
ontstaan langs het bramenpad
waar een witte dwarrelvlinder
in zwoelheid, en nectarminnend
geen weet van sapvlekjes op haar wiekjes had
woorden,
als de dauw, een deken van mist
rond de laatste zwaluw
die door ingebeelde warmte
de komst van de herfst heeft gemist
woorden,
aanrakend, gevoelig dichtbij
soms onvindbaar ver…
Boven de regenboog
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
748 BOVEN DE REGENBOOG
Ik zweefde boven wolken hoog
boven een dode wereld, ver weg
Voorbij een pastellen regenboog
en wist nogmaals heg noch steg
Ik zweefde met de wolken mee
dwars door een frêle regenboog
En toen, je gelooft ‘t amper, zeg
trok jij voorbij mijn geestesoog
Ik zweefde achter wolken aan
evenwijdig aan mijn regenboog
Ik ontdekte…
Keerkringen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
590 mussen, kwikstaarten
de struisvogel en schapen de hand het eten
als duif zo schuchter in het believen
de paarden stalden we onder de maan in
het hek van herinnering straks en later
staande tegen de keerkringen in te weten
wie we waren achter onze stilte wegend
dat het behoedende altijd en eeuwig
verlaten achter donker glas onbereikbaar
ver…