7279 resultaten.
roze driehoek terwijl het mica had moeten zijn
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
448 te strak om nog te dienen
als tegenvaller
een footprint in dat hoofd
of een butterflykiss
De muur is bebloed
met mijn gezichtsafdruk
zelfs de plint kleurt rood
draden langs de muur
ééntje spant zichzelf
te slap om nog te dienen
als een reminder of hell once was
Naar buiten dan maar
open ik die klemmende deur
schreeuwen tegen de zee…
neem me mee
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
781 “iedere droom stuurt me
naar de werkelijkheid
iedere werkelijkheid
stuurt me naar een droom”
neem me mee
de klok luidt nog meer dag
ik blijf achter, luister naar de herinnering
van mijn naaktheid waar echte vogels
de nacht wegvlogen, onbevreesd om uren
uit nieuw geluid te winnen
ik verwacht de zee, wil de doofheid
uit mezelf wegduwen…
DE MACHT TOT LIEFDE
gedicht
3.9 met 8 stemmen
8.472 Waar twee ter wereld, van elkaar gescheiden,
Hun zuchten zenden over land en zee,
Daar zet de god van 't Lot zich tussen beiden
En vangt de vooglen van hun ach en wee.…
Plezant
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.317 Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet
met uitgelopen inkt te blijven staren,
neem ik een zakdoek, koffie en pralinen.
Met chocola is het plezanter grienen.…
gedachtegang - duogedicht met Hilly Nicolay
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
659 een hoge zwaluw
die scherend langs de hemelbaan
zonnestralen verzamelt tegen winterkou
zie de bloesemwind
hoe ze haar kleurigheid
soms in diepe zuchten
vol fier, maar liefderijk
over de aarde spreidt
kom wacht niet langer
en geef het leven een hand
er staat iemand met natte voeten
en een hoofd vol bloemen
blozend op de grens van zee…
Hij die mijn ogen spiegelt
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
590 die mijn ogen dompelt
in een roerloze zee
van het wonderschone
wachtend
op het geluk dat besloten ligt
in het voorportaal van zijn uitverkoren liefde
en legt hij zich sierlijk
uitgestrekt over mijn bloemende ziel
in een nevel van verleidelijkheid…
De lelies op het stille water
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
534 In een intens morgenrood
ontsluiten zich fluwelige monden
als een zwijgzame zee van witte lelies
Jij ontwaakt
bijna tastbaar
diep binnen in mij
als over het nog koele landschap
de belofte fluistert
van een nieuwe dag
We ademen dit alles
in een roes van
gedeelde eenzaamheid
Het verdriet slaapt
voor eeuwig
in de broze aanwezigheid…
erosie
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
590 denk gedachten die niet helen
voel lust die niet wil delen
proef liefde zonder zekerheid
tabak rookt straf en zindert snel
geest en wijn wissen sporen uit
Dionysos bespeelt harp en fluit
ja ik geloof in een hemelse hel
rots in de branding ben ik wel af
als grof gruis val ik uit handen
deze golf zal zonder mij stranden
daar dorst de zee…
ik wil eruit…!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
740 zichzelf
te strak om nog te dienen
als tegenvaller
een footprint in je hoofd
of een butterflykiss
De muur is bebloed
met mijn gezichtsafdruk
zelfs de plint kleurt rood
draden langs de muur
Ééntje spant zichzelf
te slap om nog te dienen
als een reminder of hell once was
Naar buiten dan maar
open die klemmende deur
schreeuwen tegen de zee…
De spaanse vlieg
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
558 zuid oost west
maar niet noord
lijken zij
wat zij lijken
als een nieuw soort
bergbewoners
hun flatgebouwen
langs draaiende straten
kaarsrecht en klaar
met hun naakte
beenderen
als naaktstranders
op Callantsoog
zij vegen – hun as –
stoft omhoog
je kunt ze niet ontwijken
voor het leven
uitzicht – mooi –
op de Middellandse zee…
uniek
netgedicht
3.9 met 26 stemmen
765 ik hoor haar gaan
en graaf de maan uit
ze is de nacht, de schaduw waaruit
het licht kinderen baart
dichter bij de waarheid en liefdeswoorden
die de stilte bij haar glimlach brengen
het zijn geen matrozen
in de diepte van duisternis, geen riviermannen
die meer schelp zijn dan steen
ik wil een spiegel buigen
in de stroming van de zee…
Improvi-chaos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Zeven sloten tegelijk
en geen zee mee te bezeilen
bij de open kraan staan dweilen
en te hopen dat iets lukt.
Chaos om steeds te herscheppen
als het lot komt onderscheppen
elke spa op rotsen stuit.
Regelmaat niet op te bouwen
maar toch weer met stenen sjouwen
in de hoop dat iets blijft staan.…
Als het licht mijn ogen raakt
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
608 Houd mijn geheim
diep in de kern verborgen
en verlies het niet
aan de zondvloed op het nachtelijk uur
die grilliger is dan het kronkelen
van de rups
Het is een geeuw der natuur
die de waarheid in een zee
van liefde dompelt
dat schreeuwt en overrompelt
en dan weer heelt
Houd mijn vlam wakend
in de geisers van de geest
en smeed…
Laat al die mooie momenten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 verloren glorie worden
Want we zien elkaar doodgraag
Al gaat het beter worden zo traag
Ik wil jouw rots zijn in de branding
Met mijn dikke buik als zachte landing
Als het moet dan ga ik naar de maan
Met jouw liefde kan ik alles aan
Dus laat het verleden
Weer het heden worden
Als een bloeiende orchidee
Stromend en krachtig als een golvende zee…
Onbegrip
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.207 Jaren zwalpte ik op een woelige zee
met golven als spelbrekers,
die mij nog op grote golfbrekers
lieten afstevenen.
Ik had al jaren moeten doorbrengen
met het noorderlicht.
Nooit kwam de zon nog op.
Misschien nu en dan met mist overtrokken.
Nu is er een piepklein lichtje.…
Filmicoon
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
731 Inmiddels ben je een oude diva gelijk
Sophia Loren, gerijpt en krachtdadig,
niet meer bang om te falen, recht
door zee en nee, niet minder mooi,
al is de strakheid dan verdwenen.…
Doka
gedicht
3.0 met 10 stemmen
4.143 Uit de zee doemt mist die haar
inkuilt in een glazen kist. IJsbloem in de zomer.
Loodzwaar achter een raam met leeftocht staan.
Het licht doorwaden in een lens. Tintelingen
in een glasfiguur. Slaapt zij zich uit, schrikt
in water, verzonken in een opgelicht donker.
Zo komt zij in beeld. Daarbuiten ga ik in haar
zwijgen op.…
Schijn
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
880 Laat me onbedoeld niet achter,
in deze verzwelgende zee.
Strakjes kan ik weer genieten
van alle mooie dingen in het leven.
Want jouw hulp en liefde,
Zal mij de nodige kracht wel geven.…
In September
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 met een alles verterende ratel
hij schaterlacht, drijft de spot
met onze groteske inhaligheid
Allengs dieper dringt hij door
in het koninkrijk van loze gronden
alleen de onvermogenden doorgronden
het uit elkaar vallen
van oude idealen en wensdromen
De juwelier lapt de schoenen
voor de onderdanen van verval
terwijl aan de boezem van de zee…
Zie je hoe de wind
gedicht
3.0 met 8 stemmen
5.330 Zie je hoe de zee schepen richting zon afvoert
naar de hemel tast, de wolken naar binnen slokt
terwijl plezierboten voorbij de kust deinen
zwemmers het dek opklimmen en zich uitstrekken.…
Tussen twee werelden, in beide thuis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 mensheid zijn verborgen krochten
maar het zijn paden die ik graag verken
de gek die ik ben
Het rechte noch het kromme pad
een kaart heb ik niet nodig gehad
De Ster heeft mijn pad geplaveid
met ervaring, bescherming en wijsheid
Ontspoord geweest
extreem geleefd
maar kijk me nu:
vers geperste sinas drinken
uit gouden bekers
met zicht op zee…
Wanneer gij niets verlangt, dan zal zij komen
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.400 wiegende heelal,
Het vochtige, het zich weggevende,
Het in elkander vloeiende heelal;
O deze zaligheid van zich te geven,
O deze zaligheid, te hebben lief,
En ieder ogenblik, ondeelbaar ogenblik,
Het leven voelen zich in u voltrekken,
Het redeloze, zich voltrekkend leven,
Het leven, dat ontdekte dat het lief heeft,
En zich schenken wil, zoals de zee…
Door de trechters van de tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
989 Jou heb ik mijn geheim gedeeld
de serafijn in jouw oog geschreven
Van vrolijke tovernachten
tot de witte sterren in een zee van ultramarijn
waar we samen urenlang in dwaalden
Soms is er nog dat verlangen
naar de oude Linde waaronder ik
jou mijn woord heb gegeven
en waar het licht
teder om je bruine haar sluierde
langs vonkende ogen…
Zuchtje wind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
681 De zee is ruw
en met gesloten ogen
stromen woorden op het koude strand.
Open de sluizen van de hemel,
vul wat leeg is en zo mat.
Geef woorden zo zacht
dat het hart slechts trilt,
zoals een zuchtje wind doet
met een blad.
Zonder het dodelijk weten
waren we tijdloos jong.…
Veel gelukjes
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 Ik heb ze vaak wanneer ik op het strand
de zee, de golven en het zand zie
waar ik graag mijn uren slijt
om wat te dromen in de tijd
en waar ik vecht tegen de wind
en loop te schreeuwen als een kind.
Dáár ligt voor mij zo'n groot moment
waar mijn geluk geen einde kent.…
Omdat ik dromen wil
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
680 klank
gedachten op hoger dimensie wil richten
leg ik mij neder met vocht der druivenrank
Laat klassieke muziek de achtergrond strelen
Vraag woorden te reizen uit poëtisch hart
Geniet van het metrum dat niemand zal stelen
onthuld uit herinnering aan vroeger bard
Gedachten ze komen als schepen op golven
ritme van deining en regelmaat der zee…
Amulet
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
495 Ik lees haar silhouet,
duivels spel in avontuur,
hierin werd ik overklast,
recht door zee en puur
in mijn zaligheid gekrast,
schaduwen kleuren mijn
graven wit, licht komt helder
dichterbij, ze boetseert mijn
de ruimte op een bont pallet
van onschendbare eerbaarheid.…
zuidwester
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
654 gedraaid naar mij
zo ging je in zee
het was laag water
je maakte verlangen in mij wakker
het was als een zomers lied
dat over het vlakke water wreef
moeizaam keerde je de golven om
en je paard, je stoere boerenpaard
aanschouwde vredig de verte
terwijl het zware sleepnet
als een zilveren schubbenkleed
het licht binnendrong
twee grote…
De taak
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.513 Misschien dat later in een oord,
Dat soms een schone droom beschrijft,
Rasser het werk vlot, ongestoord,
En de ijver daar op vleuglen drijft;
Er mag een land zijn, zulk een kust,
Waarop een zee van sterren schuimt,
Dat moeite er licht zij, zoet de rust,
Maar wat niet nú lukt, blijft verzuimd.…
Winter in een brief
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
636 drijven boven natte daken
jij bent slechts bij me in een laatste brief
alleen de dood kan mijn verlangen doen staken
je aarzelt in het naderbij komen
stilte houdt zich vast aan mijn eenzaamheid
ik droom tussen het zwijgen van antwoorden
alsof ik een landschap ben in de tijd
mijn rivieren meanderen in ratio
mijn humor drijft in een kano op zee…