118 resultaten.
Stenen speelgoed
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.337 het beeld zich aan hun schaduw raakt
Het groene kleed dat marmer siert
geeft het doods grimas een lentekleur
het koud witte lijf de valse fleur
van bloeiend leven dat welig tiert
Haar handen plukken het mossig bed
krabbend als verdriet dat wederkeert
tot de stenen beer haar leven krenkt
Als herinnering haar tranen drenkt
in kerven…
Schijnlijk
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.534 Onduidelijk doch
scherp gesneden
kerven de laatste
zinnen vloeiend
langs vochtige
stromen bloedige
werkelijkheid
vertrouwen stil
verbonden met
gisteren tekent
sommige lijnen
met wazig zicht
verblind door
klamme mist
verscholen achter
donkere wimpers
ogen diezelfde
ogen grenzeloos
pijn en verliezen
op een zelfde
moment de lach…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
858 water
drijvend
tussen grachtenpand
en duinenrij, de nieuwe brug
het oude strand
de zee
met zeilen op haar rug
doorweekt
in ’t witte zomergoed
de huid omhult met nevel
bij stilte tussen eb en vloed
de tram rijdt door het raam
dwars door ’t glas
ik weet dat het een leugen is
er zijn geen scherven
toch is daar telkens weer
het kerven…
ik heuvel venus
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
787 details nog even niet
ik splijt wat
nog verbonden is
volg aders van onstaan
zoek wat niet ontgonnen is
ik modelleer je
naar mijn hand in
strakke jonge vormen
je gezicht oogt al markant
je tepels spitsen
vingers kunnen ze niet ronden
borsten lichtjes aangezet zijn
in mijn ogen goed bevonden
ik heuvel venus
plooi je door mijn kerven…
Waanzinnige liefde
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.119 Over de waanzinnige liefde
is al zo vaak geschreven
In vervoering of de pijn
bij het verdrinken of zweven
Diepste verlangens dromen
of gekwetst zijn in de ziel
Harten die zijn verbonden
ontluikende liefde fragiel
Het afscheid en de tranen
mooie vlinders in alle staten
Een hart kerven in een boom
jaloers zijn en dat weer haten
Steeds…
Fleurige parasols
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
739 Onder een gewelfde paraplu boren
duizend stemmen stille gaatjes
in de moezon regen die het lichaam
van de rivier doorzeeft, levensdromen
kerven zich in stenen. En wie van
hen de glans van de woestijn doorstaat,
slaat bressen waardoor een brede
toekomst zich stromen laat.…
mare
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
666 zo vaak schreef ik over de dood
bij het vele leven, het vele sterven
om in het hart 't vervloekte rood
als vreemde pijn te kerven
vragen vonden steeds weer gaten
nog luider schreeuwend dan het kind
dat in regen en rebelse wind
oog in oog stond met het achterlaten
ik liet geen enkel beeld onbeheerd
of dat wat zich met schaduw voedde
magie…
Fluistergrond
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
678 Ze wilden hem niet op het weidse land,
of achter de struik bij de oude kerk,
waar mos en onkruid kerven in de zerk,
en schimmen overleggen met hun klant.
Het land kon hij tot dan toe niet kopen,
en zelfs de roos op het militaire graf
sluimerde stil onder een grote vlag.
Vannacht hield men de ingang voor hem open.…
Marnixline
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.562 Diepe snijwonden
kerven beide armen.
Frustraties gevangen,
bedekt in een net van grenzen,
op het bleke, tere lichaam.
Ervaart iedere dag,
het leven uitzichtloos.
Overdosis slikken,
niet wetend, niet denkend
aan schuldbesef.
Alleen ... verlossing ...
van het innerlijke bestaan,
van, voor jóu, ondraaglijk leven.
© avriends - 2007…
(mama tussen haakjes)
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
1.500 twee tieten op borst
twee tieten op buik
wel vier memmen dik
zwijgt zij in het graf
zij voedde eens
links en rechts
onder en boven
voor en achter
(dubbel en dwars)
ze diende door
het vlees te kerven
de duim te kruisen
op mijn voorhoofd
als een spin spon zij
acht ledematen tot web
ving ze vliegen af
voor ze ons vonden
(dwars…
Zwoel oktober
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 diep in de bossen
waar de herfst zijn entree had gedaan
het knisperend gekleurde bladmatras
ons lokte lief te hebben
weet je nog ons traag ontkleden
dromend vervielen in duizend tinten
ons lichaam zachtkens deinde
op vogelengezang
weet je nog toen wij op leeftijd kwamen
zochten naar die onvergetelijke plek
hoe wij zalig kusten tijdens kerven…
GOEDE VRIJDAG
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
658 , al is het goddank even
Het wordt snel stil en roze bloesems eren
De maand april zoals talloze keren
Al werd bezongen en is neergeschreven
Het levensbidsnoer zegt zacht wees gegroet
Het zijn er velen die rond Pasen sterven
En opgaan in geheugen, hart en geest
Ze offeren voor vrijheid vaak hun bloed
In kruishout weten zij hun naam te kerven…
ik streelde je tot vrouw
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.356 mijn vingers breken glas
vernielen machteloos
het beeld dat jij eens was
scherven kerven diepe wonden
jij hebt mij gevonden
als een vlinder die ontwaakt
je warme adem en je liefde
hebben me toen diep geraakt
je bracht lente na de winterslaap
deed dagen eeuwig duren
je hebt een man van mij gemaakt
in warme passionele uren
ik streelde…
De tranen maken paden
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
687 De tranen zullen paden kerven
In het gezicht van de liefde
In mijn huid, het brandende gevoel
De hel schroeit mijn zondes op aarde
Gezondigd zijt gij
Die lieft maar niet trouwt
Een doods gevoel bekruipt mij
En maakt zich meester
De pijn wordt een gewoonte
En de tranen een gezicht
Ik zie mijn tranen terug
Op mijn linker onderarm…
treurwilg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
571 ik zag hoe zeven kunsten bij je laving zochten:
er waren nieuwe kerven in je stam
na elk voorbijgaan
ik zag je takken treurig naar het water buigen
gordijn van hunkering en hoop
waarin alleen de wind verstrengeld bleef
ik zat te wachten, op een steen,
wat verder
ik heb je droefheid niet verkracht
mijn naam niet in je bast gekerfd…
Blote bast
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
491 In haar knoesten, kerven woorden
verstopt in de nerven
van het ongeboren blad, weldra
komt het ontluiken
en geeft zij haar
binnenste bloot.…
Chemokuur
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
709 Ze hoort hakken klakken door de gang
de melodie lijkt doelloos te verzwerven
om hol langs kale muren uit te sterven
voor ze verstommen tot een stil behang
ze voelt de leegte pijnlijk in zich kerven
onzekerheid en onmacht maken bang
haar uren schuilen diep in dagenlang
voor ze de adem van voorbij verwerven
dan klinkt een kinderlach door peinzen…
Aan wie het aandurft:
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
595 Mijn masker af te breken,
dat ik never nooit meer loslaat,
omdat het rust over de hoofdwond;
ik durfde niet te kijken
naar het argeloze kerven.
Mijn borst open te rijten,
te graven in de bagger
dat mijn hart smoort en zo gretig omsluit;
hard wegloop voor de krampen
van pijnen door een ander.…
zij
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
463 zij koestert me in de flank
van witte raven die hun
vleugelwijdte nimmer laten
kortwieken door scharen
die diep trachten te
kerven in de nalatenschap
van altruïstische
desolate decorum
in ben een raaf, ongekloond
zelfs weggehoond door hen
die ik niet haat, maar vol
mededogen hun ondergang
met mijn treuzelende blik
gestaag onder ziet…
Stroboscopische enclave
netgedicht
4.8 met 23 stemmen
724 we liepen
scherven
sneden onszelf
met diepe
kerven door
breuklijnen
in het glas
verblind
door kleuren
van brekend licht
verwondden
wij ons in de
stroboscopische
enclave
door de
hoog frequente
ragfijne
schittering
werden onze
hersenen getriggerd
tot vrij spel
weg vielen
alle beperkingen
ongecontroleerde
contacten…
Zij (2)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.366 Ik ontdek de kerven, beten, knepen
Als sporen van lust op haar rug
Ons lied duurt, een bitter, laf graaien
Naar haar troebel grasland
Stiller dan een steen
Zat zij in haar rieten kooi
De weerstand geknakt
Verweesd het kruis dragend
Met verkrampte lippen
Haar tong in de klem
Tot er een huivering door haar ging
Haar geketende polsen rusten…
Machteloos
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.088 "
kerven in mijn hart
ik voel zijn angst!
Ach, mijn jochie
ik wou dat ik je helpen kon
door dit proces van groot verdriet
maar sta machteloos in je pijn
kan je alleen beloven
er altijd voor jou te zijn!…
Mezelf vergeten
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.071 Er valt niks te vergelijken,
met ’t leven van mijn doel,
alleen ikzelf kan me verrijken,
met mijn innerlijk gevoel.
1000 Maal zou ik willen sterven,
om gebeurtenissen te vergeten,
ze uit mijn herinnering te kerven,
waar ik niks meer van wil weten.…
Maya
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
1.039 De grafheuvel groeit tot piramide
omrand met bomen van steen
waarin ze tekens kerven
Klank, beeld en zin
verenigd in één oude stem
die onvertaald bleef
De barbaar werpt boeken in vuur
Er bleven er drie gespaard van de tand
het vocht dat geduldig doormaalt
Drie hele en een handvol snippers
en scherven van een urn bleven heel
genoeg…
afscheid van de kastanje
netgedicht
3.6 met 25 stemmen
3.118 we wisten, goede vriend, dat jij ging sterven
je kroon viel af, je kon niet blijven staan
de leegte nam bezit van onze laan
we mochten slechts herinneringen erven
je levenstaak verrichtte jij met verve
de drukte zag je onverstoorbaar aan
tabee ... barmhartige Samaritaan
we kunnen nu geen hart meer in je kerven
je broeders volgen één voor…
Een boom
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
525 In het bos staat een boom te sterven
met in zijn bast al de diepe kerven
van eeuwen weer en wind weerstaan.
Hoewel bloesemen niet meer zal gaan,
zijn gebladerd nog de vele takken.…
Er is immers altijd 't verleden naast toekomst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Voelen we vredigheid, het wortelen, de seizoenen
willen we namen kerven, hier de barst schoonboenen.
Schrijven we ooit iets wat rechtstreeks onthullen kan
over duurt 't kapbeleid verklaren, de natuur verstoren
ook hier, in dorpen en steden, landelijk en provinciaal
te bedroevend wereldwijd allemaal niet al veel te lang.…
Samen
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.701 geesten door dat schouwspel geboeid
Een schokkende adem, een verstikkend geluid
Het leven verlaat ons, de Dood toont zijn gezicht
De laatste littekens tekenen onze bloed doorlopen huid
Een flikkerende kaars die onze laatste, eeuwige omhelzing verlicht
Een fantasie, in elkanders armen sterven
Door onze initialen diep in elkanders vlees te kerven…
Noodlot
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
790 Tussen botsplinters en rotsscherven
Over een luw slagveld
-Koolzwart met rode spatten-
Wil de dwerg zijn naam kerven
Een speerpunt in de aardkorst
Hij jut zijn veulen op
Het gulden spoor schendt de flank
Een hittegolf breekt in de kop
Mat hem af zonder klank
Achtergelaten in een ruim vlak
De winter wacht.…
Fossiel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
848 Mijn kroost stoof de deur uit
Geloof ik en ik groef me in
Onder dons en haren en huid
Huiverend voor een bang begin
De haard gaf gensters af
De hond die aan mijn ijsklompen sliep
Sloeg kermend op de vlucht
Mijn bibberkoorts leek een teken
Een opwelling van sterven
Alsof een fossiel
Een reus van was
Een grijnzende smid
In mijn rug ging kerven…