151 resultaten.
heem
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
12.139 ik de oude foto van ons huis
en de kleur neemt toe
een veegje speeksel
verwijdert een vlek
kaal de linde,
bruin de beukenheg
geen dahlia’s meer
de rok van m’n zus bolt
en vader staat pal
aan de weg
ik strek m’n armen,
vogel met m’n mouwen
de dakpannen zijn te blauw
ingekleurd onder de grauwe lucht
vatte de fotograaf
wat verging…
Luchtige liedjes
poëzie
2.9 met 10 stemmen
4.614 Zoude ik zo lustige
liedekens dichten,
Zo het mij naar
mijn lust verging?
Zoude ik mij spelender-
wijze vermeiden,
Dingen bezingend,
die buiten mij zijn:
Vrede - van 't vee
in de vredige weiden,
Vreugde - van bloemen
en zonneschijn?
Zoude ik van vreugdige,
vredige dingen
Zingen, een lachje
van spot om de mond?…
Alles op een rij
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
872 Het lieve naïeve verging in de tijd
ik ben ouder en ruwer geworden
groeide met tafels en stapels met borden
en met een soort verantwoordelijkheid
denken aan morgen, kommer en zorgen
en dikwijls gedonder binnen de muren
er kwam hier geen druppel melk tot verzuren
we hadden niet veel maar we waren geborgen
Hoe dikwijls heb ik mezelf niet…
Bijna herfst
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
532 Zo verging het ook de bloemen,
geen bij meer die om hen heen wil zoemen.
Maar volgende jaren zal het hen beter vergaan
dan zullen ze allemaal in de zomer
in volle glorie in het zonlicht staan
en zullen alle bijen met hun willen vrijen.
Zo anders vergaat een mensenleven.…
Zonder besef
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
520 Wat als de grens die Adam trok vervloog
En daarmee alle innerlijke strijd
Verging, de mens geen weet meer had van tijd
Van dag en nacht, zaken als laag en hoog
Hij samenviel, weer één met de natuur
Zonder bewustzijn was, blanco en puur
Niet bang voor sterven was, omdat de dood
Niet wakker worden was meer uit de rust
Door zonlicht tot beweeglijkheid…
Een kleine vogel op een groot dak
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Hoe verging het hem verder,
nu de meeste mensen wakker zijn
en naar buiten kijken,
naar het grote dak, maar zonder
die kleine vogel.…
Boos bosvarken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
439 Een bosvarken te Almere
Schrok zich helemaal de klere
Toen hij lekker lag te kauwen
Op die reuzenbereklauwen
Zou het tij plotseling keren
Een hond stond hem uit te dagen
Dat was om problemen vragen
Zo ontstond er een gevecht
En die hond verging het slecht
Had dit dus niet moeten wagen
Zijn bazin was in de buurt
En ook zij heeft het…
Voorgoed voorbij
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
493 .~
De libido deed mij vooraf haast vloeren
maar eenmaal binnen in die kleffe sfeer,
verging de lust tot seksueel verkeer
zodanig, dat ik niets meer op kon voeren.
’t Is duidelijk, mij lukt het nimmer meer.…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 ik zag je zonnig
in de kou
de handen diep
in zakken weggestoken
de stoet was zwart
alleen het wit van bloemen
had zijn kleuren al ontloken
in paars en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd…
kalmte van het water
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
683 houdt in wankel evenwicht
het kleine bootje mij drijvend
op het grote meer dat leven heet
vooroverbuigend zie ik
in voortdurende beweging
het in- en uitschuiven van mijn gezicht
weerspiegeld in de vriendelijke plooien
van het kalm schommelende water
onzichtbaar varen al die jaren
vele dierbare verstekelingen
-wier eigen bootje ooit verging…
Ik maakte foto's van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Ik maakte foto's van geluk:
haarscherp vrijende paartjes
En ik voelde me een gluurder
Zo verging het iedereen
die de serie bekeek
Niemands hart ging open
Ook niet van de vrolijkheid
of het verdrongen verdriet
van lachende mensen
noch van kinderen, hun spel
hun ernst en hun lieve blikken
Het was veel, maar geen geluk
Dan de winnaars…
Bereshiet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
498 Vrucht van de vlucht in Vevey als balling
Kwam ik je tussen de zerken weer tegen
In gedachten; hoe snel de tijd verging
Sjacherend doorheen Mokum Alef's stegen
Vond onderkomen in hem als eeuwig kind
Een liefde die sterker is dan doodgaan
Door een mentaliteit van vooraf aan
Die vierde waar het leven mee begint
Kris kras door de stad op een…
Ik maakte fotos van geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
273 Ik maakte fotos van geluk:
haarscherp vrijende paartjes
En ik voelde me een gluurder
Zo verging het iedereen
die de serie bekeek
Niemands hart ging open
Ook niet van de vrolijkheid
of het verdrongen verdriet
van lachende mensen
noch van kinderen, hun spel
hun ernst en hun lieve blikken
Het was veel, maar geen geluk
Dan de winnaars…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde
toen vermoeidheid mijn levenslust had overwonnen
en met haar eeuwig ruisen verzachtte ik mijn hart
haten had ik nooit gekund maar het voelen verging…
Overgang
netgedicht
3.7 met 43 stemmen
3.037 Eindelijk in kern vervuld van
kracht, wat in zichzelf verging
in alles tot het volle leven gericht,
zonder smet, in ieders zicht, een
vlam maakt ontschaduwt licht,
vannacht is een vogel opgestaan,
ik wist dat het zo zou gaan, ik wist
niet dat daarna een muziek ontstond,
geblazen op zilveren fluiten in het
bos, belicht in volle maan, een lichte…
Titanic
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.441 Zij was ooit mijn dagverdrijf, maar verging
als de Titanic en later de kleurenfilm.
Het is in scheef proza waarin ik zing.
-------------------------------------------------
uit: 'Het boek van de beminnelijkheid', 2000.…
De dagen dragen nachten
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
714 nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart…
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve verzen neer
de doornen die mijn ziel doorprikken
zijn de witte bloesems van weleer.…
Aan Hedwig
poëzie
3.1 met 30 stemmen
7.507 Zien verging
Een mens en horen. Doch op eenmaal, daar verging
Een aaklig steunen 't blij rumoer, en dan - een gil
Als van een zinkende equipage. En toen was 't stil.
Ach, wat geen enkle van mijn dromen had verwacht:
Een zoete vrouwenhand had ze allen omgebracht.
Zoet, vals, arm handje!…
Dag zonder
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
2.023 De zon verdwijnt terwijl het nog dag is
verlaten de vertrekken van vertier
flarden van voorbij die ik nu opvis
vage restanten van verkoold plezier
Het treurlied kent slechts de laagste bassen
de fluiten schuilen in de schemering
gestaalde naden niet meer te lassen
alsof elk drijvend schip die dag verging
Verre kusten bleken onbereikbaar…
Voor de gestorven soldaat (1914-1918)...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
814 Ik had je graag gekend…
Niet alleen je naam gelezen, maar hem genoemd…
Dan had ik geweten welke woorden je oversloeg
voor je sprakeloos en koud tot beeld verging.…
De DAGEN DRAGEN NACHTEN
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
594 de dagen dragen alleen nog nachten
en ver vooruit zie ik geen ommekeer
gebed kan het verdriet verzachten
al zit ik het liefst in een stil geween
nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve…
Rudi Lubbers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 en in de grijze camper slaapt een man
die zelfs de nachtvorst overwinnen kan,
al blauwt de kou zijn ouwe, grauwe tenen
Herinnert zich de hitte en het vocht,
Djakarta drieënzeventig, de ring,
daar werd – waar horen, voelen, zien verging –
gestreden tot de laatste ademtocht
Die botsing der titanen.…
IK BEN GEEN VADER EN IK HÈB GEEN ZOON
poëzie
4.3 met 15 stemmen
3.050 Nevens mij, glorieus en monotoon,
Verging de kringloop van zijn kort bestaan.
Mijn hand is strelend door zijn haar gegaan
En langs het kloppend halsje van mijn zoon.
Ik weet niet hoe hij werd en mij ontviel.
Ik ken alleen de klare periode
Van bloei die boven mijne schouder rees.
Nog spiegelt zijn hel lachen in mijn ziel.…
Straalbezopen
hartenkreet
2.5 met 19 stemmen
2.696 Ze zeurde d'r man aan z'n hoofd,
dat ze altijd verging van de kou.
Om eraf te zijn heeft-ie z'n vrouw
een centrale verwarming beloofd.…
GEZICHT OP GRONINGEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.193 De grauwe najaarsdag verging in regen
en werd, gedreven naar de avond, mat.
In 't struikgewas langs het bespoelde pad
vielen de droppen bij het nauw bewegen
der lucht met zacht geruis van blad op blad.
Dan plotseling breekt uit de wolkenvegen
een verre lichtval naar omlaag en tegen
een gouden kim staat tintelend de stad.…
Spinnewiel
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.106 Het was de kleinste hoek der tijden
die men zo vaak had ontweken
en waar werken en gebreken
lagen van de dwazeling
die er zijn zijden draden spon
langs wielen die er haast bezweken
en waar engelen voorzagen
waar zijn wakeland verging
Het was een speldenprik die viel
om lome ogen uit te steken
van de tijd die er verstreken
werd gespaard…
Zuiderzeeballade
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.457 zeemansliedjes horen
die hij speelde op een trekzak
met zijn zonverweerd gezicht
door zee gebikt zijn oude handen
flink gezouten schippersarmen
ruwgebonkt en hard als staal
twee ankers bovenaan gelicht
Hij speelde slepend aan de kade
er zijn zuiderzeeballade
zong van schermerwind die opstak
over zilt verdronken land
en van twee schoeners die vergingen…
De overtocht
poëzie
3.8 met 12 stemmen
7.034 die door liefde getroffen is
en door het bloed overmand
die ervoer nog het donkerste niet,
diens leven verging niet voorgoed;
want de uiterste nederlaag
lijdt het hart in de strijd met de dood.
o! de tocht naar het eeuwige land
door een duisternis somber en groot
in de nooit aflatende angst
dat de dood het einde niet is.…
Daar beneden,
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
622 Het zal mijn hart bedwingen,
de hunkering naar een tijd
die geil en zwanger was van
geuren van seringen maar door
onzekerheid verging tot as.…
De zwerver
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.829 Mijn peinzen zwijgt, - heb ik dan niets gewonnen
Bij 't rustloos zwerven langs des levens kusten
Dat niet verbrak, dat niet tot niets verging?
En in mijn ziel waar zoveel smarten bronnen
Rijst zacht geluid, een stem van stil berusten: -
Toch, één ding bleef: de schone erinnering.’…