712 resultaten.
DE NOORDZEE
poëzie
4.5 met 2 stemmen
4.618 Zijn voorjaarswater marmren groene streken
En schuim en zwart waaronder schelpen kreunen
Zie van 't balkon mij naar den einder leunen
Met ogen die sinds lang zo wijd niet keken:
Een droom in 't hart is me eer ik 't wist ontweken
En 't oog wil buiten me op iets komends steunen.…
Golfslag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 polymeren,
het kind in mij hecht zich nu nog aan het weinige
omdat het nog niet alles gewogen heeft,
voor reflectie is geen tijd, dat komt later wel
als de schimmen uit hun verdrinking opveren,
ik heb een soort voorbedachte haast, want
herinnering is het weinige dat tijd prijsgeeft
in mijn deining van ondrinkbare gedachten
verdwijnt de einder…
De bolle winden blazen blauwe kuilen
poëzie
4.8 met 4 stemmen
1.408 De wegen-eiken staan als ijle tuilen,
Maar de einder-berken, schimmenbleek, vervagen.
De lucht vervullen blijder geen geruchten
Dan, uit een verre hofsteê, honden janken
En 't altoos eendre kling der paardenbellen
Versmelt met donker dodeklokken-luiden.…
VERSTILDE SCHOTEN
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
446 Ergens in Breda 's bedaagde Mastbos
waar eens mannen van het krijgswezen
strijdlustig hun vuurwapens lieten brullen
ligt een vredig ogend moeras
rondom het kleine gras- en poelenrijk
scheppen dichte eiken en pijnbomen
geheel eigen groene wereldranden
glanzende blanke berken beuren
het leven binnen deze einders op
grote zilverreigers dalen…
Afgehakte kopjes
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
500 Het stond zo geweldig, van begin tot einder
zover je zien kon, een kleurenpracht enorm
het was zo schitterend en koste veel werk
nu zijn ze niet meer dan wat stelen.…
Zomeravond
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.526 Bij schemering wordt op het terras een koele drank geschonken
tussen bloeiende oleanders die door late bijtjes worden bezocht
en terwijl de avondzon aan de einder lang lijkt verdronken
gluurt achter de hoge bomen, de maan in goddelijke aantocht.…
WILDE DOBBER
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
418 christen
drijft op een boomstam voort
over de woeste wereldzee
omringd door dreigend duister
torenhoge golven
vol Satanswoede
tillen het hout hoog op
smakken het weer neer
in het brullende schuim
van kwaad en verderf
de gewezen boom wordt steeds
door het tierende water
verzwolgen ondergeduwd
maar komt weer koppig boven
de zwarte einder…
Landelijk tafereel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
393 Aan de einder draaien wieken,
Torens spitsen recht omhoog,
Rijen wilgen en populieren
Perspectieven ’t weidse land,
De rug krom gebogen leunend
Op een stok, staart d’oude
Naar verten achter d‘horizon.…
Marine
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
785 Terwijl de golfslag zich op ’t strand verliest
Raken lucht en water zich in ’t ijle,
Waar de einder zich in nevels hult
En schepen zich als stippen voortbewegen,
Gedragen door het schuim van eeuwen,
Gelaten drijvend op de grote waterplas –
Zo boven als zo onder – donker.…
metafoor van schoonheid
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
1.922 De witte oceaan van je ontluikende glimlach
Doet de nacht verstommen in het ochtendgloren
Bevend zie ik hoe de zwaluwen jou vertrouwen
Alsof de lucht in je bossen de smaak van zoethout heeft
Huilend van droefheid om het gemis van je aandacht
Lonkt de einder naar de horizont en zwijgt jaloers
De takken slapen in de strenge bomen zonder groen…
De nachtzaai
gedicht
3.4 met 9 stemmen
5.319 De nachtzaai schampert langs het zwerk
op weg naar Donkervoorde,
gevlucht voor 't eerste ochtendlicht
dat aan de einder gloorde.
Nu daalt hij af en volgt het grauw
van schim- en schaduwgronden,
totdat hij in zijn schuil verschiet -
heelt eerst zijn lichtspoorwonden.…
Ik droom nooit zeg jij
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
951 In het ochtendlicht breek ik de droom
om met jou te delen
ik droom nooit zeg jij en zucht
kleurige resten drijven
weg in flarden ochtendgloren
de dag ontvouwt zich
langzaam lost de illusie op in het blauw
de trappen die ik beklom tot zolderkamers
vensters waaruit ik keek zo ver
eindeloze einders wenkten mij
ik droom nooit zeg jij…
winter van ongenoegen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
708 Het is als een bleke
afspiegeling van mezelf
de einder staat bol wollig
uit het grijswit van zichzelf
collage van bevroren beelden
het huis komt er onder te krommen
ik zou het liefst reepjes trekken
de wilgen en de katten
die de achtertuinen door steken
de ramen betrekken in een damp
binnen ligt alles te tochten in wachtkamers
het ligt…
éénoog het tegenlicht
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
847 Mogen we vergeten van het verleden
kunnen we het hoofd verwijten
dat het
of het heden vergeven
dat het
een hoofd heeft vergeten
het is een vraag geen vraag
vaagweg
heeft het een mond in de einder
een stilleven in lood gedompeld
vertraagd
met kiezels in de schedel
is het improviserende
met vlokken in de wimpers
de hoge noot van…
Heuvelachtig terrein
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
471 Waar de vlakke bergen liggen ben ik vergeten,
of waar de oneindige einder verscholen is.
Ik vraag mij af of ik dat nog wel wil weten,
in het deinende land is alle kennis ongewis.…
Mijn vliegbrevet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Dichtbij de einder gaat angst op in rook.
Paniek kan ik eindelijk weg zien stromen.
Straks ga ik een afgeschreven Airbus kopen.
Nieuwsgierige reizigers neem ik gastvrij mee,
door nog onvoltooid verleden tijden.
Door de wolken naar de zee.…
ROEIEND NAAR DE OVERZIJDE
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
542 Laat mij maar nog even roeien vannacht
in hoge baren worstel ik tot de overkant
Daar word ik straks wellicht opgewacht
op ‘t toverachtig golvend hemels strand
Hoor de golven zingen in de woeste zee
golven stervend op uitgestrekte stranden
Achter een verlaten einder wacht er vree
dewelke ik omarm met de beide handen
Zie de lichtjes dansen…
Waar kan ik leven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
631 rijzen
Nee ik kan niet leven in de stad
Ik kan niet leven in het bos
Met zicht alleen op bomen
Al ziet men stammen groen van mos
En kan men zomers daar tot rust komen
Toch blazen herfststormen kruinen kaal
Zijn bomen hun kleuren ontnomen
Nee ik wil niet leven in een bos
Ja leven wil ik op het vlakke veld
Met uitzicht tot de verre einder…
Nieuwe geuren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Als liefde vergaat tot enkel stof
en niet meer tot aardse verbeelding is te kneden
volgt het vervluchten van een haast tastbaar parfum
verdwijnt de einder verder uit het zicht
en wordt geen enkele rozenstruik gemeden
Wat door zwarte nachten heen zich manifesteert
is het onverwachte dat langzaam wordt geboren
natuurlijk was dat schuilend op…
‘villa’
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
518 van grasgehakt
gestampte voorjaarskelkjesricotta
voorafgegane rododendronbonbons
drilpudding à la lamium purpureum
‘whatever’
zolang ‘t bier hier koud geschonken wordt
onverzadigbare zwarte blaadjes doorwaaien
de naalden honderden winden terugvinden
zwaaien de groene vingers breed begrijnsd
tot het ‘mothership’ gevlogen is
achter den einder…
Zo, wanneer t aankomt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 intiem mijn band en straalt
uit mijn ogen
zoals mijn handen de lucht strelen
stop
mijn hart spreekt nu in tongen mijn hart
dat in tongen spreekt
harten verbinden en mijn hart
verbindt buik aan aarde
(vers gebroken kluiten dieper en diepe stralen
van net boven een roze en oranje uitgesmeerde zonsopgang)
verbindt voeten aan de einder…
Illusies
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
465 de einder ver
Hoe kon het,
dat daar op het bed
met gesloten ogen
‘k meer beleefd
meer genoten
gehoord, geroken had
dan in het echt
En nu ik,
een dag na de wandeling
op de bank,
de foto's bekijk
hoe die zonniger, warmer, lekkerder
dan gisteren lijken…
zonder titel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
14 Onze bestemming is de einder,
het land van zon en toverlicht.
Daar doet geen mens meer deuren dicht
en geen verlangen wordt er kleiner.
Maar soms ook zakt één door het ijs heen,
naar waar het donker is en koud,
de duivel zich tot God verstout
en engelen vergaan tot leisteen.…
Land over de drempel
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
1.027 In het wemelen van het licht aan de einder
doemen jouw lieflijke trekken op,
de glans van jouw gezicht ontstaat.
Ik open de droomsluizen van de tijd;
simultaan met mijn aards bestaan
leeft jouw droomgestalte in mij voort,
begiftigd met verborgen, immer groeiend leven.…
inerte woordeloosheid
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
683 herinnering
drijft op
een rilling
in het bestaan
twintig vadem diep
onder de opperhuid
is het oorverdovend
het wit onder de oogleden
ruisend in de schelpen
de dag is geboren
in een onwisse worsteling
ergens op een strand
de zwaarte drukkend licht
smorend om het zwarte hart
de gedachte
die zich tijdloos voortpompt
voorbij de einder…
VOLKEREN DES KRUINS
poëzie
3.4 met 11 stemmen
2.624 Helpe mij broeders, want de zee is machtig,
En het licht klimt nog niet aan de einder,
En de woeste elementen dreigen.
U te maken heerlijker dan ooit
Goudbesponnen bloeiend rijke aarde,
Eindloos blauw heelal, grijp ik U aan.…
VISIOEN NA TELEURSTELLING
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
462 Een jongen ontvliedt
het vervelende thuiszitten
fietst door wijde polders
hoge haver wenkt blijmoedig
"kom naar die kleine stad
waar veel meisjes wonen
jou slechts van school bekend"
de einder trilt gespannen
glimt telkens _ wordt dof
bij verhoopte onmtmoeting
vestingwallen doemen op
wellicht schuilt daarbinnen
diep slapende liefde…
Op herhaling
gedicht
3.0 met 80 stemmen
27.113 Ik keek naar water, de golven bewogen
heel licht in die lange stroom naar de einder
en langs het riet zwommen enkele eenden,
verderop een reiger aan de waterkant.…
Het brandende wrak
poëzie
1.3 met 3 stemmen
3.196 Toen verblindde mijn blik naar de einder ontloken,
Tussen wolken en water een vuren kolon,
Als van magische morgen, in 't zuiden ontstoken,
De bloedige bloesem midnachtlijker zon:
Een wrak, verlaten, ten halve bedolven
In het maanlichtbeglansd emeralden azuur,
Dat in laatste agonie, boven 't graf van de golven,
Naar de hemel vervlucht…
als de dag komt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
653 als de dag komt dat mijn benen breken
omdat de weg van leven langer is dan ik lopen kan
laat dan het loslaten jou niet weerhouden
de weg naar de einder verder te gaan
als de dag komt dat mijn longen leegzuigen
omdat de weg van leven een langere adem vraagt
laat dan het verlies jou niet beletten
want de vaart der volkeren kent geen einde…