1276 resultaten.
Het licht dat ons wil leiden
netgedicht
4.8 met 35 stemmen
1.258 Het wintert nu weldra en dan komt
ook misschien het o zo witte van de sneeuw
die alles toedekt, al het grauwe van ons falen
en 't niet goed weten hoe we echt beminnen kunnen.…
Beatrix
netgedicht
3.6 met 23 stemmen
1.353 waar zij eerst nog
onvervaard ons de weg wees
naar vreemde oorden
daar is nu onze majesteit
in de loop der voorbije jaren
verzakt naar ene kant
waar zij eerst nog
helder blauw gekleed ging
met fel witte ogen,
blijkt zij nu door de aanslag
van de tijd tot grauw
en mos bekeerd
och wat keek ik naar haar op
haar verschijning zo…
zij vrouw
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
644 met een roze strik
de grauwe vrouwen
die enkel houden van
en verder zich onthouden
van oprecht in de echt
de wereld ooit vergeven
in tijden lang vervlogen
in ieder schrift beschreven
dat ze niet te betrouwen
ook maar slechts des mensen
zo boven, zo onder de zoden
iedere dans met zeden
een ronde onbeslecht
elk gevecht al lang verloren…
Het schemerde
hartenkreet
3.9 met 23 stemmen
1.297 Het schemerde al toen ik
langs grauwe huizen liep
en daar herinneringen zag van
het huis waar ik als kindje sliep
Ik proefde weer de sfeer van toen
de stilte van de kleine straat
waar op het hoekje nog steeds
dat klein en oud cafeetje staat
Ik wist ik heb hier niets te zoeken
mijn ouders zijn er niet meer
en ook mijn boers en zusje niet…
In geen spiegel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.475 De grauwe ochtend: ik val
schokkend uit het duister
met gebroken benen.
Tussen mijn mond en uw oor
dwarrelen mijn woorden
krachteloos op de grond.
Wat ik maakte heb ik verbrand,
wie ik ben heb ik verbannen:
Gij zijt mij zo ver gebleven als ik U.
De dag dat in geen spiegel
dit gezicht nog zichtbaar
zal zijn, is het een droeve dag?…
Toch de hemel in
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
2.457 De laatste glimlach om mijn mond
op het grauwe doodsgezicht.
Zodat ondanks mijn misstappen in dit leven
het stof waar ik uit ben ontstaan
Zachtjes als een witte nevel
toch de hemel in zal gaan.…
Doodgewoon, gewoon dood
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.372 geen bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
wat nu, mompelt hij zacht voor
zich uit
tot de dood ons scheidt
was toch ook niet de afspraak
geen bloemen wilde zij
echt geen bloemen
ja, dat had ze ooit gezegd
voorzichtig legt hij de rozen
een voor een naast het lijstje
waarin haar serene lach zelfs
dood grauwe…
Onderbroken Gekte
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.163 Er spint iets in mijn hoofd
IJl niet te bevatten is het daar
Visueel waarnemen doe ik niets
Verbaal dringt het bij mij binnen
Fluisterend zeg het mij wat te doen
Herhaaldelijk vloekend en dwingend
Opschieten nu, dit is het juiste moment
Waar wachten wij op, jij bent de sterkste
Vertwijfelde krampen teisteren mijn hersens
Mijn grauw gezicht…
thuis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.020 het is rustig
in de tunnels
en op de brug
op weg naar de heilige burcht
zicht op
het pad
het licht
ruimte vullen
met levenskleuren
ontwaak en houd wacht
de spiraalvlam
brand tot diep
in de nacht
overgang naar dag
de dauw als instrument
een trompet
luid is de kreet
ontwaak
o luid
ruis
de dag is grauw
maar zon komt toch
wel weer…
Luctor et emergo
netgedicht
3.4 met 26 stemmen
924 hoe bezwaard moet ik zijn
zodat de aarde moe wordt
om mij verder te dragen
mag ik nog wel geloven
en weer om adem vragen
wie beschermt mij immers
tegen verzuurde grauwe wijn
die bij voortduring, zo lijkt,
voor mij wordt ingeschonken
het is alsof elke dag, ieder moment
zich steeds meer van mij afkeert
mij vervreemdt van zuiver zien…
Een Gevecht!
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
779 grijs en grauw is het buiten
donkere wolken hangen laag
dikke druppels vallen gestaag
de regen klettert tegen de ruiten
dan breekt de lucht open
de zon gaat zich ermee bemoeien
een zwak licht begint te gloeien
en doet de mens weer hopen
kleuren verschijnen hemelshoog
want tegen de sombere lucht
verschijnt een flauwe regenboog
dan volgt…
De Bende
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
2.007 de stegen oogden nooit te donker
geen stad te guur, geen buurt te grauw
we liepen niet, we zweefden
de nacht bracht huiver, angst en kou
we teerden op vergeten honger
die knaagde en die vervaarlijk vrat
de jongste van de bende vluchtte
ver weg van de verkilde stad
geen tijd nu om de held te spelen,
te draaien rond de hete brij
pas…
- Mijn deel, mijn dansen -
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
655 de achterhoek op de koude dansvloer,
is al aardig confronterend grauw..
alle nachten stelen gekarakteriseerd
haar beschouwingen in pirouette
terwijl het hart in stukken ligt
besef ik uiteindelijk het deel
van glijdende, naderende betekenis...…
Herfstbladen op en af
poëzie
3.7 met 10 stemmen
3.752 De vensters langs en straf
over de ruit; gekneusd, gedeukt,
geplet, geplakt, gekreukt
en vaal en grauw van kleur,
een eenzang en een zeur.…
Nestelend in de schepping
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
575 ik nestel mij in de schepping
de luwte van de morgenzon
waarin ik voel, hoe ook zij
worstelt in het oneindige
zo tussen het grauw
wil stralen in het blauw
boomtakken zwiepen in kaalheid
gelijk een opgevoerd dansstuk
strooien bladeren rond als confetti
grote bonte vlokken
een kleurig herfstfeest
toch raakt de glans mij nog het meest…
symfonie van de herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
742 Zonnestralen hebben ons teder gekust
Nu is de zomer echt uitgeblust
De metamorfose is begonnen
van een nieuw seizoen
Zomerbloemen zijn uitgebloeid
Bermen kortgesnoeid
Alleen het gras blijft altijd groen
Wolken grijs en grauw
spelen met het hemelse blauw
Dan dalen regendruppels in
glinsterende parels
op de aarde neer
en de fluistering…
Abe Lenstra
gedicht
2.5 met 78 stemmen
14.406 Vader, weet je nog hoe het even doodstil werd,
de bal kwam, hij kwam uit de grauwe lucht
en woei voor het doel,
niemand had gezien dat hij daar stond.
Weet je nog hoe hij toen even met zijn hoofd knikte,
bijna ootmoedig, bijna verlegen, bijna verontschuldigend.
We hadden verloren voor we het wisten. Abe.…
op weg
gedicht
2.1 met 94 stemmen
20.195 de lucht voorspelt verandering
de wind, een herfstorm midden-
winter, blaast ons omver
takken, nu kwetsbaar kaal
wachten op een schone lei
midwinterdonker maakt me bang
geen heen, geen terug, geen dromen,
wat blijft is enkel dag en dauw
geen vogel in dit grijs en grauw waar
maar geen einde aan wil komen
't is bijna kerst, geef mij je…
Vanaf de horizon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
744 Het gras kleurt grauw
waar jij dromen verspeelt
slapen zeemeerminnen
op vaste wal, vervreemd
golven klotsen tegen kadekust
dromen hernemen liefste lust
en jij schrijft brieven aan de toekomst
vanaf de horizon tot aan het heelal
voor wie het hoort, de zondeval
is door jouw ogen droomgestoord
maar het leven is geen carnaval
door liefde…
Herfst waarden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 zijn het al de uiterwaarden die
hier dravende in kuddes fascineren
Natuur, haar eb en vloed
bij hoog en lage waterstanden
ontplooit het land
langs dijken kleiend tot het zand
knedend met haar handen
Nu dit seizoen het groen laat krimpen
daardoor de zomer laat vervagen
zijn ganzen voor hun vertrek neergestreken
ze vormen een grauw…
Chromato
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
409 een onvoltooide zinsnede
dwars door de tijd
door het spectrum binnen het kader
van voorzichtig ademhalen
om eindjes niet te verliezen
in dik hout, planken en koortsachtig
balanceren, op het scherpst
van de rede, de schede
paarsig, tot geinig blauw
of het geel van kamelenpis,
grauw tot het grijszacht van droge mist
gedreven door…
Nocturne
gedicht
4.0 met 3 stemmen
6.858 De avond heeft niets lieflijks in dit land;
het licht vergloeit als in ontstoken ogen,
de lucht weegt grauw en bitter als nat zand
op bomen, in de Noordenwind gebogen.
’t Cholerisch bruisen in de naakte kruinen
vervult nachtlang, naargeestig en alom
de schemering en in verkleurde tuinen
waart regen, ijzig, als een ziekte om.…
Brein
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
635 Vecht mij door het grauw.
De kamer van mijn gedachtenis.
Ik betaal mijn tol.
Met mijn gedachten en herinnering.
Jouw verbeelding is mijn zegening.
Daarmee houd ik mijn zoektocht langer vol.
Nu eens werkt mijn brein non-stop,
Wanneer jij wandelt door mijn gedachten.…
Wedstrijd zeilen.
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.120 schuimkoppen vormen zich op grauwe golven
witte zeil bolt in de krachtige noordenwind
hun fokkenist wordt telken male
onder opspattend boegwater bedolven
schuin hangt de zeilboot in een poging
snelheid aan de wind te maken
mast en stagen hoor je knerpen en kraken
onverstoorbaar vaart de bemanning door
bij 't starteiland gaan ze rap door…
proces
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
506 daar zag ik duizend zwaluwen
in hun gebed naar de Hemel
gedragen en gevoed
hun nietige gestaltes
afgetekend tegen blauw, als
ons verlengstuk opgetild
boven het grauw van alledaagse dingen
in hun onschuld schuilt
het hart van zoveel kwetsbaar leed
het mes dat aan twee kanten sneed
toen hoop dat hart verlaten had
daar zag ik duizenden…
Herfstblad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
565 Onder kleurrijke bomen,
grauwe luchten,
of waterige zon
tussen veelkleurige soortgenoten
en lig soms even te dromen
waar geen winden mij stuwen.
Ik droom over 't verleden
toen ik gekleed was in groen
of in geel op de akkers
de toekomst oneindig.…
Schoonheid van het zijn
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
311 Als ’t leven troosteloos schijnt,
Alles grijs ziet en grauw,
Bedenk dan dat de schoonheid
Van ’t zijn ook is voor jou.…
omhelzen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
811 dromen van toen
Van ruisende wind door hoge bomen
Van vogels met hun prille lentetonen
Toen klonk alles mooi in harmonie en
Was er van gemis geen weten
Door duistere wolken, zoek ik nu het licht
Waarvoor de zon snel is gezwicht
In koude nachten zonder zicht
Ben ik bij ’t ochtendgloren nog verloren
Als de wolken dan vergaan,
en enkel grauwe…
gage
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
328 de kille kou dat vonkt als een troubadour
die zich warmt aan zijn dichtkunst
wanneer hij voor de hoge bomen buigt
en zijn voordracht de woorden zijn
van het verhaal dat
eenzaamheid de tol is van elk seizoen, het
treuren om de doden die zich nog
wentelen in de hardheid van het omber
van hun graf schuren het laatste vlees
van de grauwe…
Zwervend in Paranoia
netgedicht
3.5 met 11 stemmen
1.230 Zijn ogen spieden waakzaam rond
in holle, grauwe kassen
sliertige haren, verwarde baard
geen weken zich gewassen
Nergens rust noch veiligheid
hij weet: ze spannen samen
hoe hij zich noemt, dat maakt niet uit
ze kennen al zijn namen
Steeds weer verschijnt een ander gezicht
hij kent hun syndicaten
vernietiging van heel zijn brein
is 't…