Alle inzendingen over meeuwen

986 resultaten.

Sorteren op:

val van de duisternis

netgedicht
3.4 met 17 stemmen aantal keer bekeken 734
fraai staat de zon in lichterlaaie als zij vuur schiet over de duinrand schurend langs helm en slapend zand lijkt ze de aarde te willen verfraaien als messen snijden meeuwen daar waar ik hitte vermoed strepen door een wijdse gloed alsof het wonder even wil geeuwen zij gaat echter stijlvol en tergend traag haar herhalende ondergang tegemoet…

Aan Zee

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 603
dreigend jagen wolkenflarden over het lage landschap heen windvlagen blazen machtig hard het water golft wild over het strand trekt zand met zich mee grijsgrauw met witte vlekken op zijn vleugels, vliegt een meeuw gecamoufleerd in de lucht land op een schip, slaat zijn klauwen om de reling vast langs de kustlijn een jonge vrouw…
Free@Bird15 december 2007Lees meer >

Aan Zee

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 630
dreigend jagen wolkenflarden over het lage landschap heen windvlagen blazen machtig hard het water golft wild over het strand trekt zand met zich mee grijsgrauw met witte vlekken op zijn vleugels, vliegt een meeuw gecamoufleerd in de lucht land op een schip, slaat zijn klauwen om de reling vast langs de kustlijn een jonge vrouw…
Free@Bird16 december 2007Lees meer >

Notitie

gedicht
2.6 met 17 stemmen aantal keer bekeken 9.352
De meeuwen draaien om wat brood. De kinderen slapen nog aan later jaren. De duif zit dagelijks in de dakgoot. De wolken kijken werkelijk te varen. Terwijl ik het zit op te schrijven, geen andere vraag zie dan het kijken, komt er traag beweging in het huis.…

zo vliegen we langs de wanhoop

netgedicht
4.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 805
in de fantasie ook voor ons aan het eind de zonnebloem met gele dromen bloeien zou is uit,we zijn afgeschreven,opgejaagd grijpen goedgelovig met verkleumde handen met vertragend bloed waarin de nacht weent en bonzen aan de ingekerfde hemel een verre geest roept : er is geen eind zo vliegen we langs de wanhoop de laatste meeuw heeft ons allang…
Klaes26 mei 2008Lees meer >

Winter

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 711
Rode lijnen komen samen In het blauwige water Hitte maakt plaats voor kou Licht zand wordt grauw Hoge golven nemen afscheid Van de ooit zo volle stranden Uitgeputte meeuwen vliegen hun laatste rondje Een vergankelijke drukte is niet meer Nooit was er een beter moment Om terug te gaan naar wat eens was Naar de vege gure wind Die ons ieder…
Jan Hermans30 oktober 2008Lees meer >

Kwetsbaar

netgedicht
3.9 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.183
Het is als een meeuw in een mens leggen. Het verbinden met de roep. Ik verlang naar zee en het wonen in een warme vissenbuik.…

Schelpengruis

netgedicht
2.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 558
Over toppen van de duinenrij, stampt ze haar schelpen vrij, de winden borstelen de taaie helm en het korte haar, geschoren door het jagend en golvend wateroppervlak, waarvan de meeuwen waren opgestegen, zij zweefden met elkaar naar een hogere vallei en naar de verre uithoeken van de zee, in geen kwaad berust, zonder aanstoot van…
pama25 januari 2010Lees meer >

dans en genees me

netgedicht
3.9 met 22 stemmen aantal keer bekeken 875
er is hier en er is nu maar ik vraag me af hoe ik later de stilte kan herinneren zou ze spoorloos verdwijnen of zou er plaats zijn om ze als meeuw te verwekken om ze uit het niets te schrijven bovenop de seizoenen en de vergane hartslag van de tijd er is hier en er is nu maar maak me wakker als de stilte me ten dans vraagt…

Queeste

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 701
afscheid nemen van de oude pijnboom doet zijn bast rillen naalden op het klinkerpad steken hem, weg moet hij, ver weg van de opgefokte straten in een zieke stad waar dood normaal schijnt bloed en blauw door aders razen vogels met een scalpel de nacht opereren weg moet hij, ver weg, op zoek naar die plek waar witte windveren wedijveren met meeuwen…
Hanny6 september 2010Lees meer >

vergaan

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 833
een maand die sterven gaat, verloren in de vage glorie van wat losgelaten blad een dorre bloem buigt mee met oostenwind ze wiegt haar tranen naar de zee ze wiegt de dagen naar de overgang van meer dan schelpen strooien op een oeverpad met gras en lege ogen waar de winter duizend vlokken weeft besef ik, dat je leeft in alle witte meeuwen…
switi lobi30 september 2010Lees meer >

Wassenaarse Slag

gedicht
2.7 met 35 stemmen aantal keer bekeken 13.267
Als de stalling dicht, de Zeester weg en het strand weer is van wie het is, van de kwallen, compact en groenblauw van de kou, van meeuwen, van jou - prijs, total loss, op natte gympen, dan die wolken, lucht en winden wijst hun baan.…

op ooghoogte

netgedicht
3.3 met 23 stemmen aantal keer bekeken 672
wendt zich dan af van wat meer en meer op een droom begint te lijken regen vult de diepte reist langs een bedrieglijke branding langs het vluchtpunt dat op de horizon ligt als een oever vol bitterzoet schaduwen en golven blijven slaan op het wegglijden van het licht en hij, hij verdraagt meer stilte dan het gezichtsbedrog van de meeuw…

Zeezucht

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 800
De zee rolt krijsende tongen langs dijen en kuiten de zon klampt zich vast aan de rand van een wolk Geliefden draperen een tekort aan armen rond een ruggegraat die ze delen sinds kort Meeuwen negeren eeuwenoude wetten en slepende netten schrapen de zeebodem kaal 's Avonds kleuren neon spiralen de zilte lucht en dwalen wij langs donkere…

GEVLEUGELDE DIEREN

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 475
Gedwee vliegt de meeuw van haar zitpaaltje weg: een aalscholver komt.…

tussen zee en land

netgedicht
4.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 615
ik was daar met jou we zagen het komen en gaan vroegen aan meeuwen de onvervulde wensen tussen de tikken van de wijzers van de klok het was alsof we mee ruisten, in overvloed dreven naar een doorwaakte maan durf jij mij jouw ziel niet toe te schijnen omdat ik het verlangen niet zou verstaan je hoeft geen oceanen te wissen of mij te leiden…

gelijk aan de zee

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 664
ach, lief hoe kan ik je vertellen dat ik ook aan de zee mijn hart geschonken heb hoor dan, ze maakt mijn dromen waar golft een schelpenpad van echo's die ik opraap zie het golvend ritme alsof elke dag mijn leven begint met een glimlach van de meeuw die regenbogen hoog boven de horizon optilt ach lief, luister dan hoe onafscheidelijk…

Herinnering

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 608
Sindsdien zit ik me af te vragen waarom ik niet de gezichten van mijn klasgenoten zag, maar alleen die verre hemel uit dat raam die altijd was zo zomers blauw, en de meeuwen wit. Ze losten elkaar af op de vlaggestok.…
Ralameimaar7 augustus 2013Lees meer >

Terug naar Texel

netgedicht
3.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 741
Die zomer lang, een nest gebouwd in zand waar meeuwen om ons lachten. Zij wisten wel van waterkrachten. Het kerend tij was hen vertrouwd. Soms denk ik aan die laatste dag toen woorden dropen van de regen en liefde stierf bij donderslag. Hoe schielijk werd de wilde zee teruggetrokken en verlegen. Zij ebde weg van lieverlee.…

BEGIFTIGD (2)

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 460
Het kind ontkwam niet aan het groeien Het zat vol meegevoel en zilt Heeft visemmers vol traan getild Het wist niet beter dan dat boeien In zee met wind en golven stoeien Het wist niet wat het was; een schild Het werd door dominees bedild Die bleven kortwieken en snoeien Zij, één met duinroos en met meeuw Liep eenzaam langs de havenkade…

Cirkel

gedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.371
Alvorens de cirkel te sluiten keek hij nog één keer om zich heen zag hoe de meeuw in de gevel verdween stof het uitzicht smoorde met een stormgordijn, de laatste steen zich opmaakte om te verdrinken.…
Bernlef20 april 2016Lees meer >

Verkwikkend

netgedicht
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 707
zee hoe je speelt met mijn zintuigen dromen tot leven wekt toefjes balsem vleiend schikt op mijn moegestreden hoofd vurigheid van de horizon als een rode blos legt op mijn matte wangen meeuwen rond laat vleugelen ze mijn fantasie laat dragen mijn oprecht verlangen zee hoe je speelt het water laat tieren schelpen reikt…
Hilly Nicolay5 september 2016Lees meer >

Een duinpan

gedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 4.798
Een komen en gaan van krijsende meeuwen. Een hond sloeg aan. De auto's op de snelweg raasden. Niets werd gestild. En door de regen terug naar huis. Verdreven. De kust was onveilig geworden. -------------------------- uit: 'Kindsbeen', 1995.…

Afgifte goederen

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.250
Zeven kraaien bij een dooie meeuw drie advocaten bij een koffieapparaat oude aantekeningen voor een pleitnota tussen de contracten en de uitgeprinte e-mails in een map ik kon niet slapen vannacht en ik stond op om nieuwe aantekeningen te maken de lucht betrekt, de zon breekt door en er barst een regenbui los een bordje 'afgifte goederen…

Wind

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 430
De meeuwen kunnen zich net vliegend houden. De zon laat zich af en toe glimlachend zien. Het lijkt wel herfst, maar het is nog steeds zomer.…
Dick Voogd11 augustus 2019Lees meer >

Verdwaal in taal

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 423
kleine passen op blote voeten Kleine passen in het koude zand, ik doe mijn best Ik ga niet liggen De tenen van mijn voeten komen mij tegemoet Naast zijn stappen We hebben dit vaker gedaan vroeger, niets aan de hand Altijd waaide de wind zout in mijn haren schuim in mijn woorden die verstoppertje spelen in mijn hoofd, en de meeuwen…
Zywa7 oktober 2021Lees meer >

Moederhart

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 483
de geur van mirre stijgt op uit de veilige tuinen in het licht bij het vallende donker geen kreet van een meeuw boven een demonische zee dringt hier door mijn raam staat open en ik laat als iemand die daar ginds de brand bespeurde mijn venster hier wijd openstaan met het brandmerk van een vervolgde in de rug met het keer…

Terug bij mezelf

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 541
De wind is ijzig het beneemt me de adem laat de tranen over mijn wangen rollen terwijl ik tegen de stroom op moet roeien rondom vissen strooi ik het brood boven de donkere golven de blauwe hemel de hongerige meeuwen maken herinnering wakker het gekrijs de pijn in tweeën verscheurd te zijn ik kijk naar de draaikolk…

Ode aan Jacques Perk

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 599
Veelkleurig grijs in wolkenluchten Waartegen meeuwen, zwaluwstaarten Verhalende van buigeruchten Trachtende schuilen aan te kaarten Ik voel ze al de eerste droppen Het stort binnen de kortste keren Ook ik ga me ervoor verstoppen De vogels veren, mensen- kleren Het najaar is nog niet geboren Augustus is acht maanden zwanger September…

Poepende meeuw in een ander Sinterklaasverhaal

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 668
Sinterklaasverhalen Spannende verhalen Volg ze echt allemaal 't Paard van Sint een strobaal Sinterklaasverhalen Zenuwslopende journalen De Zak van Sinterklaas 't Blijft een spannend relaas Kei van een DIEUWERTJE BLOK Presenteerde deez' Berichten bijna kwarteeuw Met boven Klaas' stoomboot Weer een poepende meeuw Water, vergezichten…