3158 resultaten.
Nog is het ijs te dun
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
574 er speelt winter
in bevroren takken
die wit besneeuwd
naar de hemel reiken
je lach wolkt
in de heldere lucht
stralend jagen blauwe kijkers
sombere gedachten op de vlucht
nog is het ijs te dun
om jouw bestaan te dragen
ik ken je angsten die om
hulp en bescherming vragen
jij danst door de dagen
met de constante pijn
van er plotseling…
Jouw podium
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 zonder mezelf
te kleineren is het
mijn rol om op jouw
podium te figureren
jij bent een
theaterbeest met
in lach en ogen het
grote wereldfeest
vaak sta ik stil
deel decors in het
halfduister als de spot
jouw act opluistert
veel tekst is mij
niet toebedeeld
ik reik aan waarmee
jij aan de slag kan gaan
toch komt ook
mijn moment…
Ik heb een rood lint om de boom gebonden
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
446 Het niet verder
kunnen reiken dan spiritueel
vraagt van een mens soms veel
te veel.
Wie anders kan mij nu naar
die boom toe drijven.
Waaronder ik zoveel van mijn
gevoel heb kunnen beschrijven.
In het hout kerfde ik tientallen
malen jouw naam. Om iets te doen;
blijven met een eeuwig bestaan.…
omzomen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
530 ik weet 't, het lijkt zonderling
zo alleen door bos en hei te gaan
maar vergeet niet één ding
hier kun je bevrijd gaan en staan
of verwaaien met ruisend blad
hier vinden hersenhelften elkaar
strijkt licht elke schaduw glad
reiken zintuigen tot de evenaar
op 'n pad dat nergens naar gaat
tel ik gaandeweg mijn bomen
die zijn zich van geen…
LANDSCHAP
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.838 'k Reik u de hand, mijn allerschoonste najaar.
0, wilt dan gij, die dan dit land bezwerft,
Luid zingen dit mijn lied, dat rijmloos blijft.…
Bestemming Onbekend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Het is een droommiddag
het is zo heerlijk stil en vredig
geen ander mens
kan deze stemming nog bederven
en de fles is heel erg ledig
Ik moet nog naar het onbekende reiken
zowel gerechtigd als veroordeeld
tot het zijn met mijn gelijken
zonder vroegtijdig te bezwijken
Misschien kan ik nog reizen
en geeft het onbekend terrein
van vreemde…
De Stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 draait door
De lente dient zich aan
Maar de rivier valt droog
De stilte is gevallen
Maar de vogels gaan door
Het baltsseizoen breekt aan
Maar het luchtruim blijft leeg
De stilte is gevallen
Maar de getijden gaan door
De maan weet van niks
Maar kastelen zijn van lucht
De stilte is gevallen
Maar liefde blijft bestaan
De mens blijft reiken…
Vriendin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 tarwekoek
in de echo van de radio
ik probeer reclame te maken
voor haar uiterlijke schoonheid
maar dat heeft zij niet nodig
want ze is van binnen al zo mooi
in essentie van ontwaken
laat zij de wolken niet los
viert zij zelfs het kleinste beetje plezier
met de muizenissen van de nieuwe ochtend
ze fluistert, voor zo ver haar stem kan reiken…
Waterkuil
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Vier orgels vertrekken tezamen
Ze schrijden met slepende benen
manmoedig maar moeizaam
Ze hebben de hoeden
van hoger gezag op
Hun sleepbenen reiken
naar achteren, langer en dunner
Hun schouders zakken
steeds schuiner naar voren
Ze vallen, de hoge pijphoeden
kruipen vooruit met armen
zwaaiend en maaiend
door slap wordend zand dat
vermoddert…
Boeggolven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Mijn wereld hoeft niet groter
dan tot waar mijn ogen reiken
maar ze zien een nieuwe horizon
wanneer ik daar om mij heen kijk
.....Geef me je hand, wacht nog
.....even met gaan en kom
.....bij mij, samen
.....kunnen we thuis zijn
Op straathoeken
zal ik altijd stilstaan
zoeken waar de zon staat
waarheen de wolken gaan
.....Doe je jas…
Odeon
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
612 Dat het niet meevalt, merk ik
om me heen
Ik kijk als dichter en zie
in de rondte
Dat, zover ogen reiken, horizonten
Verkrimpen tot een ziggurat ineen
Die metamorfoseerde in een heuvel
Waar ooit een Muzenberg lag, iets te hoog
En de Hippókrenè staat nog steeds droog
Door overdaad aan wereldlijk gekeuvel
Weet iemand nog de weg naar Helicon…
Tekens aan de evenaar
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
627 “Door de wetenschap bereiken we veel,
alleen de liefde neigt naar perfectie.“…
Billboards
gedicht
5.0 met 1 stemmen
7.007 Perfectie! Paringsdrift!
Nu kan, nu zal, nu moet het komen.
Ambrosia wees ons de weg.
---------------------------------------------
uit: ''s Zomers stinken alle steden', 1997.…
Harpiste
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
536 (voor Lavinia Meijer)
Tijdens een concert van jou
zong ik innerlijk zachtjes met je mee,
ik zag de gedrevenheid in je ogen
en de hang naar perfectie.
Zelfs nou nu ik terugschouw
ben je weer die liefelijke toverfee,
die alles exact heeft afgewogen,
iedere snarenklank harpadoratie.…
Dorst naar meer?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
447 bij een waterbak
koppen bij elkaar, ogen kool getint
om met minnende blikken het
vurigste bloed te delen, oren
gespitst om in die weelde op te gaan
een getuigenis van het landschap
waar de hemel hun lichaam torst,
een rijk-vol stilleven, waarmee de
zonnehand de tijd mag strelen, van
z’n plechtige afscheid, in z'n ondergang,
perfectie…
Nacht in Venetie, middag in Oostzaan
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
509 buiten Amsterdam, waar het leven nog zo autentiek is
zeker niet antiek of opgepoetst
nou daar zat ik dan met partner en man, vanuit de culturele hoofdstad van de wereld Amsterdam
in Oostzaan, in hun theater 'de Kunstgreep'
de zon scheen buiten maar binnen werd ik in de greep gehouden van de imperfectie
maar vooral van de consequente perfectie…
je spriette hoog
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.397 ik liep de bomen langs
mijn handen op hun bast en
lachte want ik had je even vast
je spriette hoog
met takken naar het blauw
wortels in de de grond, bevroren kou
ik zie je reiken naar de zon
een zacht bewegen in de lente
sneeuw nog aan je voet als winters rente
je stam is warmer nog dan mijn
gedachten, ik voel de stromen gaan
die…
De brandweerman
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
2.663 Rook vult plots het hemeldek
Een rode gloed verlicht de stad
Geschreeuw klinkt op, sirenes gaan
De vlammen slaan een hittegat
Gegil, gekrijs, een kinderstem
Alleen op zeven hoog
Sensatielust verdwijnt, een harteklem
Plots mededoog
Daar komt hij dan, de brandweerman
Een helm en een leren pak
Een ladder die gans reiken kan
Tot boven aan…
Boom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.280 Ik voel me soms een boom
met mijn kruin reik ik naar boven
adem vrijuit als in een droom
ik wil graag in de liefde geloven.
Met mijn takken zoek ik de vrijheid,
alleen of samen met andere bomen
reis ik door de tijd,
zonder ooit ergens aan te komen.…
gebinte
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
743 ik heb mijn laatste blad gegeven
mijn armen reiken kaal en schriel
zelfs in mijn wortels kroelt geen leven
ik ben niet méér dan doods, steriel
mijn iele twijgen zwiepen zwijgend
gejaagd, door wervelwind gejut
ik voel me machteloos, onteigend
mijn rijke kruin werd weggerukt
Pan heeft mijn stervensuur geslagen
geen mistletoe komt mij nog…
ik streel de striemen
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
1.780 de striemen
die ik maak
trek toch de banden
harder aan
om pijn te kleuren
gebonden aan
verdwenen jeugd
het ranke lijf dat boeide
gloeide van besef
van wat verboden was
borsten die nooit
iemand zag omdat
ze in je eigen ogen
niet hebben gemogen
onraakbaar ingepakt
ik streel ze
tegen wil en dank
met tederheid gevangen
ze reiken…
Adieu
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.075 Te jong worden takken soms gesnoeid
daar waar oude stoere eiken niet meer
kunnen reiken naar een vol bladerdek
of naar een voorjaar wat luchtig
en ontspannen het licht verspreidt
worden takken soms te jong gesnoeid
daar waar witte vlokken smelten
eer zij vaste grond voelen
of in warme wanten landen
en wonder ogen laten stralen
verglijdt…
vlieg een handvol dagen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
608 mijn bloemen bloeien
reiken naar licht
bieden geur aan ieder
die voor nectar zwicht
ik maak toekomst met mijn beelden
bouw uren van de dag
totdat hun vormen mij vervelen
en ik naar morgen mag
droom scherven in
mijn wereldje van glas
ik breek het glazen heden
kou komt dan niet onverwacht
je daagt me uit met jou
de vleugels te gaan…
thea ter graf
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.187 niet laten om te zeiken
op andermans deels vrouwelijk falen
haar stokpaardjes doubleerden palen
daar mocht van haar geen lijn van wijken
een stip kon nooit een komma blijken
dat zou leestekens achter halen
ze bleef daar keer op keer op malen
dacht nota bene juf te lijken
door tekst op punten in te schalen
en steeds een eender aan te reiken…
hardleers
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
536 laat mij maar
een hard hoofd hebben
het is anders
te vlug van een ander
het krult er
van de softe neigingen
meer en meer
trekt er een lange adem door
het besef komt
van opzij
aan de kant
waar het begint te neigen
en het gezicht krijgt
van een mens
die aan zichzelf doet
mijn vingers reiken
tot in de andere
zijn vel en het knabbelt…
Vlieg een handvol dagen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
539 mijn bloemen bloeien
reiken naar licht
bieden geur aan ieder
die voor nectar zwicht
ik maak toekomst met mijn beelden
houw uren van de dag
totdat hun vormen mij vervelen
en ik naar morgen mag
ik droom scherven in
mijn wereldje van glas
ik breek het glazen heden
de kou komt dan niet onverwacht
je daagt me uit met jou
de vleugels…
Obstakels
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
447 Ik drijf waarheen geen hand mij gadeslaat
zal wederkeren naar de stille stee
angstvallig mijden een te groot entree
of u en iets dat anderszins mij schaadt
van water heb ik mij een baar gemaakt
geslapen in een uitgebeende zee
het land gelaten dat in laatste wee
tot kaken in het eigen bloeden staat
waar woeste hoogten tot mijn navel reiken…
Schaduwland
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
571 kleuren van kindergezichten
terwijl een molen stil en star
de uren naar de einder waait
Alle dagen zijn daar deuren
naar eindeloze wegen die
zonder bestemming voort waggelen
op weg van eergisteren naar
de welvingen van 't onaantastbare
Struikelend over gebalsemde lijken
scheppen we een ondraaglijke
lichtheid over teloorgang en dood
we reiken…
gras
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
524 het gras kent geen geheimen dan
waarmee de wind het toerust
een lichte stroom brengt het tot
sussen en zwijgen verstrooid in
rust aan niets hoeven te wennen
het gras glijdt mee met gedachten
het ademt diep wat te binnen schiet
dicht bij de aarde reiken halmen
naar de hemel zonder te bewegen
liggen tussen de stand van het gras
zo…
in het gras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 het gras kent geen geheimen
dan waarmee wind het toerust
een lichte stroom brengt sussen
tot zwijgen verstrooid in rust
nergens aan hoeven te wennen
het glijdt mee op gedachten
en ademt diep wat van binnen
opschiet
dicht bij de aarde reiken
halmen naar de hemel
zonder te bewegen liggen
tussen de stand van het gras
zo vast dat…