1000 resultaten.
Cumulus humulus
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
919 Met het water aan de lippen
omhelst ze mijn voeten,
ze kust me, ik ontspan
het zilte schuim,
het wassende water
met een vloed die ebt
in een zee van ruimte
de tijd verbleekt,
overspoeld door het moment,
ik denk slechts
gisteren was gisteren
en later is later……
Even voor eeuwig bevrijd
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
525 Mijn vloed ebt weg
in de zee van ruimte
verbleekt tijd.
Gisteren was gisteren
later is later,
het voelt voor even
als eeuwig bevrijd.…
Je bent liever dan de nacht
gedicht
2.7 met 40 stemmen
25.011 Je bent liever dan 't water in de zee
en nog liever dan de opkomst der maan
en haar ondergang, moeilijk als ook
bij een paard, eb en vloed, als dat sterft.
Je bent liever dan bliksem en handkus,
veel liever en wijder verspreid
als een wijdvertakt meisje met liefde
als lichaamsgeur warm in een bloem.…
naschok
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 beef
golf, huis
golf
schok
golf
schud, vloed
golf
als dode vissen op het water
dreven ze weg
huizen werden gronden
waar vroeger gezinnen onstonden
zijn nu voor eeuwig ontbonden
ruis.…
oneindig
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.720 Drijvend in de zee
Gaat elke beweging met mij mee
Zo fijn en oneindig zacht
Bij gelegenheid met kracht
Ben blij met mijn laatste sprong in het diepe
Geholpen door geliefden die mij toeriepen
Dit was het dan
En geniet ervan
Heen en weer met eb en vloed
Het doet mij oneindig goed
Ben weer terug op het land
Verspreid over goudgeel…
Het linnen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
974 Je denkt weemoedig aan liefde
zoals die er was in ’t begin
onmiddellijk in de kustplaats
van heimwee, eb en vloed
je woont daar
in het droomhotel van verlangen
naast de brief van een vreemde
uit een ongelukkig huwelijk geboren
alle waangedachten laten je los
omdat je het kind bent van een droom
in onverteerbare herinneringen
begin je…
Zilte getijden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
539 de zee verwacht mij vandaag
om mijn liefde te strelen
als ik haar daar naar toe draag
kunnen blonde lokken spelen
er kleeft zand aan mijn voeten
kruipend omhoog, ziltig gehecht
kom eb en vloed even groeten
opdat het woord wordt gezegd
op de grens van mijn land
beweegt even de horizon
gedachten hebben het bemand
maar ruikt zij,
net…
uit de toekomst geplukt
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
586 zo zal zijn
misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij
en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets
kunnen rennen, onomkeerbaar van huid
ik loop ons voorbij, zie meer vloed…
het trage net van de zee
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
570 regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts
ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de…
Ondergroei
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
476 schaduw vlucht
voor de adem van uw zon
vanwege ontederheid berucht
zie de wolken buiten bereik
ik adem in, ik adem uit
vraag me af waar ik naar kijk
naar windstilte zonder geluid
de randen aan herinneringspijn
rafelen van getergd verleden
zouden de wolken er nog zijn
als ik tijdloos ben weggegleden
of vallen kusten droog
in een vloed…
Vijf dichters
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 er was eens een groep meeuwen
schreeuwend vlogen zij rond
de zee bleef onverstoorbaar doorgaan
met eb en daarna vloed
vijf dichters zaten op een duin
pakten papier en pen
elk hoorde iets anders
in het luide krijsen
de eerste schreef een elegie
de tweede beweende eenzaamheid
de derde zag de wanhoop van een mens
de vierde tierde…
Hoofdgedachte
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
736 Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.
Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.
Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.…
Beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
622 Hij en zij
samen op het strand
langs de waterkant
hand in hand
Allebei
alleen maar zwijgen
nadenken
terwijl donkere wolken dreigen
Jij en ik
de golven spoelen aan
het wordt vloed
blijven we of zullen we gaan
Beiden
zo kwetsbaar in de natuur
zeggen niets maar begrijpen elkaar
op het late uur
Ik en jij
als de golven van de zee…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
858 het hoofd vol van het water
drijvend
tussen grachtenpand
en duinenrij, de nieuwe brug
het oude strand
de zee
met zeilen op haar rug
doorweekt
in ’t witte zomergoed
de huid omhult met nevel
bij stilte tussen eb en vloed
de tram rijdt door het raam
dwars door ’t glas
ik weet dat het een leugen is
er zijn geen scherven
toch is daar…
Wijk aan Zee
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
567 ik sloot me op in het strandhuis
met alles wat ik wist over eb en vloed
tekende ik je ogen op de muur
schilderde je armen over ons bed
mijn kussen vol gedichten
en een deken van liefdesbrieven
door mijn tranen langs het raam
boetseerde je zandtorens
reeg je schelpen tot een ketting
kleurde je met je ogen touw blauw
en oranje langs mijn…
Hoop doet leven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
461 mocht de zoveelste versteende traan
in de winter
hard en koud aanvoelen
schitteren als een diamant
dat dan
't verdriet zal mogen smelten
zonnedagen in 't land van licht en leven
als de gouden vloed
van 't gedicht
dat schijnt als in de morgenstond
och zoete zekerheid , och helend alvermogen
sta ons bij
in 't angstgefluister…
De opstandeling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
543 Kom wandel met mij aan het strand,
waar eb en vloed, kastelen zand
op zilte voeten roven.
Herinnering is al wat blijft
geschreven in de tijd
en lijkt alles zo om niet.
Geboren en gestorven zijn
in de ongewisse zekerheid
dat Leven, het geleefde leven liet.
Neen,ik leef niet.…
Ooit zal ik je breken
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
819 je rotst weer
in blauwzwart basalt
stak scherp getand
uit het witte zand
ik rolde sissend
door de kloof kuifde
huizenhoog in golven
was verbolgen
kon met mijn vloed
geen kant meer heen
trok me terug
op kleine stranden
om daar in eb
zacht aan te landen
murmel stilte in
dat tropisch paradijs
mijn passaat kon
in blauwgroen
voor…
Veranderingen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
982 ogen van de tijd
Kijk ik met een zucht en snuif de
Onzuivere lucht de geur
Van rook in mijn longen en
Als ik naar de oren kijk dan denk
Ik aan 't doolhof van de tijd waarin
Zoveel oren stokdoof zijn geworden voor
Adem dat opstijgt uit de stal van Bethlehem 't
Licht dat binnenvalt en 't hart laat zingen
Intens en zacht in de vloed…
Gestolen van de zon
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
688 weer heeft de maan
het gele licht
gestolen van de zon
in een rond oog gesloten
ze trekt water
tot de hoogste vloed
beweegt heksen tot een kring
en breekt romantische gevoelens open
ze heeft haar eigen dag
die opkomt als de avond valt
zich spreidt als nacht tot
morgenstond in licht verstomd
de maan bevolkt haar eigen wereld
met grote…
aandrift
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
504 Een blad papier te zijn
wit halsstarrig
wat onder de huid zit
gepropt in de keel
gesloten in zichzelf
Ik trek een horizon
met witte potloden
wit en maagdelijk
ontspruitend uit een wonder
gekropt uit mijn lichaam
zelfsluitend
Halsstarrig teken ik witte V’s
vogels in formatie
het wit op 't witte landschap
komt tot leven
de vloed steekt…
belooft het zachte wiegen
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
674 ik houd me vast aan duinen
voeten stevig in het zand
zoek voorbij het grijze einde
vloed rolt golven op het strand
de zee is wit opdringerig
het water somber koud
branding laat het donker zingen
de melodie is stervensoud
ze belooft het zachte wiegen
rust en stilte in de dood
verlossing van het vele liegen
een ontsnapping uit de…
Verboden gebied?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
423 Iedere waarde werd een ding,
in iedere zin die ons toekwam
in korrels zand opgegaan, toen
de vloed onverhoeds binnenviel
ieder woord dat werd gewogen
stom werd tot beider
verboden gebied verklaart
elk verzwegen woord, zich
koestert in de late zon
maakt dat het bloed niet stolt
de klank vanuit het onbewuste
gehuld in het zwijgen,
versterkt…
Tijdsbesef
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
431 te zeggen in geurig zoet
waar een kaars mijn horizon verlicht
en de gedachte niets meer moet
Zo tel ik mijn dagen door
zoek soms naar de bedoeling
waar staat het duister voor
en slikt de keel de beroering
Het hoort bij onze natuur
bij fonteinen en modderige paden
bij vurig vuur en verstikkend zuur;
ik ervaar lagen, die in eb en vloed…
je haar pluist in de wind
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.161 de wind
en waait een eigen leven
je huid is stilte-wit, waar
zijn je rondingen gebleven
de tijd vertelt je lijf
de gang van de seizoenen
maar lente is je niet gegund en
zomer moet zich herfst noemen
je bloeide niet omdat
de winter toesloeg voor
je groeide, de kou heeft
jou nog altijd in zijn boeien
je stem golft tranen
in een vloed…
De tyrannie van het getal
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
198 De blinde stroom eist absolute plicht,
verdrinkt de denker in haar trage vloed.
Pas in de marge brandt het ware licht,
waar nog een vonk van eigenzinnigheid gloeit.…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.330 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
Van liefde verhalen
hartenkreet
3.5 met 24 stemmen
2.006 Waar
het tij zich keert
de vloed me
neervlijt als een
drenkeling aan
de warme witte
ebbe-stranden van liefde.
Waar
ogenblikken zich in
eeuwigheid vertalen
verlatenheid een
zegen is en wind
oor-strelend als
liederen van liefde.…
Kust
gedicht
3.4 met 30 stemmen
12.929 Elk ontstaan is op grensvlakken
druppels van de ene wereld uitspattend
en aanpassend aan de andere
toen het water stil werd en koeler
ontstond door de inval van licht leven
en waar de zee het land kust
(dans van eb en vloed, elke golf herhaalde paring)
beginnen telkens nieuwe landdieren
en ook de terugkeer van land naar zee
van lucht naar…
Geen verdriet meer .....
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.392 Losjes ligt de paarse schelp in haar hand
de schoonheid verbaast hen beiden
even zijn vingers niet meer gevlochten
maar gedachten verweven in verleden
zoveel mijlen overspoeld door vloed
en verlaten door eb, terwijl monden
alles deden om scherven te vermijden
werden zachte lippen getekend door
het brakke zout der aarde
Gepekelde tranen…