5641 resultaten.
Nauwlettend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
441 Houdt mij nauwlettend
In de gaten, ligt naast
De bank waarop ik slaap,
Hij met één oog open,
En één oog dicht,
Het ene oog steeds
Op mij gericht,
Hij zal mij niet verlaten,
Nooit verlaten,
Altijd als een
Onzichtbare schaduw
Om mij heen
Houdt hij me
Tijdloos in de gaten…
meervoudig sterven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
608 gejammer van stervende takken
nachten vol regen
spiegels en luchten
niets ontsnapt aan
het geluid
het tast zintuigen aan
het slokt wolken op en het levende
zie ik verdwijnen
zal een vogel nog zingen
tussen schaduw en schors?
ik treur om gehavende nerven
het breken door ongevraagde winters
en van daaruit in eigen handen…
De langste hittegolf ooit
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
386 Och, en ach, met
een lach
nemen we afscheid van
een broeierige dag
terwijl we
naar boven
kijken
met een diepe zucht
valt het water
verkoelend uit de lucht…
Wie vertelt mij
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
622 wie vertelt mij
wie ik lieven moet
van welke sekse
of welk ras
van welke huidskleur
oogopslag
dik of dun
donker of blond
introvert of extrovert
wie vertelt mij
wie ik lieven moet
die keuze ligt toch
zeker wel bij mij
in landen zoals Irak
Iran, Egypte, Syrie,
is iedereen hetro
mannen en vrouwen
die van hun eigen
sexe houden
worden…
Mag ik hier zijn wie ik ben
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
676 met een rugzak vol geheimen
ben ik na omzwervingen
aangekomen daar
waar men van zegt
dat het 'n tolerant land is
waar mensen zoals ik
mogen zijn wie we zijn
en mogen lieven
vooral mogen lieven
wie ik het liefst lieven zou
in de opvang aangekomen
is de spanning duidelijk voelbaar
noodgedwongen zit ik
daar met degene voor wie ik
mede…
overmand
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
623 is er nog een zin
een samengesteld woord
dat groter is
dan bijvoorbeeld een schaduw van een vogel
waarin een lichaam zich getild weet
hoog boven de branding
door drift bewogen
een meeuw misschien
die zichzelf in de traagheid van de zon zoekt
en in de einder zakt
golf over golf
is er nog iets
al is het maar even
dat in ons hart past…
gesprek in de schemer
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
757 nu de tuin niet meer in het licht
drijft
en de winter aan lage schaduwen hangt
windstil
als wit papieren vogels
met gevouwen vleugels
voel ik het eindeloze gedicht
waarin mijn stem zacht en zachter wordt
de ogen geduldiger
rondom de sneeuw die valt
zorgvuldig door de stilte
beschreven…
op de rand van
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
703 ik blijf in de schaduw
van het huis
het maakt zich klaar
om het gemis te verzamelen
deuren openen en sluiten
lopen mij omver
terwijl ik op elke tekening
stilte plak
onder een verdonkerende hemel maak ik
het bed op voor nachten
waarin wijzers verfrommeld worden
tot korsten van tijd
ik wil nog even gaan zitten
de dagen vastnemen…
de reiziger en ik
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
627 zo draag ik schelpen
achteruit
een zelfduel
met geruis
in oren
wie hoort het waaien
het zand
dat in een laatste dag-
gezicht valt
het eiland langs mijn voeten
gekneld tussen stenen
meeuwen schreeuwen
op natte vlekken
schreien om de vuurtoren
die langzaam uitdooft
overspoeld door ijle woorden…
Zwaartekracht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Het huis is opgeruimd
nu mijn hoofd nog
handen om een warm glas
lichten uit, staren
naar een vlam, ongemerkt
mijn zorgen verbranden
Maar mijn schedel behoudt
diep verborgen iets zwaars
dat geen licht ziet, verscholen
een verlangen
te leven en ervaren
mijn schedel behoudt
mijn zwaartepunt…
Zeventig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
542 Wat doet een mens met zeventig,
algoritme van de tijd,
terwijl de zon westwaarts spreidt?
Wordt het zielenmeer opstandig
of een eigengereid verzaken aan het haasten?
Gedachten verstillen bij het voorbije,
de feestroes maakt hem tot een ongastvrije:
verwachtingen worden gedoofd als kaarsen.
Toch blijft het dwingend leven
drummend aan deuren…
In volle schoonheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
696 In volle schoonheid weggenomen,
Van de plek die was gereserveerd,
Voor de liefste in pa en ma’s dromen,
Hun kind, dat nu hun hart verteert.
Weggerukt uit hun midden,
Nu gezeten aan Zijn rechterhand,
Kunnen zij slechts bidden,
Voor hun dierbaar aanverwant.
Moet ‘t lot het nu ontgelden?
‘T is immer Hij die over ons beslist,
Wat er moet gebeuren…
Heelal
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
672 Tal van zeer lieftallige personen in omgeving
En dat is mooi
Complimentjes en gemeende benaderingen
Schatten van kinderen, onheus tactvol kleinkindje
Zegeningen niet te tellen
Dankbaar
Gezond naar ziel en lichaam
Muze steeds aanwezig
Ochtendgloren wenkt
Sterrenhemel lonkt
De volle maan beste vriend
Heelal zo heftig temperamentvol en wijs…
weergave
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
601 de wind
slingert van tak
tot tak
vogels komen aangestormd
voor mij een stille plas
en dan verdwijn ik langzaam
in een regenbui
het stelt niets voor
al herhaal ik het honderd
maal
ik geef enkel weer
wat ik zie
al zou ik graag over andere dingen
willen spreken
het is mijn beeld…
het wilde paard
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
738 hoefgetrappel
en gedonder
snuivend, briesend
een schicht komt
aangestormd
een schoonheid
of een
wonder…
ongegeneerd,
elegant
loopt het verder,
vederlicht op
vier poten,
zijn gangetje trekkend,
het bos
weer in.
grijs-witte kleuren
vervagen
naarmate het vordert
het wilde paard,
op zoek
naar zijn
haver!…
boterzachte wind
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
714 zie je het pluisje
zij komt los van de oever
het is alsof daar
de wereld voor haar begint
pluisje, hoor je de karekiet
ritselen in het oude riet
hoor je het schrijvertje
dat kriskas beweegt op het watervlak
ach pluisje, luister naar de lente
en hoe ze neuriet in de kraag
van de trage lelie
ontwaak pluisje en voel
geef wat diep…
Eigen leed-altijd eerst
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
738 Als een mokerslag komt het bericht:
weer iemand aan een hartstilstand gezwicht.
eigen leed eerst.
Als een bominslag het bericht:
George Michael ook waarschijnlijk, aan:
een hartprobleem gezwicht.
eigen leed eerst.
Van de eerste, zul je nooit iets vernemen
maar ben je bekend, haal je alle nieuwsitems.
alleen ik vind: eigen leed eerst, het…
Nacht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
652 Het is de nacht
die luister geeft
aan het gefluister
wat zacht
wijkt naar ruimte
en zwicht
voor de druk
van het ochtendlicht…
Meer van minder
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
559 Steeds meer heb ik minder
behoefte aan anderen
Steeds meer heb ik minder
nodig van wat er is
Steeds méér
kom ik dichterbij mij zelf
Steeds meer laat ik me minder
leiden door anderen
Steeds meer
ga ik mijn eigen weg
verder weg ......…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 wat is er vreemder
dan een mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt…
mijn eigen stilte
netgedicht
4.2 met 20 stemmen
908 je leeft in mij
en sust mijn kreten
duizend malen stiller
dan 't verlopen tij, neergeveld
door 't verleden
het water en later
de wind en het zee-licht kind
wanneer zijn ze omsloten
door het zilte schuim verstoten
en wanneer is alles zo gebleven
de wonde die 'k voel kloppen en
het levenslange vrezen
ze leeft in mij
bij eb en…
't verre zilver
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
707 ik stapel
ze op
er zijn er nog genoeg
zo vroeg in de ochtend
deze schelpen, wat men
ook beweert, zijn geruisloos
het zand echter
spreekt over het liefste
en het strand lijkt leeg
alles is voorbijgaand, zeg ik
en wachten is verloren tijd
een meeuw kijkt mijn kant op
de zon droogt haar vleugelpunten
de noordenwind zal haar…
gesloten tuin
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
743 is dit het beeld
waarnaar ik zoek
een verzameling van bloemen
-uitvergroot-
om makkelijker thuis
te komen
regendruppels die me vertellen
over vorige liefdes, warm in mijn hals
en later, opdat ik niet zou vergeten,
naar een stil woord verhuizen
beneden
in de kamer
te groot om niet eenzaam te zijn
te klein om de nacht en de koude…
verregende lucht
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
718 we voelden
dat koele briesje
over ons heen
zeiden dat dit alles was
wat we nodig hadden
deuren en ramen werden opengezet
onze zomerziel zong wrevel weg
we beantwoordden elkaars vragen
stil soms verleidelijk
tussen de nergens eindigende lakens
van de nacht
maar ach, wat wisten wij
van elke schakeling, spanning
samen
en nooit meer…
Wat zaait het leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 De buitentemperatuur is nog niet laag genoeg
slootwater in plaats van ijs omringt de boeg.
De dag voelt als grote rimpeling in de sloot
een die ons alvast laat ruiken aan de dood.
De wintermaanden hebben gedragen en gebaard
hebben ons als voorjaarsboden aangestaard,
wensen nu eveneens met het daglicht te spelen,
al wilden krokussen deze zonnestralen…
V -de stem van bloem - (1890 / 1959)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 burgemeester bloem
leest zijn kinderen voor -
de bloem der natie
old shatterhand
van karl may leest mijn vader
iedere avond
net vier lees ik mee
van onder de dekens
met een lantaren
ook dit gedicht
moet voorgedragen zingend
van zijn gewicht
de oude dichter
hij ziet het wolkendek
verlicht worden…
als stenen vallen
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
798 ik kan je in deze vervallen kamer
tegen het licht houden
in het zwijgen fluisteren
dat je de terugkeer kan omhelzen
je kan ook blijven schuilen
in de donkerte van november, treuren
omdat je alleen maar
de stilte hoort
die jou berooft van vlinders
zoals een weeskind, op zoek naar verbinding
kan je niet een beetje bewegen
naar leven…
VI - van de jeugd - 1890
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 een donkere trap
en daar draven huzaren
door het panorama
in een rijtuigje
met grenadiers en jagers
muziek door het bos
ik - zei de mus :
schoot hem een pijl uit mijn boog -
hij weigerde mij
onthoofde graven
van egmont en horne
zijn onuitwisbaar
hollandse graven
van over de zuiderzee
teruggedreven…
Blakend bloed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Dag lieve mens in de spiegel
ik houd van jou, heel de dag
zal ik voor je zorgen en zo sterk
mijn wensgedachten denken
dat ze uit mijn handen groeien
tot mijn leven, geworteld
in lachende gezondheid
zo’n honger heb ik
naar zorgeloosheid
mijn angsten verankerd
in blakend bloed
mijn lichaam verankerd…
Mantel?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
662 Ik ween niet over wat
verloren is, nu haar
transparante adem op
de golven van de winden rust,
oprijst naast de leeuwerik
in een eindeloze klim naar
dat ene streepje licht,
stipje op de horizon
onttrokken aan de duisternis,
waarop ik ben gefixeerd
een tijdloze lampion
een aubade op de toekomst
zoals die zou moeten zijn, een…