7024 resultaten.
Proces
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
534 Proces of niet
Dit is overleven voor je eigen gevoel
Je blijft zoeken, constant de onrust die je opjaagt
Elke dag een nieuwe dag met nieuwe belevenissen zonder jouw herinnering
Dat was het belangrijkste gedeelte van de start van ons leven
Waar jezelf de herrineringen maakt door het te beleven…
Knoet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
708 We dreven beiden welgemoed
op liefde van haar warme baren
mijn arme leuter krom en teuter
onder ´t al meer molmend mom
van eindeloze jaren monter paren
ons laatste vuur en einde tegemoet.
Het leven immers is voor mens en dier
een knoet van zuur en zoet
een plotse paardenbries
de Pier van Stotter
fier gekriebel onder bij de lies…
het oog van toezicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 er vinden knuffelingen plaats
met bovengemiddeld
gangbare tred waarbij
het blikveld zich opent
in een moment dat
gewaarwording markeert
door het oog van de naald
over de schouder
meegekeken zonder
te kunnen weten
in het openbaar
ooit te weerzien…
De finish
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Dit is het einde,
de finish,
de laatste meetstreep.
Ik kijk niet meer om,
het verleden is leeg
De finishvlag waait,
het spel is gespeeld
Jullie grepen me vast,
maar ik brak het geheel
Geen weg terug,
het is gedaan.
Dit is mijn einde,
mijn nieuwe bestaan
Kust het,
kust het,
Maar wel tussen mijn…
Billen spleet…
Later
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
344 Later
snelt op mij toe,
wordt vroeger.
Telkens een vriend
voorgoed verdwijnt,
groeit de leegte
van het woord.
Later haalt het niet
-een klankomhulsel-.
Vroeger vreet het op.
Ik kijk lijdzaam toe.
Machteloos.…
Sluitingsuur
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
403 Het jaar strompelt naar het einde,
strijkt de kreukels uit zijn onguur gelaat.
De natuur waakt over hem, deze dagen,
terwijl strenge vorst zijn zege kraait.
Zijn handen breken de doodse stilte,
de samenkomst bij vaderssteen,
waar eiken en beuken musiceren
en gebeden zich vormen tot een graf.
De laatste dag ligt tussen dekens,
nog egaal,…
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
505 Breekbaar briljant hart
klopt nog in de schaduw zacht
verlangt naar het licht
Ooit gaf men een hart
aan wie het wilde bouwen, bestemd om
ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en
ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben.
Het was het hart van weleer,
regelmatig van slag, soms opgewonden
door het leven…
Eenzame vreugden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
348 Al die eenzame vreugden
zitten opgesloten
in gedachten zonder ramen,
waar men grinnikt
alsof lachen iets oplost.
En dan die eenzame geesten,
keurig gekleed in herinneringen,
ze drinken stilte
en noemen het pensioen.
Ik vraag niet om vergeving.
Ik vraag zelfs geen uitleg meer.
Vergeving is voor wie nog gelooft
dat iets hersteld kan worden…
De stlte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
446 De stilte die je naliet
is geen lege kamer,
maar een kamer die zichzelf
heeft dichtgevouwen als een blad
dat nooit meer openspringt
Toch groeit er iets tussendoor,
een dunne, zilveren draad van licht
die niet durft te spreken
maar wel blijft trillen
wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt
Ik tel de seconden niet…
Er valt bij mij niets te halen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
313 Er valt bij mij niets te halen
Neem mijn geld niet mee in het graf
Leef van dag tot dag
Ik zal niet betalen
Er valt bij mij niets te halen
Ik zal nooit iets erven
Voordat ik zal sterven…
Gedoofde vlam
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
360 De hitte van de ontstoken vlam
ontstijgt het ik. Wat ik niet kan,
jij onttrekt alle hitte, ook die ik
jou gaf, zonder jouw tegengift.
Waarom treuren bij zoveel
hartstocht, die ik met je deel?
Onverzadigd zitten wij tesaam,
voel ik ons te lang onvoldaan?
Nu de vlam geheel is gedoofd,
de hartstocht mij is ontroofd,
voel ik ’t branden van…
Huisbezoek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
290 Het is bijna zoals vroeger.
De stoel staat nog in de stand van jouw rug.
De geur van je haar hangt in de gordijnen,
een vlek die geen wasmiddel erkent.
Dan besef ik wat je bent geworden:
een fragment.
Een splinter in mijn oog
die ik niet wil weg knipperen.
De kamer is overdag te groot.
Het licht valt op vaste uren binnen
en raakt telkens…
Apotheose
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
298 Het dekbed warm,
Jouw rondingen zacht,
Ik naar verlang.
Het bed opgemaakt,
Jij niet meer,
Geen uitgelopen eyeliner,
En lipstick op mijn lippen,
Die smaakt naar framboos.
Geen twinklend kaarslicht in je ogen.
Radio kweelt nog melodietjes
Uit d’oude doos,
Ik wacht, moet blijven wachten
Op d’apotheose,
Van het slotakkoord.…
Dwaaltuin
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
311 in den dwarrelenden dwaaltuin waar winden wijs en wonderwijsjes wisperen
staan sneeuwklokskens stil en stout in hun groen-grijze gewaden te glinsteren zacht
tegen het tierlantijnend tempeest dat dartelt en tiert in lichte lust en lach
heffen zij fier hun fijne hoofdskens hoog en harten helder als hemelse hiert
daar zweeft de moerasruiter mild met…
Verlies
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
409 Ik ben bang voor verlies
Dat de dood jou kiest
Bang dat je er niet meer zal zijn
Dat ik overblijf met enorme pijn
Bang je lach nooit meer te horen
Ik voel me helemaal verloren
Bang voor nooit meer goeie raad
Ik wil niet dat je gaat
Bang voor nooit meer thuis kunnen komen
Dat je nooit meer de verhalen hoort uit mijn dromen
Bang er alleen…
Als je twaalf bent
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
317 zijn dino’s definitief uit je kamer
verdwenen. Ook ben je sinds kort
te cool om buiten te spelen.
Kalme nonchalance lukt al wat
beter maar je springt stiekem nog
steeds de laatste treden
naar beneden.
Je ouders zijn nog vrij normaal
(dat komt later pas).
Je kijkt met een half oog
naar dat nieuwe meisje in je klas.
En de dood…
Verboden reminiscenties
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
365 plannen en keuzes
die mochten ze maken
had hij zijn hersenen
maar laten kraken
had hij eerder beseft
zich gerealiseerd
niet geloofd dat het
haar eigen schuld
niet betreft
eerder gedane
afspraken stonden
prioriteiten die
voor beiden golden
akkoorden verbroken
verklaring verdrongen
geen vonnis gewraakt
haar beloftes gebroken…
Gewone wereld
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
332 Hij zat voorovergebogen
boven de porseleinen rand.
De deur stond op een kier.
Aan de andere kant
werd niets meer gezegd.
Buiten reed verkeer.
Iemand lachte op straat.
Een hond blafte.
De dag hield zich aan zijn schema.
Er lag een kinderkamer
verderop in het huis.
Een bed dat niet was opgemaakt.
Kleren over een stoel.
Een raam dat dicht…
Ten onder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
329 Mijn arm reikt waar ik niet reiken kan,
Onbereikbaar doel,
Mijn blik kijkt naar ik niet kijken kan,
Mijn hart bij haar,
Mijn hoofd in de wolken ver van haar.
Mijn stem golft over eindeloze golven,
Deinen door en door.
Door het gebulder van de branding
Haar stem niet hoor.
Het gebulder overstemt
Mijn nog onuitgesproken woorden,
Verstillend…
Vreemde huid
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
336 Raak me aan,voorzichtig.
Tederheid is iets geworden
dat snijdt waar ik geen huid heb.
Ik schop de dekens weg,
zoek koelte,
staar naar het plafond
waar een barst loopt
die ik al weken volg.
Jij kijkt naar mij
vanuit een afstand
die in dit bed is ontstaan.
Boven de deur
hangt een babyfoto achter glas.
Mijn vingers willen het aanraken…
Klei
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
394 in mijn Friese land
staat men stevig geworteld
in klei
je merkt dit overal,
ook hier bij mij
de nuchtere Fries zegt niet
zomaar laat
je mag wel gaan,
nooit zonder
gewicht dit blijft staan
want was mijn land
eerst
niet doorgeploegd
doorleefd en door
de tijd getoetst
dan trok men nog een paard
aan zijn staart
en zei dan pas…
Legitiem einde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
289 We zullen voor altijd samen zijn
in dit legitieme einde—
een verbond dat niet breekt
een kalender die stopt bij één dag.
Ik hoor je stem over de mijlen heen,
maar de wind brengt niets terug.
De stilte houdt wat overblijft.
Aan mijn bos hangt de sleutelhanger
die je me gaf.
Een sleutel zonder deur.
In de lade ligt een trui
die nog ruikt…
Rust
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
351 Mijn gedachten vluchten heen,
mijn wil staat stil voor ’n dichte muur.
Mijn woorden zijn stil, ongehoord,
Stilten zo oorverdovend stil.
Mijn geluk wacht op wat komt,
hoop op meer al lange verstomd,
mijn toekomstbeker nog niet gans gevuld,
mijn verleden ingehaald in het nu,
mijn wachten is voorbij, mij rest rust.…
Thalassa!
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
562 wij kijken naar de brokstukken
van onderwaterruïnes als we
boven het plaveisel zweven
verkenning van verstilde resten
van een verzonken stad
Pompeï in gefilterd licht
vroeg of laat komt alles boven
water weet Thalassa
moeder van alle leven in zee
dralend in de tijd van onze
laatste onderwaterdagen
zoeken wij de weg naar boven…
Onderweg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
160 Van ver ben ik op weg naar Rotterdam.
Best lange tijd geleden dat ik daar kwam.
Stad met bijna gerenoveerde toren.
Toen daar een lieve tante weggebracht.
En nu een verre oom eraan verloren.…
The eagle has landed
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
367 gevoede
helikonpoëmen
Onvermoeibaar het luchtruim verkennend
met namen strooiend
van eeuwen geleden
eloquente voortrekkers
erudiete gangmakers
arend, luide kreten slakend
stille echo's tegen hoge
onbereikbare kammen
en albatros, vleugels uitslaand
boven witte krijtrotsen
waar een zinkend schip
is gestrand
nemen afscheid…
Droë Sémillon & Viognier
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
318 Nie dis daardie dae wat stadig dra *)
een witte druif ek es in afrika
fris en fruitig tussen al het fee
staat mien kop te gloeien wor ek sta
Ek sta op disse sait soms houtgerijpt
as sauvignon fris, stuvend van karakter
met tonen van hard gras en tropisch fruit
soms mild tussen de fee van chardonnay
Soms word ek tussen drijfsant
fan de…
Onze duisternis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
340 In de greep van je wrede pen,schrijf je mijn naam in giftig lood,
verpletter mijn botten onder zwartgeblakerde laarzen van leugens.
Maar zie: mijn aders barsten open als vulkanen, spuwen lava-rode woede,
een feniks uit as van verraad, vleugels snijdend door je stikdonkere nacht.De kooi splijt, mijn stem een mes dat uienhuid en vlees openscheurt,…
gesloten luiken
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
407 in ijle verten
het geluidloos verdwijnen
van vleugjes gedroomde
woorden die wij
in deze verwarde nacht
niet los kunnen laten
de gesloten luiken
weigeren de maan
een streepje licht
te verspreiden…
stille schreeuw
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
237 Jij bent weg, en de engelen zwijgen in mij,
hun vleugels van marmer, koud als verlaten kamers.
Ik sta in de wind van jouw niet-zijn,
een boom zonder bladeren, wortels in lucht.
Toch groeit er iets verschrikkelijks in mijn borst:
een roos van pijn, doornen die zingen als messen,
bloedend licht dat niemand ziet behalve de doden.
Ik roep je in de…