Netgedichten

netgedicht (nr. 87.803):

Voor een hart

Breekbaar briljant hart
klopt nog in de schaduw zacht
verlangt naar het licht

Ooit gaf men een hart
aan wie het wilde bouwen, bestemd om
ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en
ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben.

Het was het hart van weleer,
regelmatig van slag, soms opgewonden
door het leven zelf. Overgoten met liefde volgden de
slagen elkaar, dragend een ritme van zeldzame én terugkerende pijn.

Er bleef weinig over van dat
mooie hart, uiteen gedragen door vlagen
van tijd. Het licht van vervlogen dagen werd bleek en
dun, en zocht beschutting in schaduw, wachtend om te verdwijnen.

Aan de veranderlijke horizon
verschijnen er andere harten: beloften en
momentopnamen op lange termijn. Het verleden reikt
nog eenmaal een herinnering aan, tot tranen stromen bij het we(d)erzien.