Netgedichten

netgedicht (nr. 88.223):

Als je twaalf bent

zijn dino’s definitief uit je kamer
verdwenen. Ook ben je sinds kort
te cool om buiten te spelen.

Kalme nonchalance lukt al wat
beter maar je springt stiekem nog
steeds de laatste treden
naar beneden.

Je ouders zijn nog vrij normaal
(dat komt later pas).

Je kijkt met een half oog
naar dat nieuwe meisje in je klas.

En de dood? Dat is iets waar je nog niet
echt in gelooft. Iets voor hele oude
mensen en figuren in je games.

Ik reed laatst langs een bloemenzee.

Een jongen van twaalf is overleden.
Ik voelde verdriet voor iemand die
ik niet ken. Een jongen van twaalf
zoals ik zelf ooit was.