1130 resultaten.
Samen ontwaken
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
609 Wanneer sluimerend de ochtend gloort
Gewikkeld in een deken die me troost
De poes, haar warme zachte vacht
Languit liggend langs mijn zij
pootjes ontspannen voor zich uitgestrekt
Stil is het hier
alsof het niet werkelijk kan zijn
Een schuchter straaltje zon
Schittert vluchtig in het vensterglas
Kille tocht kiert zachtjes
fluitend door…
RED ONZE PLANEET..!
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
786 heet
de aarde barst
dode muizen in de kast
onze bol staat véél te heet
boven onze stand geleefd
élke scheet, is één te véél,
want er is geen planeet "B”
red onze planeet, ze is uit balans
red onze planeet, breek voor haar een lans,
want voor plant en dier en voor ’t nageslacht,
is ’t een mokerslag, ijs op oorlogspad
alle hens aan dek…
Ochtenddauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Als de ochtenddauw de nieuwe dag omhelst,
en een deken van parels de aarde kust,
die het zonlicht in duizenden kleuren weerkaatsen,
en de natuur in volle schoonheid ontwaakt.…
LOFLIED
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
972 stegen met mos
waarin karrensporen
gesleten in stenen
stegen stijl
tussen oude muren
waar eens het leven
drentelde
en het kind de klank
van zijn lied ontdekte
in de armoe
verscholen onder
een deken van grauwe
schaduwen
waar de zon niet kwam
Licht op kronen
van de kathedraal
waar de zon speelde
en rijk geklede heren
geen stegen kenden…
Licthbaken
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.410 Waait de zeewind dromen overhoop
en de razernij slaat de romp, Klotsklots,
Spoelt over het dek.
Een dikke duisternis kruipt onder jouw veren.
Een zenuwstroom volgt je
een siddervis die in de kuiten bijt.
Luister naar het gekoer van de duiven.
Ik herinner me de zon
Die bloost in de schemering.…
Vergeelde foto (voor Claus)
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.162 Stilte daalt neer als een warme deken,
de nacht zal plaatsmaken voor de dag.
En het wolkendek, het zal openbreken,
op een vergeelde foto zie ik je lach.…
Drijvende bijl
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.536 aan dek is nog geen woord gehoord
Het slappe zeil, de drijvende bijl
iconen uit vervlogen tijden
de zee zwijgt, een eerste pijl
landwaarts, bode van een komend lijden.…
Franse slag
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
973 gondisch spreken
haar douce dijen uit elkaar
ook ik ken niet de taal vandaar
maar eens in hun vandaal gekeken
ik schraap mijn keel om schor te preken
begin stotterend trotrottoir
merde toutou non'dju miljaar
daarop geeft zij subtiel een teken
een hand verstrooit zich in mijn haar
ooooh Yvette ooooh René film noir
en matinée vanonder deken…
De kim gepasseerd
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.599 ooit aan gewend
het lijkt doelloos vissen
met aas zonder hengel
en een onbekende
mijn gedachten ment
het is dolen in gewelven,
overvol of door
leegte uitgeput
ik word gedwongen
duisternis te delven
*
achter tralies
van overmacht
hoor ik het orakel spreken
"ken je zelve"
och, kon ik maar ademen
onder een loodzware deken…
Stap voor stap
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.228 Langzaam loop ik, stap voor stap
naar het einde van de weg
Tot ik een glimp kan zien van de horizon
Die uitnodigend naar me lacht
Me roept, me wenkt
En ik loop verder, stap voor stap
Daar, waar de stilte me omhelst
als een deken van fluweel
Waar de vrijheid mijn zorgen verjaagt
en me een zee van zonnestralen schenkt
Daar zal ik heengaan…
de buitenkant van binnen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
990 in alle wolken zie ik hemel
kiert de kans op wat geluk
zon weet dat ik om wat liefde bedel
mijn optimisme kan gewoon niet stuk
je pakt me in met warme woorden
geeft me een deken tegen kou
maar onze adem zal bevriezen
in het slapen zonder man of vrouw
ik streel je huid, de buitenkant
van binnen, je kijkt me aan
voelt passie in je zinnen…
Maangestalte
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.106 De wind verslindt mijn
verbrijzelde wangen en
draagt mijn hoofd naar het
koude deken dat golvende
schaduwen overdekt.
Op klanken van het kerend tij
huilt de regen eenzaam verder.
Stilletjes ebt de grens weg
en jaagt me verder tot waar ik
nooit ben geweest.
Heel zachtjes verdwijnt
de maan als in een droom.…
Ode
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
842 verliest,
terwijl onze glimlach een brug slaat
in het schemerlicht van stofgebloemde kappen
hete chocolademelk op het pluche kleed
slaat dampende pluimen de lucht in en
afgezien van plonzende aardappelen
die jij zacht in de pan laat glijden, is er
slechts het hoorspel op de achtergrond
en knappend haardvuur achter micaruitjes
een deken…
Tuin om jou
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
538 Ik maak een tuin
die om je heen zal groeien
met vaste hand bed ik je in
druk ik de grond rondom je voeten
Vlei je maar neer
omwoel de aarde met je wortels
tussen monarda en kardoen
vertraag de hartslag van de aarde
mijn ranke juffertje-in-'t-groen
Schik dan het blad van de accantus
als een groen deken om je heen
en laat je geuren me bedwelmen…
Ik geen ballen, Jij geen lef
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.826 Gretige blikken verschuilen
zich onder een deken van besef
dat de dijken onvermijdelijk zullen breken
maar ik geen ballen, jij geen lef
Hier sta ik voor je
kleiner dan ik ooit zal zijn
Kus me
Vergeet, verban, verlaat je angst
morgen zal zeker nooit komen
bundel je verleden en werp het in zee
en verzwelg jezelf in betoverend dromen
Hier…
receptie op de kade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
687 zo waar gedeputeerd
verpakt echt wel gesoigneerd
bij het noordzeekanaal
wablief hij kwam nasaal
het lint geknipt
krijtjes plus heel stipt
sprekend was te lezen
heel goed samen
zo gaat-ie goed
wordt nog beter
knik in de bol ja en amen
champagnes in de glazen
zon door vlekkerig dek
poppies met vleeselijke snack
keet snoet aha gemoed
valt…
weifelaar in het slakkenhuis
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
675 schurkt er aan de waarheid
al de rest
zijn dode huidcellen
onder zijn vel
woont een porceleinen pop
die het briesen
van de maskers schraapt
een boom
wordt omgelegd
in zijn oren
kreunt een mastodont
het reptiel in zijn aderen
ook daar heeft hij
vlekken in de ogen
de rijp zit in zijn benen
fragiel kwetsbaar
elke stap kan het dekken…
Zen attitudes au coeur de l'hiver
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
628 De dag opent als een boterbloem
sodeju ik ben een vink en fluit
het is stil op de Blauwburgwal
de baggerboot is aan het verkassen
Een westlander tot het dek grijs vol
drap huisraad fietsen auto's en matrassen
mannen mager staan in overall
gebogen roerloos stil afgemat
dof te kijk aan de rand van de schuit
Dit is de gracht dit is de stad…
de rode draad van liefde
hartenkreet
4.8 met 48 stemmen
2.252 want het voelt als een
warme deken van
licht om mij heen
wanneer jouw handen
klanken ontlokken
aan de piano
uit mijn kindertijd...
dan hoop ik voor altijd
te mogen dansen,
dichten en dromen
op muziek die
dankzij jou als een
rode draad van liefde
door mijn leven loopt...…
Instorting
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
707 Nooit gaat het als het is bedoeld, want wat
bedoeld is is een fabeltje die je bij je wil
houden als een warme deken in de winter.
En buiten is het koud en er is geen weg meer
terug naar binnen, en je hebt geen zinnen meer
voor nu, misschien komt dat later weer terug.…
Mysterieus moment
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
540 Ik fluister het frêle ochtendlicht
dat op je slapend lichaam neerdaalt
Met vrije geest
laveer je tussen dromen door
Binnenin voelt alles als vloeibaar
of kneedbaar
Als een witte duif zweef je
langs de verdichte lucht
van het ondenkbare
Intussen dek ik je toe
door liefde aan lijf te binden
uit een andere wereld
Ik neig naar jou…
Vos en wolf
gedicht
3.1 met 13 stemmen
6.789 Ja vos
die in mijn deken woont, heus wolf
die op mijn kussen ligt – jij ruikt
straks net als ik naar groene zeep.
------------------------------------
Uit: Slapen bij een warme man, 2008.…
ik zie wel eens vlekken
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
687 vlekken
die er dan niet zijn
of zomaar een flits
in de hoek van mijn oog
en ik lul tegen een zilvervis
een of ander zwaar betoog
ik hoor wel eens herrie
dat er dan niet is
geschreeuw en gefluit
links achter het aambeeld
of ik hoor iemand uit
die is mijn evenbeeld
vaak lig ik dan op mijn Hästens
midden in een woestijn
geen dekbed of deken…
ode aan piet paaltjens en slauerhof
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
613 Na jarenlang in het duffe ruim te hebben gezeten
Met Maleizen, Tamils en Chinezen, een vreemde mix
Deed, eenmaal weer op het dek gelaten
De zilte zeelucht mij vrijwel niks,
Met de terugkeer naar het vaderland
Zijn groene weiden en witte wolken was ik vroeger kinderlijk blij
Maar nu maakt het weerzien van de blonde duinen
Dat ik slechts bitter…
Oude mannen
gedicht
4.7 met 3 stemmen
10.163 Het luchtschip van zijn pyjama
is krap bemand: weinig hens aan dek.
Met sperwers in mijn ogen slecht ik
de breuken en de deuken in de kamer,
hang de schaduwen aan de kapstok
en hijs hem in zijn gewone broek.
Sporen van oude strijd zitten nog
in de hoed, maar teruggebracht
tot de laatste, op onvaste voeten.…
Wijk aan Zee
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
567 ik sloot me op in het strandhuis
met alles wat ik wist over eb en vloed
tekende ik je ogen op de muur
schilderde je armen over ons bed
mijn kussen vol gedichten
en een deken van liefdesbrieven
door mijn tranen langs het raam
boetseerde je zandtorens
reeg je schelpen tot een ketting
kleurde je met je ogen touw blauw
en oranje langs mijn…
Sonnet van het lovende bed
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
499 oorsprong van het zalige lieven
kussen het dubbelspel gerieven
de muze zich niet laat verliggen
neem het geheel tussen de flanken
tot de baldakijn erboven schikt
zuiver eenden dons een plaats inpikt
dubbeldekse matrassen spranken
vooral het hoog liggende hoofdeind
kan tegen een flinke slag of stoot
het hemelbed blijft rechtovereind
dek…
Het verboden spel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
487 waar bomen
zich tuigen met
groene wazen en
bloesemende luister
speelt de wind
het verboden spel
in tintelfrisse vlaagjes
opent hij de dag
om met een lach
koesterende warmte
van zon als deken
gratis mee te geven
hij verlost wolken
van vorm en kleur
droogt de lucht
tot in het blauw
kou zijn witte lijnen
recht kan schrijven…
Bypasses
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
636 bittere pillen
helpen niet, dus nog maar een
reorganisatie
We vergaderen, horen elkaar
kakelen, we kwaken onze kwaken
rekken tijd en hopen en vieren
de collega's die afscheid nemen
Ik stel het niet meer uit
ik ga een eigen weg banen
mijn eigen mislukking scheppen
Mijn handen ruimen nog op
maar mijn hoofd is al afwezig
en in mijn hart dek…
De man die de kraaien voerde
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
613 tonele
Om zijn grijze hoofd dartelen zij
als uitgehongerde donkere duivels
Krassend als oude violen die talloze jaren onder het stof hebben gewacht
om hun laatste strijkje te mogen spelen
Wiekende vleugels zonder richting
laten blauwzwarte veren neerdalen als donkere parels
die verdwijnen in het herfstige bladerdek dat als een bronskleurige deken…