7678 resultaten.
Met lege handen
hartenkreet
4.3 met 30 stemmen
1.981 Ik loop met lege handen
en voeten zwaar als lood
de nagels in m'n palm gedrukt
voel warmte van bloedrood
ik kan daarvan de pijn niet voelen
maar zie hoe het m'n kleren kleurt
en zelfs mijn denken is verdwaald
na alles wat er is gebeurd
'k voel langs mijn wangen tranen
die langzaam druppen van m'n kin
verdriet wat zacht zal slijten
maar…
storing
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
1.569 valse
accoorden
Ben ik een roepende
in de woestijn in
jouw hoofd
en raken mijn woorden
kant nog wal
Zie je mijn verdriet
als ik merk dat
mijn woorden
niet landen
in jouw hart
Bedoeld als blaadjes
aan een orchidee
prachtig en teer
ontvang jij ze
als stekels
aan een cactus
prikkend en zeer
de kracht van mijn gedachte
verdwaald…
toen ik de tower zag
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
700 koninkrijk beërven
als helden van de dag
was geboeid met
onmacht tot reactie
besefte snel de omvang
van hun actie toen ik
de tower zag al brandend
na een eerste actie
we rondden nog
een keer in dodelijke
zekerheid wist ik
ineens de tweeling weer
in glas en vuur
kwamen we binnen
waar zijn de helden
van die dag toen ik
verdwaald…
Langs de highway
gedicht
3.0 met 40 stemmen
10.013 Als ik je nu de oceaan liet zien, verdwaald
en buiten adem, één groot geratel.
Sommigen erlangs in dunne kleren,
geliefden, glimmend, argeloos
in de ijle lucht een weg op die zij kennen.…
Blikvanger
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
851 Eigenlijk ging het helemaal niet om de dans
Die we ontsprongen
De kans dat we verdwaalden was allang bepaald
Ik heb me steeds als een blinde in de armen geworpen
Red me terwijl ik de wereld beschrijf
In afwachting uwer zijde
Vloeiend in een rivier, een stroom,
een droom, een blik, een wat zie je eigenlijk?…
Perpetuum Mobile
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
857 al smeult het as en is vuur als de dood
waakt er toch een vlaag van puur purperrood
over verspreide paden door onzichtbaarheid
opdat geen traan zich daar verbrandt aan sterfelijkheid
ook al draagt mijn hand een hemel zonder gewicht
en zijn de ogen verdwaald of zichtbaar gedicht
waar ook nog kreten zijn gestaald door beproefde gebruiken
hoe…
Van je ras ras ras
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
830 alleen
voetjes van de vloer
gezellig hoor
erna naar
as the World turns kijken
ze doen het met zijn allen
om en om
maar ik kijk
al etend
met het bord op schoot
en een servet voor de vieze vingers
het wordt steeds vroeger donker
zie ik nou
de snoet van Pieterbaas
zo lekker door het raam gluren
het is een vreemdeling zeker
verdwaald…
Einzelgänger
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
658 Soms, in één van zijn verdwaalde dagdromen,
waait er nog een sexy zomerjurk omhoog, een
bollende slip onthullend, maar zijn stenen
bezwaren weten van geen wijken, hij is nog
erger dan de paus. Ontsporen is voor slappe
kwezels, meent hij.…
Angst
hartenkreet
2.9 met 10 stemmen
978 Terwijl het duister
alles vervaagt
en je alsmaar
struikelend
door het wrede woud
verdwaald verdwaast.
Je vlucht in een waas vol paniek
als je door een slingerende tentakel
omlaag wordt getrokken
In de stank.
De aarde proeft
tegelijkertijd
slikt klauwt
en verdrinkt
je in verdriet
Zwart.…
Gedachten over idealen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
672 Mijn gedachten zullen roepend zijn
als verdwaald zonder jou in woestijn
gelijk schaduwen zonder vaste vorm
zoals sluiers nevel in ochtendstond
over velden zicht beletten.…
afdruk van je tenen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
473 als het mijne
blijft zo’n gedachte hangen
weerkaatst weerkaatst
vergeet tot hij
zich niet verder weet
en instort
stop een storm in mijn hoofd voor een spelletje pong
de gedachte die droog blijft, heel blijft
in een lege kom met regen
die geef ik weg aan jou
en volg aan een touwtje
zachtrood touwtje
het spoor van mensen
blikken verdwaald…
blijven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
538 alles ademt rust
lucht en water
in deze ommuurde
kiezelsteen tuin
een verdwaalde boom
de enige die blijft
staat dichtbij
de oorsprong
de kosmopoliet woont
geworteld thuis en
reist oneindig met
de elementen
als een waaier van
liefdes beweegt zijn
wuivend bladerdak onder
de verzengende zon
de storm beproeft
teisterend de…
Verschieten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
534 het alsof ik
sneller ren naar later,
naar eindeloosheid word gezogen
het is al maar vaker groen
een groeiend kind
het kind dat allengs
volwassenheid bemint
ik word ingehaald
vaker in grijs vertaald
ook als het ware doorzichtig
praat als vanzelve omzichtig
haast tot zwijgen toe
het doel lijkt bepaald:
of raak ik in de toekomst verdwaald…
Lachte zacht mijn naam
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 vingers speelden hun spel in
het omstrengelen van hemel en hel
ik volgde je ogen
maar jij dook steeds weg
niet in ontwijken maar
juist door mij te doen kijken
jouw blik ging
van binnen naar buiten
verder dan ruiten en horizon
raakte een weids perspectief
ik had je zo eindeloos lief
ging blind met je mee tot
ik je verloor en verdwaalde…
Tijdgerijpt?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
450 onze tijd
van onder- en overgang,
scheidt de dag de sneeuw die
we vertrapten, in de middag al
verdampt, klampt zich aan
het tempo van elke hartenklop
waarin we mochten hopen,
die in elke seconde start en
eindigen kan, in de avond ligt de
overvloed met bevroren plaveisels
ingelegd en in de ijspaleizen waarin
we rouwden in verdwaalde…
Bevangen (4)
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Jouw vorm accentueert in de nacht
nu ik de eerste letter van jouw naam op papier schrijf
raken ochtendklanken met nevel in mijn ambiance verdwaald.
Het is een doolhof van rotaties
gericht tot de kern van onze paso doble
het fundament van onze metafoor tijdens middernacht.…
Draagkracht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 Zij beweerde dat de grond onder haar voeten
Zou verschuiven als zij dwaalde
En de wereld om haar heen
Haar zou verlaten als zij langzaam weer ontwaakte
Dus zij droomde over werelden van engelen
En speelde tussen wolken
Die al druppelend verdwaalden
Tussen ver verlaten volkeren
Tot de wolken zeeën werden
En het water haar gedaante verder…
Oosterschelde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
786 zijn eb
Naar zich toe
Er broed een oester
Een meeuw vliegt
Ook ik ben verliefd
Aan de oevers van de Oosterschelde
Koren staat te schitteren
De regen staat in bloei
Het is winter
Of zomer
En ik ben niet ongelukkig
We varen over geen water
En we slibben over geen schorre
Een zandbank verschanst zich
Ook worden hier gevonden
Verdwaalde…
Ontspanning
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
572 ze lacht
deelt zacht en lief
wat dromen uit om
mee naar huis te nemen
verstopt in hand
of een terloopse
schouderklop pas later
kom je er vanzelf wel op
dan ben je in haar land
nee niet verdwaald
als zomaar een passant
maar aan haar warme hand
ze laat een wereld zien
voor het eerst zonder
allerhande scherpe kantjes
alleen met…
nooit meer hetzelfde
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
565 bergen en dalen gelopen
door sneeuwstormen en smerig weer
zo goed ook als bij stralende zon
we maakten grapjes en we lachten
deelden onze gedachten of niet
we vochten met en scholden elkaar
tot wij in elkaars armen thuis kwamen
we joegen de stuipen op elkaars lijf
lachten en haalden herinneringen op
tot met onze ogen vol tranen
verdwaald…
Ijst het diepste blauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
423 gestrekte armen
naar de horizon
wuiven voor meer
licht en helderheid
de ochtend kleurde
al zijn zacht pastel in
voorzichtig schijnen
waarbij de nacht
zijn donker volume
liet verdwijnen in
een uiterst ludiek spel
waar je lach
de lange nacht
verwarmde met haar
verbonden zijn van
liefde en pijn roodt
zij nu voorzichtig de
al verdwaalde…
Uit Licht En Donker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
583 de nacht is donker en stil
ik ben een mens die daar
niet aan toegeven wil
want wij zijn gemaakt
uit sterrenstof
uit verdwaalde stukjes zon
van waaruit ons zijn begon
daarom is het alsof
we alleen maar zijn gericht
op het verblindende verliefd
makende licht
maar we moeten aanvaarden
dat er donkerte is rond de aarde
sta eens in het…
Het hete zand
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
484 we hoorden
de roep van
het land in de
seizoenen toen
wij dwaalden
in de geur
van bloemen
zagen wij steeds
minder insecten
die wiegend
op de golven van
warme zomerse
tinten net genoeg
honing konden
vergaren om te leven
wij schrokken
van het hete zand
dat pijn deed aan de
voeten uitgeloogd
op de scherpste kant
we verdwaalden…
Doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
701 doorheen de verlaten straten van de stad bij nacht
ben ik op weg naar huis, ik, verdwaald reiziger
het is een warme nacht, stil en zonder vijandigheid
en toch broeden eenzaamheid en pijn
donkere plannen van wanhoop en angst
ik ben op weg naar huis, doorheen mijn stad
dwalend in sombernis en gelatenheid
dralend, achtend op een teken van God…
leesgrillen (op alle sterktes verkrijgbaar)
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
375 dagelijks doodlopend
op een muur van leegte
van zwijgende beelden
op ieder niveau en front
verdwaalde herhalingen
in verhullende vormen
flegmatiek van de fabrieksband
op vaste promptstand
ijdele hoop veinzend
voor een poëtisch vuur
vol kundige dromers
door enkel liefde en wil
gedreven verheffingen
stimulerende strofen
fantasie als…
Kameraad van de sneeuwwind
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
1.171 Het stemt mij verdrietig
dat ik nu als waarheid moet lezen
dat jij in jouw stilte bent verdwaald
stille vriend, beleden schaduw
eenzaat van de wandeling
in de witheid van de winter
ik volg je, ik volg je
ritmisch vormen zinnen strofen
onderweg naar nergens
op zoek naar niemand
en eindelijk zonder vermoeden
terwijl een enkeling het…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
218 Een grijze lucht, zilte adem,
jouw stem verdwaald in het schuim.
De branding breekt een gemis,
elk spoor een stille kus.
Je staat daar, bleek en stil,
een schaduw van wat ooit was.
Ik strek mijn hand,
de wind neemt haar mee.
Je kijkt, maar je ziet me niet,
een zee van afstand tussen ons.…
Daddel
gedicht
3.5 met 82 stemmen
54.343 .
----------------------------------------
uit: 'Verdwaald ontwaken' (1990)…
Witte borden
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
963 Een vissenkop lag in de goot,
een darm verdwaald wat verderop,
terwijl de straat werd schoongespoten.
Maar ook deze momenten gaan voorbij:
de ober die onze glazen vult
en die wij dan weer legen;
nu zijn onze witte borden vuil
en ooit scheiden onze wegen.…
kwetsbaar genieten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
2.209 de winter kan zijn broze leven
geen zomergloed meer geven
enkel een sluimerend bestaan
in vroeger verdwaald, zo verloren
voelt de wereld stilaan bevroren
draagt niemand meer een naam
dichter bij de stilte gedreven
is alleen zijn lijf nog gebleven
schijnbaar door niets meer geraakt…