825 resultaten.
troostvolle herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
738 haar zacht
troostvol wiegen
We verwonderen ons
om haar kracht
in stilzwijgend vallend blad
Het bos heeft geen strak omlijnde paden
elke stap laat nieuwe afdrukken achter
ze zucht
haar schaduwen verraden
schoonheid en verval
Ze weet het
ze weet ook hoe ze straks weer bloeien mag
Er is niets om te verbergen
de frisse, vochtige dauw…
Zo diep als glas
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
403 Ik weet wel dat het pijn doet
Dat ik jou zo moet zien
Een tor die vleugelloos geplet is, kwijnend
Alsof de zon een laken was waarachter nacht
Grijnzend verborgen in haar ijs hing
Hang mij in dat laken
Was me tot ik weer wit
Wit als de huid van doden ben
Waai niet meer wind
De mensen om een tentstok
Span ons als een web vol dauw…
De stem van de herfst
hartenkreet
3.1 met 9 stemmen
62 De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen,
het mos ruikt donker naar wat ondergronds vergaat.
Ik voel hoe zelfs het zwijgen dieper in mij doordringt,
wanneer een blad geluidloos uit de wereld gaat.
Tussen het rottend blad ontvouwen zwammen hun geheim,
als kleine maanlandschappen in het schemergroen.…
Boom
netgedicht
2.5 met 70 stemmen
554 En elke ochtend weer, nog
voor dauw verdwijnt en het gras opdroogt
voel ik hoe heimwee zich uitstrekt door mijn dagen als
naakte takken die blijven zoeken naar licht dat ooit vanzelfsprekend was.…
MIJN HERT IS ALS EEN BLOMGEWAS
poëzie
3.6 met 28 stemmen
4.409 Mijn hert gelijkt het jeugdig groen,
dat asemt in de dauw des morgens;
maar zwakt, des avonds, moe geleefd,
vol stof, vol weemoeds en vol zorgens!
Mijn hert is als een vrucht, die wast
en rijp wordt, in de schauw verholen,
aleer de hand des najaars heeft,
te vroeg eilaas, de boom bestolen!…
Herdenking.
poëzie
3.4 met 35 stemmen
5.039 't Werd stiller; 't groen liet af van droppen;
Geen vogel zwierf meer om;
De dauw trok langs de heuveltoppen,
Waar achter 't westen glom;
Daar zong de Mei zijn avondlied!
Wij hoorden 't, en wij spraken niet.
Ik zag haar aan, en, diep bewogen,
Smolt ziel met ziel in een.…
[Roeshoofd hemelt]
gedicht
3.6 met 27 stemmen
19.447 Spreekwoord was ik dat niet snapt,
gaandeweg de dag werd ik weer opvoeding
die ouders voor hun kinderen uitdenken
en in het holst van alle bruikleen
was ik wat ik telkens na zo'n achternacht in corvee
en klatering moet zijn: voor dag en dauw de bijbel,
met stofomslag en in voldongen esperantoklanken,
een man om van kaft tot kaft uit voor…
Nacht
poëzie
4.2 met 8 stemmen
3.600 Wel viel de dauw der donkerheid,
Maar neevlen dicht en kimmewijd
Hielden uw blik betogen.
Nu aan de open hemel staat
De vaste rust van uw gelaat
Zo sterrestil gerezen -
Tot grauwe dag de vooglen wekt
En met zijn floers uw glans betrekt,
Zullen wij samen wezen.…
De fijnste draden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
133 Ze vinden stil hun weg naar het hart,
zoals dauw zich hecht aan het gras vóór de ochtend.
Soms verlangt de ziel naar een plaats waar niets haar raakt,
waar gevoel mag rusten als een boot aan een verlaten oever,
maar zelfs in de stilte blijft iets van het leven achter,
als licht dat nog blijft hangen nadat de zon verdwenen is.…
Mijn lief is al mijn vreugd.
poëzie
5.0 met 2 stemmen
707 'k Moet mij laven met een zoen,
Voor de tipjes,
Van uw lipjes,
Lipjes die, als rozeblaân,
Zijn met een zoete dauw belaân.
't Rijzend zonnetje gaat mij voor,
Wenkt mijn lonkjes, om zijn spoor
Na te reppen,
En te leppen,
't Vochtje van uw mondje zoet,
Als hij 't van zijn Laura doet.…
De rozen
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.438 Toen zogen haar knopjens
De lavende dropjens,
Tot parels geronnen uit hemelse dauw;
Nu missen zij kleuren,
En spreiden geen geuren,
Eer de avond de velden nog wikkelt in ’t grauw.…
Die achternacht kwam ik mij tegen op een plek
gedicht
2.2 met 21 stemmen
13.218 Spreekwoord was ik dat niet snapt,
gaandeweg de dag werd ik weer opvoeding
die ouders voor hun kinderen uitdenken
en in het holst van alle bruikleen
was ik wat ik telkens na zo'n achternacht in corvee
en klatering moet zijn: voor dag en dauw de bijbel,
met stofomslag en in voldongen esperantoklanken,
een man om van kaft tot kaft uit voor…
Als Sneeuwwitje
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
1.926 verslikte zich er in
zoals de wolf in Roodkapje
als Klein Duimpje in zijn kruimels
als Sneeuwwitje in een appel
Hij verslikte zich er in
totdat hij zelf was verdwenen
klein genoeg om in een sprookje
door te gaan voor wie hij was
een roze wolk toverlicht
om werelddelen door te geven
verre landen te verleiden
leven in miljoenensteden
dauw…
MATROZEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
624 In de vroege morgenstond
bij het rijzen van de zon
dauw ligt verlaten op de velden
in het ochtendgloren
de stad nog altijd verloren
in stilte
komen daar de schepen binnen
in de trage havenmond
vissers en matrozen
die hun zeelied zingen
halen de trossen aan
stoere matrozen
aan boord
niemand die ze hoort
Als de schepen aan de kade
zijn…
IK HEB DE LIEFDE LIEF
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
841 zo amechtig diep,
naar zielegronden ongerept
waar hartstocht zich laat vlijen
omdat ik haar zo lief
Toon mij vergeten weten
waarin de zerk noch steen voorziet,
het dekkleed reeds versleten;
verlijmde ogen enkel nog
het smachten naar ontwaken
mij volgen om het niet
Mijn lippen prevelen een hymne
nabij Aurora’s luister
als zou de dauw…
het leven is een lied
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
788 schrijf het refrein
van dit lied zonder pijn
in een veel te korte tijd
zie je worstelen door de dag
je veegt door de soep in je oog
maar die brengt toch een lach
omdat dit lied je bevrijdt
van dit leven in een lied
een prachtig lang lied
het leven is een lied
veel te kort voor verdriet
we zien elkaar gauw in het licht van de dauw…
het leven is een lied
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
796 ik schrijf het refrein
van dit lied zonder pijn
in een veel te korte tijd
zie je worstelen door de dag
je veegt door de soep in je oog
maar die brengt toch een lach
omdat dit lied je bevrijdt
van dit leven in een lied
een prachtig lang lied
het leven is een lied
veel te kort voor verdriet
we zien elkaar gauw in het licht van de dauw…
Makker, de dag is óp; lóóp, om je deel te halen
poëzie
4.7 met 3 stemmen
998 Makker, de dag is óp; lóóp, om je deel te halen
Van 't bare zonnegeld, van dauw en ochtenddoop,
En schater, sleetse zorg en nachtlijk leed ten koop,
Om 't spoelen van de wind en 't lied der wielewalen.
Makker, een open dag voor strijd en nieuwe hoop.
Hij schuurt het hart weer blank, hij vult de lege schalen,
Zó: heil de jonge dag!…
Doorschijnend zand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
454 van de levensoceaan, een ode
aan vergeten goden en op de longen van de wind en aan
perkamenten wijzen in de as van vliegend vuur, schimmen
die elkaar in geblinddoekte spiegels omarmen
de aarde kiert door de magma van haar vruchtbaarheid
brengt spijzen op de plank en ook van niet ontdekte plagen
de oude magiër tekent de toekomst in de dauw…
Die achternacht kwam ik mij tegen op een plek
gedicht
3.6 met 5 stemmen
7.069 Spreekwoord was ik dat niet snapt,
gaandeweg de dag werd ik weer opvoeding
die ouders voor hun kinderen uitdenken
en in het holst van alle bruikleen
was ik wat ik telkens na zo'n achternacht in corvee
en klatering moet zijn: voor dag en dauw de bijbel,
met stofomslag en in voldongen esperantoklanken,
een man om van kaft tot kaft uit voor te…
Meizang
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.535 Bij dageraad, als karmozijn,
Druppelt de dauwe neer.
Daar plooit de grijze mistgordijn;
Ontwaakt is 't vooglenheer.
En als daarna het klokje luidt,
Dan kniel ik biddend neer,
En 'k juich: daar is met bloemenkruid
De blijde lente weer.…
dochter van de lente - van harte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 een meisje vol dromen, vijftien lentes jong
schetst stil en fijn met potlood of penseel
als dauw op bloesem in ochtendlicht
de werelden in haar hoofd op doek of papier
ze leest en dwaalt door verre verhalen
in boeken kan zij eindeloos verdwalen
alsof de tijd gewoon even stilstaat
wanneer zij door haar universum reist
waar klaprozen fluisteren…
Tijdloze bloei
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
502 Hun dauw glinstert als een medicijn, teder en genezend,
alsof ze de pijn van de wereld met één druppel verzachten.
Zo eenvoudig in vorm, maar complex in hun wezen,
zijn ze een spiegel van de ziel die zichzelf zoekt.
Chrysanten, wevers van tijd, leren ons om stil te staan.
Niet alles moet bloeien om eeuwig te blijven bestaan.…
Vogelgezang
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
560 Aubades drijven als dauw door het
ontwakende landschap, terwijl serenades sterven in een schaduw van vergezicht.
De fluiter spreidt zijn zanglijn
als een sluier van verlangen, een teder lied dat
bloeit op het ritme van de lente.…
De kunst van eenvoud
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
554 Zingende merel
stilte vult de lege lucht
dauw op het blad ligt
Soms is het genoeg om
een straal licht te volgen, hoe die zich
strekt over de vloer zonder haast, alsof de ochtend zelf
even wil blijven hangen, zodat ik mag voelen wat ik anders zou vergeten.…
De adem van de regen
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
388 De wereld ademt mee, bladeren buigen langzaam naar
beneden alsof ze oude woorden fluisteren die alleen de dauw begrijpt.
Ik volg hoe één parel zich
langs een glimmende nerf naar beneden
laat glijden, vredig blijft hangen aan de rand als een zilveren
gedachte, en zich dan stort in de warme aarde die hem zonder vragen ontvangt.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Gefilterd zonlicht
het bos opent zijn geheim
mijn hart volgt het pad
Traag wandel ik langs het pad,
waar dauw nog glinstert op de bladeren. De
lucht draagt geuren van mos en frisse aarde. Een merel
zingt alsof hij mijn gedachten kent, en ik adem dieper, alsof tijd oplost.
Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken.…
Als de regenboog ademt
netgedicht
2.5 met 55 stemmen
808 Herfstig licht breekt zacht
regenboog kust de nevel
morgen ademt kleur
Als dauw vochtige aarde
innig omhult en gouden zonlicht door
nevelen breekt, als zilveren druppels die de herfst
streelt, als een regenboog die voorzichtig ademt in de vroege morgen.…
De vlucht der liefde
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
3.707 Je ogen o zo blauw
stralen van onsterfelijk verlangen
en fluisteren een zoete dauw
waarin ik me graag laat vangen
Ik zie je, gouden sneeuwgodin,
vanuit m'n subjectief gevoel
Je geeft m'n leven zin
met onsterfelijke liefde als ultiem gezamenlijk doel
Met jou kan ik waarlijk vliegen,
vliegen boven de saaie realiteit
rustend op je fluwelen…
VERMIST
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.870 Donker is de zachte regen, vallend op 'n bleek gezicht,
verandering brengt dauw, met 't vroege ochtendlicht
Sta op,j e wordt vast ziek, liggend op de natte grond,
maar jij blijkt eigenwijs, met strakke lippen om je mond
Je hebt vast iets stouts gedaan, net als zoveel kinderen,
verberg je bang in deze struik opdat ze je niet vinden
Waarom vrees…