759 resultaten.
TUSSEN DE TWEE *
poëzie
3.5 met 14 stemmen
4.800 Die boven
de bergen
wilt huizen,
en kan
de wind niet
verdragen,
en ‘t ruisen
dervan.
Het zomert
er late en
het koelt er
te vroeg;
zacht were is
er zelden,
en zoelte,
genoeg.…
Koekoek
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.243 Het was genant, zeer irritant
en hoegenaamd niet meer plezant
die arrogantie in het bos te verdragen.
Men ving de vogel met een stok
en bouwde vlug een koekoeksklok,
men moet sindsdien naar het uur niet meer vragen.
En hij roept koekoek, koekoek, koekoek...…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
4.5 met 8 stemmen
3.563 benen
zo donslicht-omschenen,
ze gaat langs de horizonnen
maar aldoor omme,
ze heeft toch zo veel, ze kan geven
wel, zie het lichte sneven
van al dat kwijnende levende stervende opflikkerend licht,
en daar midden in haar gezicht,
zie je het wel, zie je het wel,
hoe licht hoe wit hoe goud hoe schel,
hoe kunnen we 't toch verdragen…
De laatste roos van de zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.129 Hoe kan ik de herfst verdragen
zonder jouw bloemenpracht en kleur.
Voor de laatste roos van de zomer
is de laatste strijd haast voorbij.
De uitbundigheid van een zomer
ligt verspreid op de grond voor mij.
Niets maakt mij zo stil en ned'rig,
leven is zo kostbaar doch zo broos.…
De lente - ik sta midden in haar -
poëzie
3.9 met 11 stemmen
2.014 haar benen
zo donslicht omschenen,
ze gaat langs de horizonnen
maar aldoor omme,
ze heeft toch zo veel, ze kan geven
wel, zie het lichte sneven
van al dat kwijnende levende stervende opflikkerend licht
en daar midde' in haar gezicht
zie je het wel, zie je het wel -
hoe licht hoe wit hoe goud hoe schel,
hoe kunnen we het toch verdragen…
Ik neem ook u mee in de kamers van mijn lijf
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 Want u weet wij kunnen veel erg veel verdragen,
we dragen blikken vol flonkeringen nu ook uw ringen
naast tal van herinneringen waarover we ook zingen.
Ik uit hen zo hier, bracht u ooit weg met warme woorden
om dagelijks net als toen nog samen steeds op te staan
ook zo menselijk intens uw liefde bewaar zonder bezwaar.…
Blonde minnaar
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
431 Je moet je eigen koorts alleen verdragen.
Geen god helpt hem nu nog.
Hij hoort alleen zijn eigen hartslag.
De blonde jongen van het strand is weg.
Hij is nu een aantrekkelijke vreemde.
Een broos verhaal.
Het verbleekt in de avondzon.
Het leven is een harde minnaar.
Het belooft veel.
Maar het breekt de eenzaamheid niet.…
Schiereiland
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.566 Nee ik verdraag de afstand, de grijze toon van havens niet meer.
‘Ik vertrek’ zeg ik en blijf en denk: ‘laf!’.
Woede vertekent de mondhoeken.
Nu waan ik me bewaker van een schroothoop.
Kan ik de mist wegblazen? Het moet.
De borstveren van de speelvogel bewaar ik,
ze ruiken naar jasmijn en verboden vrucht.…
Femme Fatale
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
2.250 nooit
Verlegen gleed mijn blik
Langs de hals omlaag
Langs de kuit omhoog
Bevangen door een heilige koorts raakte ik
Niet hoger dan haar bilnaad
Niet lager dan haar navel
Maar de hemelpoort zij geprezen
En al wat daarachter wacht op de roekeloze ontdekker
Want ze kwam me verlossen
Met haar verstomde, wijkende lippen
Die geen verzet verdragen…
Mijn eigenwaarde
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
875 ik ben klein van stuk
met slappe spieren
die mijn buik verdragen
mijn geest, traag van doen,
verstrooid bij vlagen
wil altijd plagen
om toch nog wat
kermis in mijn ziel te vieren
de kin is geworden
tot een eenheid met
mijn dikke nek
alleen bij nat scheren
vertoont deze kwetsbare plek
nog enige rek
ik ben geboren met te korte benen…
Oude blinde liefde
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
578 Een dag gaan we het maken
Overwinnen we onze tranen en vertellen elkaar onze verhalen
Het zal een nieuw begin zijn
Een nieuw begin lijkt mij zo fijn
Gister was ik nog klein
Vandaag blijf ik op een lijn
Onze geest is op de hoogte van ons geheim
Konden we maar zo samen zijn
Dat jij geen fouten meer zal maken
Als echte vrouw die pijn zal verdragen…
Historische Hitte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
572 Ons land mocht de warmste dag ooit beleven
de Spaanse Costa' s waren tot bij ons gedreven
de temperatuur steeg boven de 40 graden
voor onze landgenoten moeilijk te verdragen
's nachts draaien en keren , niet kunnen slapen
's morgens bezweet opstaan en blijven gapen
oververmoeid en loom aan je werk beginnen
het maakte je op de lange duur buiten…
De schepping
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
2.319 Denken werd zijn daaglijks werk,
hij dacht zich bus en treinen
En even dacht hij zelfs een kerk,
maar die liet ie weer verdwijnen
De derde nacht schiep hij de droom,
hoewel scheppen een groot woord is
Want eig’lijk sliep hij die gewoon,
geen schepping, een slaapstoornis
Zijn droom was weg bij zonsopgang,
kon het daglicht niet verdragen…
Op weg
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
661 Ik kan nog steeds vertederd kijken naar voeten
tenen zoals ook wilgen ze omhoog steken en rouw
aan randen tonen met al wat rest toch weer groeien
bij bedden die water kunnen verdragen.…
Mijn liefste lief
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
453 Wat jij in het leven steeds weer kunt gedogen
verdragen in en met je veelzeggende ogen
aan voorjaarskrampen die weer verdampen
en niets bewijzen het valt intens te prijzen.…
Dampkring
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 Ik kan jouw
verstokte waanzin niet verdragen, al min
ik de ruimte en het mysterieuze donker
van de eenzame stilte, ik snak naar jouw
bolle zeilen aan de horizon.…
Alzheimer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 Omdat ik jouw blik niet zou kunnen verdragen,
heb ik jou toen je niet keek daar achtergelaten.
Je nieuwe leven is nu tussen de anderen,
ik kom weer terug, echt ik heb je niet verlaten.
We zullen elkaar nog een tijd blijven missen,
maar je zal me blijven zien zolang ik nog kan.…
Een eenzaam avontuur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
104 Hij tast naar de warmte van een levend lijf,
de rauwe geur van huid, de zwaarte van het bloed,
maar vindt de wet die aan elk wezen kleeft:
dat men de diepste koorts alleen verdragen moet.
Geen goddelijke vonk die hem nu nog geleidt,
slechts de hartslag van zijn eigen sterfelijkheid.…
Een dans uit de nacht
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
835 mij feesten ging
een lange dans
bewogen door tranen
Ik uitte mezelf een meest inner expressie,
het verlangen mijn emoties te voelen,
gevoelens uit een dwingend hart
En ik bleef dansen, úrenlang
Even kon ik buiten mijn lichaam treden
Buiten mijn lichaam trad ik
heel even
raakte ik mijn hart
Even was ik bij machte mijn hart te verdragen…
tot de dood ons zal scheiden
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
609 gelijk op de eerste date. ze had een ex
die haar altijd had geslagen. dat kon ze
niet meer verdragen. het was belangrijk
dat hij dit wist!
ze huurde nog wel een kamer bij de ex. dat
vond hij wel raar. maar verder hadden ze echt
niets meer met elkaar. als het klikte tussen
hen beloofde ze hem, ging ze zo snel mogelijk
weg van daar.…
Waar het lichtkind waakt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
258 Te late woorden zoeken een mond,
herinneringen bloeien
sneller dan ze verdragen kan.
En hij —
de dichter die niemand zag —
zit daar tussen licht en verlies,
met in zich
het kind dat niet weg wil,
de bloemen die blijven spreken,
en de dode die niet zwijgt.…
Traandamp
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
851 Elk gebrek wil ik verdragen,
behalve de jongen die zijn vlam laat doven,
zich verslikt in een duister fortuin.
In spinsels van bedrog gevangen.
Geef me de mens die de vloer durft kussen,
dansend op het blinkend ijs,
met de daver in de ader.
Laat de mens natte klei zijn
of vaardige vingers die de klomp kneden.…
Heerlijk rustig
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.253 Haast niet te verdragen
is buurman z'n wagen:
ook Bentley, maar twee klassen duurder...
- En vraagt men: 'Hoe gaat het nu met je?'
dan zeg ik: 'Ik zweer bij m'n flatje
en maak het stofvrij
in 'n mum en met mij
gaat 't best: 'k heb steeds tijd voor een pretje.'
Ik schrijf, als veel anderen zweten,
dit vers, op de heide gezeten.…
Voetbal
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.211 slagveld,
ze schoppen elkaar half dood,
enkels moeten het ontgelden;
onverhoeds krijg je een stoot
van een ellenboog op de ogen,
kermend lig je op de grond
duizend sterretjes te tellen,
terwijl een ander zwaar gewond
Door verplegers per brancard
van het veld wordt weggedragen,
bloedend, met een hersenschudding,
kan jij zoveel leed verdragen…
Oog in de hemelboog
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
576 wat of je loog
Het spel en de regels
met dwazen en kwezels
stel ik op en bedroog
je en zonder te zien
weet ik of je echt loog
III
Laat geen valse illusies bestaan
Ik verander niet, pleng mij geen traan
Zoek een andere dwaas, als je eerst had gedaan
Kan niet verder met sommige listen en lagen
Als ik al wat op leugens wijst
moet verdragen…
Diepe verachting...
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.864 Van ons verstand afkeer, waarmee wij wisten
Te maken het verdragende kanon,
De handgranaten en de duizend listen
Waarmee de haat op nieuwe moorden zon.
Van ons bestaan afkeer, van onze monden
Gestadig drupt een gallig gelig vocht,
Wij proeven neerslag, die wordt afgezonden
Op onze tong, uit donkre slangenkrocht.…
De vlinder en de Hommel
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
666 wil in vrijheid fladderen, elke discussie overleven
en toch in de massa zijn opgelost
En om kracht heb ik als larve al niet te klagen
Ik klaag nooit zelfs wanneer ik het slecht heb
Ik wring mij overal uit
Ik draag uw wijsheid in mijn hart
Beste larve dan ben je geen insect
Maar een godvrezend wezen
Dat hoop kent en niets anders zal verdragen…
Woordmagiër
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
887 Ik raakte aan de grenzen van het niet
en proefde van de angsten voor de dode tijd:
mijn wezen scheurde over grenzen van ondraaglijkheid
en liet mij achter als een reiker uit een ver gebied,
waar pijn en licht elkaar verdragen
tot alle roerselen omslaan in hun tegendeel,
waar angst en haat elkander schragen
zolang ik over ’t golven van de pijn…
De Jaar-Wende/Nieuwe jaar
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
873 levenslijn volgeschreven
Oudere bomen die overleveren
De nageboorte in witte strepen,
Het oude in geboorteklanken
Eeuwen-oude gezangen
Bladeren ingeschreven
De vogelpen als kogelpen
Gewassen blauwe inkt,
Hemelsblauw in de bodem dringt
Geslagen humusbladen
Beelden stormen die worden weggeblazen
Glasschreven van Champagneglazen
De kwesturen verdragen…
Altijd alleen, maar niet eenzaam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
260 De vele prikkels die op mij afkomen, kan ik niet verdragen.
Het ligt absoluut niet aan de groep.
Toch ben ik helemaal niet bedroefd!
Aan het alleen zijn ben ik al lang gewend.
Wellicht kom ik over als een knipperlicht.
Vandaar dit gedicht.
Sinds ik de groep heb verlaten, is mijn knipperlicht voor altijd gedoofd.…