848 resultaten.
Bah, een uitglijder!
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.600 Als ik loop door de Amsterdamse wijken
ben ik gewend goed uit mijn ogen te kijken
Toch was het onlangs al te laat
toen een verse berg hondenpoep in mijn straat
een voet van mij listig wist te strikken
terwijl ik met verre dromerige blikken
even heerlijk van alles was afgeleid
mijlenver van mijn gewoonlijke waakzaamheid
Het werd gelijk een…
De dichtkunst als Stilte - dief
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
782 stenen rollen door het hoofd
vermorzelen ons met een streling,
met knokkels van een zachte hand
Mijn ogen dwalen af
naar het teken aan de wand
binnenskamers lijkt het veilig
maar de schijn sluipt in geniepigheid
Open het luik naar een nieuwe morgen
in dit kakofonische niemandsland
Verbrand de lading aan prullaria,
de ijdelheid die niet wijken…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 Waar de geur van het roemruchte verleden
maar niet wilde wijken
en nog zwaar boven de verzakte graven hing.
Moeizaam las ik de nauwelijks leesbare namen
van oude adellijke families,
leenheren van het omliggende land.
Die hier eens woonden in het nabije kasteel
waarvan ik de resten van dikke muren
nog zag liggen in het zand.…
ZWERVER
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 onder in willekeur en zucht
en krijgt wat zeker is uit faam en vals gerucht
En toch, gaat zij eindeloos op haar pad
daar braakt zij gelijkheid voor dit of dat
en zij wil wie in haar buurt verkeert, verslaven
zij verdraagt geen waarheid in huis of haven
want zij wil alleen maar loeren en nooit kijken
vrede wil zij niet of voor Wie God is, wijken…
Anders borrelen
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
616 Alles lijkt te borrelen in de armste wijken waar hardop rechts wordt gedacht
in tochtige huizen met schimmel maar eensgezind elkaar omarmen in overtuiging.
Alles lijkt te borrelen in de nacht, die stiekem kruipt in mijn hoofd,
die ik probeer te verstoppen in luistertaal.…
Rotvarken
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
621 overal schijten
In oren en in staarten bijten
Ja, ook mij heb je gebeten
Nee, ik zal het nooit vergeten
Die plek van jouw was ook van mij
En voor mij auw, is dat voorbij
Men moest jou meer, en ik moest weg
En jouw geluk dat was mijn pech
Ik ben echt klaar met al jouw shit
En nee, ik was niet jouw bezit
Maar het doet pijn dat ik moest wijken…
Geboorte
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
4.911 Zo'n klein mensje, álles erop en eraan, je kunt
er alleen naar blijven kijken, 'n wonder is en
blijft 't en al het andere, tja, dat moet
maar even wijken.
't "Normale" leven gaat gewoon door, de aarde
blijft draaien, maar goed ook,
en die tien kleine vingertjes, die liggen
in de lucht te graaien...…
EINDE-lijk rijk!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.416 Wat zal blijken: men gaat over lijken die niet wijken.
Er heerst haat en geweld, al loopt men op de tenen.
Men neemt van armen geld en dan neemt men de benen.
Men speelt de grote held, uit aarde neemt men stenen.
Alles holt men uit en men noemt dat gouden bergen.
Hun god speelt fluit en zal zich niet meer verbergen.…
Ik ben een man!!
hartenkreet
4.8 met 36 stemmen
2.070 Ik zeg weinig maar praat erg veel
roep vaak: er is niks aan de hand
ben geen denker, wel rationeel
en plas regelmatig over de rand
Ik ben stoer en zeker niet lief
hou gesprekken graag kort
luister wel maar selectief
en zwijg alleen tijdens studio sport
Voor mij moet alles wijken
als je wilt shoppen, doe ik niet mee
ik kan wel stiekem…
Spookhuis.
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.663 fluisterende stemmen
ik moet aan het duister wennen
op zolder hoor ik zacht koorgezang
schaduwen op de muur van de gang
ik blijf trillend van schrik staan
een spook in rook kijkt mij aan
sneller dan snel weggaan
de angst komt eraan
ik ren weg de straat op
mijn hart klopt in galop
ik durf niet om te kijken
niet van mijn pad te wijken…
- Passant der verzuchting -
netgedicht
4.8 met 48 stemmen
693 Bries, die de zang en ode van de liefde verdient
eens bemind, zal ik trachten nooit meer te wijken.
Jou diepe blikken hebben mij nooit echt bekoort,
ik was enkel een passant der verzuchting.
Troost herken ik zonder veel betekenis,
zie de gevels van vlagen voorbijtrekken,
ze naderen elke dag de afgrond.…
Happy end
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
561 Hij moest naar z'n koe,
die op springen stond, toe,
maar de man wist gewoon niet van wijken.
Al lag ze, ze stond
hem wel aan en hij vond
haar zo mooi, dat-ie langer wou blijven.
Door hem werd gesmacht,
immers waar hij aan dacht
was de intimiteit aan den lijve.…
De gure wind
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
804 Vogels jaagt hij zo op de vlucht,
die gaan naar warmere landen wijken.
De winter kondigt zich nu aan,
de lampen zullen nu vroeg al branden.
Snel zie je een fietser voorbij gaan,
terwijl hij blaast aan zijn koude handen.
De natuur is grauw, de bomen kaal.…
Dichter Mohammed al-Ajami: 15 jaar cel?
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
748 Koninklijk gezien
wijken, Alex, ook in 2013 mensenrechten voor de baat.…
Mijn jongske slaapt al zo lang
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.874 De hele kamer wordt licht,
De wanden klaren en wijken;
De stralende sterren kijken
Naar mijn jongske's lief gezicht.
Dan wordt hij plotsling stil,
Ziet op naar hunne pracht
Of hij op antwoord wacht,
Of zich bezinnen wil.
O.... verder en verder gaan
Zijn vluchtende voetjes!... Ik hoor ze!....
'k Wil mee!...…
Oog in oog met de Bouwer/ Vernietiger
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
659 bijeen
wordt het een lange nacht waarin ik
vel over been mijn laatste krachten meet
met de Hellehond, met de wonden die de natuur
als een vuurproef heeft aangebracht
Want hij wacht mij op, Anubis
immer weer als ziekte, twijfel en Dood
mijn pad kruisen
Hij is de spiegel van de Ziel
en als ik durf te kijken, niet meer wil en
zal wijken…
Je bent mijn rots
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.086 In je ogen een sterke blik die van geen wijken weet
Heel alleen dan vloeien tranen die niemand ziet.
Ik kijk in het diepst van je ogen,
Zie daar de pijn die jij lijdt.
De vertwijfeling in je hart,
De zwakte in je lichaam.…
In het liefdeloze landschap van mijn eenzaamheid
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.671 Ellendig, lijf en droom ontkennend, wijk ik
Naar de onderwereld van mijn ongeloof.
Geen grenzen, geen bakens, geen horizont.
En dalend, als een doelbewuste zwerver,
Begint de valk haar vreselijke vlucht.…
het jaar verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
498 luister naar klanken voor de ziel
doorgaans warm en voor 't harte zacht
denk aan wat het jaar heeft gebracht
waarop ik nu voor de herinnering kniel
het doek schuift meer toe
lijf en geest zijn vaker moe
maar de schepper in mijzelf
dwingt mij te ruiken, te kijken,
te luisteren en te proeven
het visionaire kind in mij
weet nog niet van wijken…
hoe wit met hoe velen
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.965 gemorste melk of sneeuw sneeuw is er niet gevallen geen vlokken tussen de bomen
dwaling van zonnevlekken maar plotselinge witheid wildheid van bloesems slaat uit
in dit scherfje ongerept winterbos dat thuis en haven is voor de bloemen rust en vrede
voor wandelaars waldgänger hoe dan ook het wil niet meer uit het hoofd het woord
waldgänger niet wijken…
Noodhulppost
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.470 Mevrouw, wij nemen geen patiënten aan
U kunt ons altijd bellen voor
advies
Voor een ontsteking aan uw
hersenvlies
Niet aan dat andere, dat is
onkies
En in gevallen van pijnlijk
verlies
Zult u toch naar een ander
moeten gaan
Verwijzen doen wij niet
in deze wijk
Er wonen hier teveel
expat sprinkhanen
In dure villa's aan de
sjiekste…
Woorden plukken in een steekvlam
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
385 Mijn benen wijken zachtjes —
naar de leegte waar jij net nog was.
Je kijkt naar me,
en mijn ziel, o mijn ziel,
wil verdwalen in al die lege plekken
waar jij ooit even bleef staan.
Je zegt iets.
En ik hoor de klank
maar mijn stem blijft hangen in stilte,
alsof mijn longen je woorden willen vasthouden
in plaats van lucht.
Je zwaait.…
Waar het winterbos ontwaakt
netgedicht
1.4 met 7 stemmen
365 Tere vormen duwen zich naar het licht en
markeren de komst van een ommekeer, kleine tekens dat de winter zal wijken.
Het ademende woud rekt
zich uit na zijn lange winterslaap en in deze
tedere overgang ontstaat een nieuwe samenklank. Stilte verschuift
naar het eerste geluid, de belofte van mildere dagen die de kou langzaam verdringen.…
Levenslust van de Vlieg
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
186 Ik wijk uit naar de schuilhoek,
ontsnap de soldaten van de Keizer
die mijn hekeldichten vreest,
toch schrijf ik door.
Want levenskracht is geen rozenbed,
het is het brommen dat blijft,
het vers dat straks luid
in gesloten keizerlijke oren zal gonzen,
terwijl de Hemelzoon zelf
mijn rust verstoort.…
Aquavontuur
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
251 het eind der levensduur
van haar stutten en palen en muur
nog van geen opgeven wil weten
tot de zee haar in de lagune verschalkt
een achtarmige octopus, een gigant
om zich heen grijpt en als Scylla
in de Charybdis verweerde gewelven van oeroude steen laat slijten
de lagune-enclave aan lidoboulevard
heeft de mens verlaten, hij neemt de wijk…
Snelsonnetteur gezocht (m/v)
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
743 en kennis en
taalvondsttalent
met acht jaar ervaring -
zo vind je er geen
in Brugge en Gent
Leiden of Overveen
en Bergen aan Zee
In deze tijd zijn ze
haast nergens meer -
bijkans uitgestorven
als laatste ijsbeer
van Nova Zembla
tot Klazienaveen
Volendam Purmerend
Krommenie Urk en Sleen
van Spitsbergen tot
Assendelft Wijk…
Onmacht gevleugeld
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
139 Misschien geen antwoord, geen belofte, geen teken,
maar iets in de stilte dat niet wil verbleken
Een aanwezigheid die zich niet in woorden laat vangen,
een onvoltooid verlangen dat blijft hangen
En immer weer de wanhoop, die niet wil wijken,
het rusteloze keren, het niet kunnen bereiken
Alsof het hart iets weet wat geen verstand verstaat…
Allerliefste vriendin
hartenkreet
3.9 met 21 stemmen
5.478 Vreselijk is het, als je voorgoed
Je allerliefste vrouw los laten moet
Hoeveel pijn en verdriet moet een mens lijden
Om erachter te komen waarvoor we strijden
Hoe donker kan het zijn
De lach verdwijnt, het doet pijn
Hoe was het om vrolijk te kijken
De muziek moest voor alles wijken
Hoe was het om positief te denken
Als niets je meer leek…
De onverzettelijke
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
678 Je takken staan zwaar in de lucht, oud en wijs
Je bast geeft een zucht, gebarsten en grijs
De wind waait door je laatste herfstbladeren
Je leven stroomt door je aderen
Je leeftijd loopt in ontelbare jaren
Overleefde zoveel gevaren
Veel heb je gezien in lange, langzame tijd
Je wantrouwde de mensheid
Natuur moest wijken rondom jouw voet…
Iris
poëzie
3.9 met 13 stemmen
7.225 Hij lacht...en zijn zucht jaagt mij, arme, in delucht,
En een boog van tintlende kleuren
Is mijn spoor, als ik wijk naar een droomerig rijk,
Waar ik eenzaam om Zephir kan treuren.…