954 resultaten.
Lentenimf
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
922 bruisende oorsprong van ongeboren ranken
Dampend valt de milde voorjaarsregen
geheel bevrijd van het hard bevroren winterjuk
op het wilde land, niet in straten of in stegen,
smelten lentebrokken samen tot een spektakelstuk
Daar is ze weer
een lach verlaat haar ranke morgentooi
al dansend op de nevels achter het meer
begroet zij het hoge riet…
Voorjaarscorso
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.061 fanfare van bijgezoem
Eerst nog wat madelievenkransjes
wat paardebloem en gladiool
de klein- en grote hoefbladdansjes
op maat van de oude bosviool
De hondsdraf alom paars behangen
omhelst de klaver en margriet
de netel brandt ook vol verlangen
wanhopig roepend vergeet-mij-niet
Ook grassen naderen daarginder
met het ene na het andere riet…
Zadoesjnitsa
gedicht
3.2 met 85 stemmen
25.890 Tussen het riet, op bolle stenen,
wachten de voorouderlijke zielen
en een wit libelletje - mijn moeder! -
vliegt naar me toe om me toe zoenen,
ginder aan de snelle wateren
van Stroema, Mesta, Jantra, Jana...
---------------------------------------
uit: 'Verzwegen alibi', 1983.…
Van Gogh
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.013 uitstalraam
Zoals een zelfportret met brandende baard
De tollende lichtkrans, het zwart uitgespaard
Het doek verraadt jouw dolle tinten
De kwetsbare schets
Hoe je het wit ontredderd vult
Opgejut door een zandloper die ontspoort
De omtreklijn vertroebelt
Het penseel trilt
Klodders versmelten op het palet
Zoals hij de ijsvogel in het riet…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.
En tussen al die stille dingen
krijgt ook de tijd een zacht gezicht.…
Aan de vijverkant
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
569 Ik geniet, rustig, aan de kronkelende wateroever,
verscholen tussen beuk, berk en 't ritselend riet.
Spied naar muggen, larven en een rare parasiet.
Ik oog, een en al wonder, als ingewijde fijnproever,
naar een juffrouw, ietwat verdoken aan de waterkant.
Ze streelt genotvol en bevallig haar tengere navelband.…
Wat ruist er..?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
863 Zoeft langs het riet en ‘t hoge gras
Van dorpsvaart naar een weidse plas
Maakt ons van ‘t schoons weer deelgenoot
Wat vaart er op een trouw kompas?
Alsof zo’n tocht nooit anders was
Een route uit een streekatlas
Die ons weer oude waarden showt
Wat meert er aan in het moeras?…
Na vreedzame dag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
543 De bomen ruisen zacht de melodie en woorden
het golvend koren deint in stille regelmaat
aan stille oever klinken zacht door ‘t riet d’ akkoorden
een zang van vrede tot het eind der dageraad.
En als s’avonds stilte valt na de laatste klanken
dan rest mij slechts de handen vouwen…. en te danken.…
De dichter en de vlinder
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
563 Ik sluit de luiken van het huis
en roep de stille beelden op
die mij dan vergezellen:
de vogel die een schuilplaats zoekt
bij al te felle regen
het zwarte water dat mij lokt
met stram het taaie riet
het morgenlicht over het veen
de landerige landerijen
langszij de ramen gaat de zomer
als ik het leven buiten sluit
zoals de vlinder
die nog…
Zeester
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
588 Tiel)
Blind en te broos zijn wij voor
de ware vruchten van de geest,
nieuwe heelallen doemen op in jouw
onbevangen oogbollen van profetessen
uit een ver, onzichtbaar gebied, blind
ben ik, om te zien waar jij uit voortkomt,
grens ik wellicht, maar kan niet spiegelen
wat op zich te breekbaar is, te zacht, of
het kan in stilte, als gebroken riet…
Zomerse IJsselpret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
684 Wij vaarden in een bootje op de IJssel,
er stonden grijze reigers in het riet,
één heette echt Lodewijk van Deyssel,
de rest, spotters, verklappen we niet.
De kerktorens bogen voor ons houten bootje,
dat deed ons, naakte bemanning, veel plezier,
zelfs de boerinnen zwommen in hun blootje,
lachend om de stijve paal van een stier.…
Jezus
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
705 kijk maar vooruit
maar lafbek kan het niet
wie nooit ziet
tussen het riet
kruik vatbaar lang verwacht
en a snapt het wel
en k en j
en alles telt nooit
meer is die dit geheel
spel spellen verlicht
gezichten in groen en geel
en m'n tong is gesleten
een gespleten tong
en een gezicht dat lijkt
van rubber en de dieren spreken
bomen…
SPEL VOOR DE TOEKOMST
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
591 Een ouderlijke schertskreet, die gevaar beeldt,
jaagt de jongen het riet door, de weke grond op.
Drang naar eigen roem drijft hen steeds sneller voort.
Onnoemelijk veel welkome burchtjes heelt
het knoestenrijk onder taaie slingers hop:
ruime wildernis binnen 't knusse woonoord.…
Dicht langs een bongerdhaag schichtte een pruimensnaaier
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.307 Toen zwol een luwe wind over de brakke sloot,
Hij deunde door het riet en wuifde op de pluimen;
Een grauwvink aan de wal zat veer en vlek te ruimen,
't Was of het zonnerad goudener stralen spoot.
De slaper had zijn droom naar eigen lust en luimen,
Van honig en roô-wijn, ham en driekoon'ge-brood.…
De hoeve
gedicht
4.0 met 5 stemmen
4.273 Zoals het riet ruikt in de winter.
Mijn houtjes krassen over de gracht.
Op zolder schimmelt het oude stro.
Drinkbakken klapperen aan de muur.
Eén kat woont hier nog en
ik wil naar huis.
Opa ruikt naar pruimtabak
en vertelt over zijn paarden,
lang geleden, op de hoeve. Oma
schilt bergen aardappels, wortels.
Ze zwijgt.…
28 januari 2014
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
481 Dat had je maar gedacht want diep in ‘t virtuele riet
verschuilt zich de AIVD die alles hoort en ziet
en ook jouw mailtje aan Janet ontgaat die snoodaards niet.…
EEUWIG TREKKENDE KRACHT
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
546 zal moeten rusten,
continue heeft zij zich ingezet
voor haar dierbare kroost
zij had zich opgeworpen
als grote steun en toeverlaat
tastbaar als vliegende kracht
onvervangbare moeder
voor haar kleinkinderen en hen
als knuffelkotertjes toegeëigend
engelbewaardster
moeder Omie is nu weggesleept
naar het schaduwmeer
waar het gestorven riet…
Afscheid van een land
gedicht
5.0 met 1 stemmen
11.397 en onherhaalbaar
voorbij is, nooit kortom
hing de hemel zo duidelijk zo
stralend zo treurig gerafeld
tussen de bergen
en hier beneden gebeuren ogenschijnlijk
geringe dingen, de rivier
die altijd roerloos aan je voeten lag
glijdt stil de hoek om, van de geiten
die zoëven om je heen liepen is niets meer
gebleven dan wat beweging in het riet…
Lente
gedicht
2.7 met 3 stemmen
4.442 Windkracht drie beweegt het riet en twee
huishoge populieren. Zij eet
een broodje kaas, en morst een beetje.
Een dood hondje tussen het wier
verderop. Twee koppen melk
in het gras. Alles
is heel gewoon.
Windkracht drie beweegt mijn krant en de
manshoge parasollen. Zij leest een
of ander boek, en loenst een beetje.…
Lieve Lieve
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
664 beroerd, maakt los om te behouden
Zonnestralen wriemelen op de huid
kruipen als rode mieren door aderen
bereiken elke duistere, verborgen plek
Zij laat mij haar borsten bespelen
er is niets beters dan hen te strelen
in de lange aanloop van de dag
Even de angst dat zij mij wil smoren
met haar kussen, haar tong lang laten
worden als een riet…
Voetlicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 boomtoppen,
orgelpijpen van een verdwijnende storm,
bewogen in het krakend ritme
van het uitgewaaide griend,
gerimpeld in het huilen van de wind
en wat men alleen maar hopen kan
maar niet voortijdig ziet, laat het
getijde zich niet foppen door het,
kreunen van de vals gestemde
instrumenten de kraag opgestoken
in het geschoren riet…
Aan de vijverkant
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
719 Ik geniet, rustig, aan de kronkelende wateroever,
verscholen tussen beuk, berk en 't ritselend riet.
Spied naar muggen, larven en een rare parasiet.
Ik oog, een en al wonder, als ingewijde fijnproever,
naar een juffrouw, ietwat verdoken aan de waterkant.
Ze streelt genotvol en bevallig haar tengere navelband.…
Een rietstengel die wacht in de wind.
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
424 Want dat vooral is het mooie
van het riet in de waan, dat
met alle dromen de beelden
zich steeds weer oprichten
in de zee van het bestaan.…
Hendrik Marsman
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Waar wolken zweven over verre polderland
in alle rust het vee daar graast in vette weiden
Het riet in golven wiegend langs de waterkant
Daar zie ik bootjes zachtjes over water glijden.
Dan denk ik Hendrik Marsman had echt groot gelijk
Als ik zo rondom naar het kleine Holland kijk…
Stemmen in de stad
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
453 Stem in de Stad
zoekt een plek
voor zijn tent
en het karretje
om schroot en blikjes
te verzamelen
Stem in de Stad gaat
‘s nachts over prikkeldraad
op oudijzertocht
is op drift geraakt in een
bijna-wrak-bootje
vastgelopen in het riet
Stem in de Stad woont
op een laatste rafelrandje
van de stad
woont in de struiken
onder een…
Oogst
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
487 Op drie boomstammen
zaten we in ‘t bos
De zon scheen op het water
waarin twee zwanen
Walnoten zouden we
die morgen rapen
Eerst koffie uit een thermos,
hoe het dorp nu verder,
over yagyas en raad
ook over vermeende wanen
‘k Filmde de plek even,
dan liepen we ‘t dicht
omzoomde pad met riet
Vonden de bomen en de noten,
vulden…
Landelijk tafereel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
393 De zon brandt in het zenith,
’n Leeuwerik zingt hemelhoog,
Koeien loeien, schapen blaten,
Kikkers kwaken in het kroos,
Dat d’eenden gulzig grazen,
Omkranst door gele dotters
En lissen tussen els en riet,
Muggen dansen, zwaluwen
Doorkruisen d’muggenwolken
Schietend van links naar rechts.…
Stervende zwaan
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
273 geruisloos snijdt zijn borst door het stervende riet,
een zilveren varen op een zwart en bodemloos pad.
De winter ademt reeds zijn ijzige adem over de plas,
geen angst bewoont dit versteende, blauwe hart.
bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.…
het moet gezegd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
140 u ziet aan woorden ontbreekt het mij niet
het verdeel en heers kan ik goed duiden
en stuur mezelf met een kluitje in het riet;
.
zeker, ik heb ook weet dat de klokken
voor een ongewisse tijd het -Angelus- luiden…
't Zeeuws-Vlaamse land
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.328 land, omzoomd door dijken
Daarbinnen is de aarde verdeeld
Vanaf het voorjaar tot de late zomer
Worden hier ontbijt, lunch en diner geteeld
Het Volkslied zegt "Een land apart"
Het loopt van d'Ee tot Hontenisse
En van Hulst tot aan Cadzand
Als ik dood ben zal ik het missen
Ik zal ze missen de mooie kreken
De ruige oevers vol wuivend riet…