1371 resultaten.
Terug naar Texel
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
630 somtijds denk ik aan mijn eerste lief
die plompverloren in mijn ogen dreef
de kroontjespen waarmee ik schreef
heb ik bewaard bij de laatste brief
de lange zomer, een nest gebouwd
in zand waar meeuwen om ons lachten
zij wisten wel van waterkrachten
het keren van tij was hen vertrouwd
somtijds denk ik aan die laatste dag
waarin woorden…
Blijf bij me
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
552 verstrikt was in mijn eigen vragen
maar die dingen lijken niet meer belangrijk
wanneer mijn adem gelijk loopt met die van jou
en er is geen betere manier om dit te zeggen
dan met de geborgenheid van inkt, zwart of helderblauw
en dit is eigenlijk het enige dat ertoe doet
omdat deze letters een nieuw gevoel beschrijven
deze gedachten voelen zo vertrouwd…
de kerkklok
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
561 De kerkklok klinkt in de verte zo vertrouwd
en oud, ik zie meteen de grote ruimte van de
stad en de omgeving voor me, uitgestrekt en
de straten en steegjes vol van arbeid van
bakkers, slagers, boekwinkels, cafe's, ateliers
en de pleinen met standbeelden o.a.. Geborgen
in mijn kleine kamer sta ik op en zet koffie.…
de man en zijn accordeon
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.213 ogen in zich zelf gekeerd
Naar de diepte van zijn buik
waar heimwee woont
Het leven tekent ons
denk ik terwijl mijn blik
in hem gevangen blijft
híj is het landschap
van zijn innerlijke wereld
waarin ook ík míjn diepte zie
gevaarlijk en onvoorspelbaar
dát is waarom ik met hem reizen wil
naar het overpad
van ons mysterie
waar vertrouwde…
dodengolf
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
514 Als een banale film
wordt oorlog kakelvers
en kleurrijk aangeboden
op het scherm:
rechtstreeks en wereldwijd
vertrouwd dagdagelijks spektakel,
geprangd
tussen sport
en amusement.…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
830 Zonder verandering voeren
bomen naar een hoog huis,
een vertrouwd onderkomen.
Wat zal hem nog in verwarring
en moeite doen leven.
De schemering van de dreven
wentelt over het akkermaalshout
laatste vogelkreten.
Wolken in stilte, de aarde
rood doorsneden.…
Bushalte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
502 Hoor naar het
vertrouwd ronkend
gerucht, maar het is
de wind die even aan
hun kleding rukt.…
Elfstedentochtheimwee
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
564 Mijn oude-vertrouwde Viking-lage-Noren met
varkensvet ingesmeerd en de roestplekken
vakkundig weggeschuurd en opgekrikt.…
Een flits van lente
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
638 ik heb je gevolgd
zag je hand langs
deuren wrijven
zonder bij de
klink te blijven
dagen weken op
hetzelfde pad tot
de maanden donkerden
jij routine het loopje
en de deuren vergat
vandaag zag ik
een flits van lente
in je blik je schuifelde
toen ik deuren sloot naar
je vertrouwde padenloop
in tijdloos begroeten
nam jij de tijd…
in school
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
743 De vertrouwde lerares ging met pensioen.
Ik vond niet dat de kersverse onderwijzer
er buitengewoon jong uitzag.
Er zat sleet op.
Doch een kort onderzoek wees uit
dat hij een week eerder
de leeftijd van negentien jaar had bereikt.
Hoewel hij er in mijn ogen
dus stokoud uitzag.
Minstens twintig.
Leeftijd is relatief.…
Allerheiligendag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
556 vertrouwd
waren de letters
haar naam een
lach op de dag
ogen die
kleuren beloven
rond gouden bergen
vol intens verdriet
het carpe diem
is altijd haar
seizoen geweest
vol liefde en feest
samen hebben we
uren vol tranen
kunnen sparen voor
dagen vol zomer en zon
waar het bestaan
zich eindeloos koesterde
in een…
Diepte ervaren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
443 mag ik nog
even blijven
kijken naar de
stukjes die
me dierbaar zijn
die mij al
vanaf het eerste
moment gebiologeerd
hebben door hun warm
en vertrouwd voelen
een eigenheid
die ooit gedeeld
moet zijn door mensen
die stammen uit
de eerste familielijn
het diepte ervaren
was overweldigend
in verbazing en
bewondering voor de…
Engelenkuikens
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 Onze zielsverbondenheid
zo vertrouwd op het eerste gezicht
bij elk weerzien - eeuwig jong
is dan mijn kuikenhart, mijn huid
van vlees en bloed, eeuwig jong
onze geest - maar onwennig
afstandelijk zijn onze vleugels
onze wangen en de luchtkussen
die aan onze lippen ontglippen
of ze ontstegen zijn…
op zoek naar onderdak...
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
599 winterse dagen
en het verlangen naar de zon
(in dit geval het voorjaar)
is de dichter degene die zich
verschuilt in één van zijn gedichten
'alleen in mijn gedichten
kan ik wonen'
schreef J.Slauerhoff ooit al eens tijdens zijn omzwervingen over zee
en ik moet eerlijk zeggen ook ik
vond daar ergens onderdak
in eigen woorden zo vertrouwd…
In memoriam matris (9)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
578 Of soms verwacht ik in de zon,
't vertrouwde beeld
van moeder op bezoek
en hoor ik de kinderen
haar blij begroeten.
Helaas, mijn lieve moeder komt niet meer.
Slechts weemoed is daarna mijn deel.
En in de stille avonden,
de herinnering aan lang vervlogen dagen.…
IN EEN WERELD DIE NIET DE ONZE IS...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
981 Ik raak niet vertrouwd met deze wereld
hoe ik ook mijn best doe
in zuid, noord, oost en west
de pest aan het goede
mee trouwen zit er dus niet in
huwelijk bij voorbaat gestrand
ook niet samenwonen, zelfs samen komen
stuit tot afkeer van mijn zijn
ik ben zeker niet de beste
maar ook niet de slechtste
vandaag 42 jaar geleden mijn man ontmoet…
stompjes schrijven poezie
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.059 mijn vingers
zijn al afgebeten
stompjes schrijven poezie
ze kauwen lang
op mijn geweten
slikken doen ze echter niet
mijn teksten blijken
geniaal te zijn alleen
hun geesten weer te klein
ik schrijf met bloed
in ieders hart, dat voelt
vertrouwd en heel apart
ben de blauwe bloem
in het koren, ze maaien maar
die kleur gaat niet verloren…
Doorgaan
netgedicht
3.4 met 27 stemmen
10.173 Vriendschap in haar vertrouwde ogen
Een oase gevonden in blauwe lucht
De laatste herfst nog niet vervlogen
Passie in haar zilte zucht
Haar zinnen, de eeuwige jeugd
Op de tast, hand in hand
Aan de sterrenbeelden voorbij
Schelpjes zoeken op het strand
Spiegelbeeld, het oude zeer
Een vreemde vriend in mij
Maar ook zakenman, en kleine jan…
Nevelsluiers
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
2.079 wanneer het jaar zijn laatste dagen slijt
en nevelsluiers zelfs mijn geest behangen
kan mij een vreemd vertrouwde pijn bevangen
die ik aan de vervlogen jaren wijt
ik raakte veel van mijn illusies kwijt
met stille weemoed en een vaag verlangen
zou ik nu alle tranen willen vangen
die in het leven door mij zijn geschreid
maar als de lange nachten…
Adieu
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
2.521 Je praat heel anders dan voorheen
het lijkt wel of de uren door je
vingers glippen je onze band nog
niet door kan knippen ik merk de
diepe rimpel die om je mond verscheen
Kunnen we niets meer verzinnen
dit voelt zo oneindig leeg vanbinnen
ik puur dat vertrouwde uit ons samenzijn
toch lijkt het onafwendbaar ik ben de hemel
dankbaar maar het…
VADER
hartenkreet
2.4 met 74 stemmen
4.218 mooi en zo vertrouwd
"Het leven is niet altijd makk'lijk
Het brengt veel liefs maar ook veel leed..
Weet dat alles fier te dragen
Zoals ook je vader deed
"Ga henen door het leven
als een trouw en eerlijk mens
Je vervult dan, lieve dochter,
Vaders' dierbaarste wensch."
O, kon ik nog..
Even maar, heel even...…
Jutter
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.172 Langs de woeste witte golven
van een zee die was vertrouwd
streelde wind de rauwe randen
van zijn grauwe juttershanden
die - al waren zij dan oud -
nog dromen zochten in het zout
En zijn oude schippersdromen
dreven met zijn ogen mee
die toen branding zich deed rollen
een klein kistje zagen tollen
dat hij daarna heel gedwee
met oude handen…
vers
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.222 de dobbelstenen die op tafel liggen
ons spel was nog bij lange na niet uit
we braken af en gingen samen zitten
mijn vingertoppen streelden zacht je huid
de nacht was lang jouw lichaam dat me warmde
gerust als waren wij al lang getrouwd
de ochtend die ontwaakte en omarmde
ons slapend lichaam wezenlijk vertrouwd
we dronken jus en koffie met…
Zomermorgen
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.625 Ik vertoef er
en wentel mij naast een vertrouwde stoet
morgengeuren, gebrouwen door de nacht
wachtend op ontginning, teder en zacht
Het jongste van de dageraad ontsluit zich
een wekker staart mij aan; 6 uur 41.…
dreven op de schaduw
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
791 in je ogen zag ik hoe
gedachten dwaalden
in het niemandsland
zonder gids op nooit
betreden paden, geen
namen bij de hand
we dreven zonder zicht
op de schaduw van
het licht dat in de oude
wereld was gebleven
zelfs woorden hadden
hun betekenis vergeten
er was geen angst
het vreemde bleek
vertrouwd in het ervaren
ontmoetten ander…
Stamtafel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.611 Om deze vertrouwde ronde tafel heen
zitten mensen die nog steeds om je geven.
Zeer beslist wordt hier door iedereen
gezwegen over zijn rol in jouw leven.
De herinnering is van de gezichten te lezen,
je kleine zwaktes zijn moeiteloos vergeven.
Aan deze tafel blijf je tijdloos in leven:
voor de dode dichter wordt naar je graf verwezen.…
De rode daken
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.136 Als eens zijn moeders schoot
is hem het huis vertrouwd
waar hij zijn dromen bouwt
tot aan de deur.
Over de drempel
ruikt hij een andere geur,
treft hem intens de kleur
van tuin en weg.
Nog even is de straat
van het gehucht
voldoende voor
zijn jonge zucht
naar avontuur.
Vlug kent hij de geluiden
van elk uur.…
nu je er bent
hartenkreet
1.4 met 10 stemmen
5.846 Diep geborgen, nog verborgen voor de wereld,
onze wereld, ons zo vertrouwd
staat nu klaar met gretige handen
van geef eens en kom maar hier
Nog eventjes onder mijn vleugels
wil ik je houden en koesteren en je vertellen
Hoe verschrikkelijk graag ik je nu al zie,
mijn lief, klein wezentje,
voor ik je toevertrouw en loslaat
naar dat benieuwde…
Harmonie
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
651 in mijn tuin
zo vol met alles wat mij roept
zo één met wat vandaag
mij leven doet
nog nimmer was de harmonie
in voorjaarstonen beter hoorbaar
door lente zo gespitst
op dat wat leven is
waar mussen kwetteren
om mijn oudbakken brood
en vinkjes snel hun nesten vlechten
de meesjes 't hoogste lied inzetten
zelfs achtergrondgeluiden
vertrouwd…
Waar blijft het nieuws?
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.661 Wanneer breekt de stilte
en kom ik weer op dreef
in mijn vertrouwde ritme
van dit en dat en hier en ginder
omdat dat zo mijn aard is
en ik jou daarin ontmoet?…