Alle inzendingen over duinen

959 resultaten.

Sorteren op:

Laatste zomerdag

poëzie
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.740
In de dalen van de duinen Huivren wondre schemeringen Om de helderheid der dingen; En geen aêm vleugt langs de kruinen; Dieper dan de middagvreê Hijgt de stilte van de zee.…
P.C. Boutens21 september 2024Lees meer >

Naar alle zijden ligt nu als een tuin

poëzie
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.670
Naar alle zijden ligt nu als een tuin Dit Holland met zijn bloemenvolle gronden, Terwijl de heuvels lijdzaam langs hen blonden, Hoeven-doorhoekt, van 't zilverzande duin.…
Albert Verwey24 augustus 2024Lees meer >

Zweven ?

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 868
Jij tintelt al mijn zinnen raakt mij woordloos aan maakt mij warm van binnen laat mij tollend naast je staan neemt me mee in draaiende wielen kijkt door mijn ogen om je heen samen een gedachte, twee zielen verbrijzelen we steen voor steen al is het pad soms slingerend raken wij elkaar wel eens kwijt boven aan het duin is het end vinden…
metha9 maart 2005Lees meer >

de band die blijft

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.187
hoofd hij oogt diep uit kassen steeds star en verweesd terwijl hij toch ooit pienter en helder van geest geen zin meer voortbrengt die gewoon echt loopt stad en land afgereisd om hem te laten behandelen rest berusting - al is hij ergens nog bij de tijd om de slurf heen kan niemand - mijn oom die lijdt als het even kan gaan we samen in duin…

Maanlicht

poëzie
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 3.626
De duinen lagen, Als reuzen door de slaap verslagen In glimmend pantser breed ter neder Een zeemeeuw sloeg de zilverveder. Dreef door het zilver van de heemlen, en bleekte weg in ‘t zilverscheemlen Boven de zee van licht doorglommen, Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.…

Na de storm

gedicht
3.1 met 16 stemmen aantal keer bekeken 12.670
Zand over het pad, ruwe sporen van water waar zee door de duinen brak, planten afgerukt en nog bloeiende, slap op het strand. Eb en vloed zaaien weer nieuwe schelpen. Nog nooit zoveel oesterschelpen, geribbeld en wit. Elke vorm gestremd in zijn groei, een tijdsbeeld van voorspoed en tegenslag. De binnenkant glanzend, glad parelmoer.…

Voor mijn kinderen

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.458
Voor mijn kinderen: Zie mij staan, Ik sta boven op de duinen Op de koppen van de golven Kan ik mijn gedachten ruimen Maar raak door wind bedolven De harde wind en prachtige regen Doen me beseffen dat ik leef Ik kom een paar mooie ogen tegen En ’t is geluk wat ik beleef Langzaam voel ik zand tussen mijn tenen We kloppen onze schoenen…

licht marine blauw

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 559
de dromende daad van wandelaars over het strand zij vinden aanlopende golven en vrachtvaarders op vaste afstand bij klaarlichte dag werpen vlaggen kleuren aan de mast op het laag bed van golven liggen dun gestrekte draden als schering dwars op de stroom geslagen langzaam wordt het patroon naar de kust gedragen de trap van het duin…

Geen woord

gedicht
4.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 5.473
Je zat laat op de avond in je stoel en zei dat het voorbij was en ik vroeg me af waarom ik geen woorden had, maar stuivend zand licht als kruim, duin zonder pad. Ik wist van kindsbeen af dat brood geen weg bezat. Ver weg hoorde ik vleugelslagen. Klap na klap.…

Gouden tijdperk?

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 635
De natuur raakt geladen, vol verwachting en sterkte, belofte van koelte, eigen aan duinen met zeezicht. Op dezelfde wijze houdt moeder Aarde de adem in. De mensheid houdt nog hardnekkig vast aan hebzucht, honger, angst en onrecht. Oorlog dient nog als uitvlucht. Toch zal de omslag komen, glorievoller als een godin.…
René Roumen5 september 2016Lees meer >

MAANLICHT

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.593
De duinen lagen, Als reuzen door de slaap verslagen, In glimmend pantser breed ter neder. Een zeemeeuw sloeg de zilverveder, Dreef door het zilver van de heemlen, En bleekte weg in 't zilverscheemlen Boven de zee van licht doorglommen, Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.…

Tijdelijk

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 723
zonnerond op horizon sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst sprakeloos zien onze ogen 't grenzeloze van oneindigheid mensen wensen nachtrust tussen vaste vormen kussens, lakens, in vertrouwd vertrek kennen zelfs de kleinste kraakgeluidjes van het bed zee, jij kent je kleine golven ziet ze aan wacht, tot zij bulderend rollen duin…

Uit: Gelezen en Gedicht

netgedicht
2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 558
Scherven gericht op een te grauwe minnaar Fantoompijn blauwe maandag tonio Het brilletje van krielaars' dubbelspel Frank arion cliënt jeroen e. busken Hella s. aast op heren van de thee Op java met a. birney als de tolk Daar zijn indische duinen, a. van dis De nooteboom van cees z'n rituelen De vriendschap van I.M.…

stormkracht 53

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 522
leeftijd en geboortejaar komen in stormkracht 53 bij elkaar zie hoe ik daarin blijf staan handen diep in zakken volle maan verloren op de top van't hoge duin vol verdriet van teen tot kruin sta ik sterk en heel alleen krijgt geen storm mij van de been maar hoe graag zou ik vallen vallen in de armen in de armen van die die mij het liefste…
Frea de Haan14 december 2022Lees meer >

De watersnoodramp

hartenkreet
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 558
Weer bogen de bomen eerbiedig hun kruin Weer spatte het schuim over dijken en duin Weer raasde een vliegende storm over 't land Weer beukten de golven 't geteisterde strand Weer gingen gedachten gebeden naar zee Weer leefden er honderden duizenden mee Weer waren de machtigste schepen in nood Weer vochten de mannen op leven en dood Weer wachten…
niet bekend15 januari 2023Lees meer >

Je sprak via bomen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 519
Je sprak met mij via de bomen, groeiend achter met helmgras bedekte duinen, sluimerend langs stille verlaten wegen, bloeiend in plantsoenen, diepe binnentuinen. In het geritsel van bladeren en twijgen was helder de klank van jouw stem te horen, maar die werd omgebogen in hortend gefluister, werd minder vitaal, ging langzaam verloren.…

LUST

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 493
het wrijft haar naam in hoge, droge duinen uit, en ‘s morgens leest de zon de letters weg. er kwam verlangen in de zee van het verlangen.…
Dirk Vekemans3 september 2023Lees meer >

Rijmelarij

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 398
Als ik loop door mijn tuin, mis ik niet het gemis van een duin. Wat ik wel mis, dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik geniet.   Het mooiste en begerendste op deez aard, en dat is voor den drommel het waard, is dat wat ik helaas al weer ben vergeten. Dat komt ervan als je hersens zijn versleten.  …
Joris Olivier12 februari 2026Lees meer >

Wereld van glas

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 846
De laatste druppel aan het hangend blad valt langzaam naar beneden De zon schijnt in het vallend nat spiegelt beelden uit het verleden Verloren gegaande dorre gebieden kwetsbaar aangetast door droog klimaat Geen water voorhanden, alzo geschiede meedogenloos in de zon gebraad Thans veranderd in onvruchtbare woestijnen duinen van…

mijn dood...

hartenkreet
4.5 met 44 stemmen aantal keer bekeken 2.575
Ik loop door de duinen, langs de zee… Ik kijk naar de golven, wil met ze mee… Daarbij droom ik stilletjes over jou… Ik vertel de zee hoeveel ik van je hou… De zon schijnt, maar warm heb ik het niet… Ik sta bij de zee, met zoveel verdriet… Ik voel me alleen, zonder jou aan mijn zij… Jij was ongelukkig, nu ben je vrij… Zoveel schrik was er…
sheri1 maart 2004Lees meer >

Na zons-ondergang aan zee

poëzie
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 3.815
Eenzaam ruist de duistre zee,- langs der duinen ruige kruinen, als met droeve dodenklacht zucht de nacht. Eenzaam, eenzaam ruist de zee, slaat de kuste zonder ruste,- moeder aarde ligt alom doods en stom. Op het woelend vlak der zee wislend dansen kille glansen- starre lach der dode maan staart mij aan.…

Ongelooflijk geloof .....

netgedicht
4.0 met 28 stemmen aantal keer bekeken 1.845
Woedend trap ik tegen schelpen stamp de golven uit de zee krijs de meeuwen uit de hemel gil wanhopig, neem me mee wil de duinen wel verscheuren voel mijn ongekende kracht stamp de kuilen tot een berg wil niet meer teder, niet meer zacht ram de woorden uit mijn strot gebaar verdriet en immense pijn bid wanhopig tot een God voel me verloren…
metha6 februari 2005Lees meer >

compilatie en schuld

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 577
niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes de wereld krimpt koud in uitgedoofde handen wanneer je vloekt om wat er geleden wordt jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot de eeuwigheid der dingen zoals het slapen met jou waar ik mij als golven droom, mij waag op vleugels van een meeuw die zich kleedt met zee en lapjes duinen…

speekselvloed

netgedicht
2.8 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.705
na een broeierige treinreis blootsvoets in mul zand in een nevelwolk van gekrijs verdwaalpaal en pier en dijk verdubbelen door de honger we waden door een zilt rijk weg naar het terras in de duinen olijfbomen en dwergpalmen in een kleipot de geur van gestoofde ajuinen een parasol overkoepelt de tafel we zinken in een kuipstoel in een…
wim veen5 november 2006Lees meer >

La Dame Blanche

netgedicht
3.2 met 16 stemmen aantal keer bekeken 650
wanneer mijn handen dalen en tussen je lokken strijken de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst mijn stem met fluweel stoffeert ( en al wat eb was over mijn strand woest vloed blinkend als kind met vlinders in handen verborgen…
Claire24 april 2010Lees meer >

Zwerver en elven

gedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 7.309
Over de duinen Woei een lied - Verstoor je mijn tuin en Stilte om niet? En langs de stranden Waar hij ging - Neem dan mijn handen, Lieveling - De stormwind riep en De regen riep - Je voeten liepen Waar ik sliep.…

Pijnbomen Pijn

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 717
onder het grijsgroenige dak van het pijnbomen bos achter de duinen schreien bottige takken hoekig omhoog tot in kokende broccoli kruinen ze rouwen om al de gevallen naalden alsof ze gemeenschappelijk faalden maar de hoog daar verborgen cigalen herhalen en herhalen hun verhalen van 't echte, verdróngen leed hectaren…
AJ Meer18 september 2012Lees meer >

NA ZONSONDERGANG AAN ZEE.

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.611
Eenzaam ruist de duistre zee, langs der duinen ruigje kruinen, als met droeve dodenklacht zucht de nacht. Eenzaam.,eenzaam ruist de zee, slaat de kuste zonder ruste, moeder aarde ligt alom doods en stom. Op het woelend vlak der zee wislend dansen kille glanzen starre lach der dode maan staart mij aan.…

herfst

netgedicht
3.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 504
o, mooie herfst, mijn jaar getij je komt al dichter, dichterbij soms voel ik je al even wanneer ik vroeg de deur uitga de zon al schijnt, dan sta ik af en toe al wat van kou te beven en later op zo'n mooie dag dan pluk ik als het even mag een emmer vol met bramen zo heerlijk lopen door het duin of ik pluk asters uit mijn tuin en zet ze…
trix brocke19 september 2016Lees meer >

Tijdloos

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 848
Nu tijd eindeloos de waarheid weerkaatst een hulpeloze staat schildert en de eindigheid reiken de zee en het strand naar de duinen raken zij elkander spoelen er schelpen aan wal. Vandaag voel ik opwellende zachte momenten.…