959 resultaten.
Laatste zomerdag
poëzie
4.5 met 8 stemmen
2.740 In de dalen van de duinen
Huivren wondre schemeringen
Om de helderheid der dingen;
En geen aêm vleugt langs de kruinen;
Dieper dan de middagvreê
Hijgt de stilte van de zee.…
Naar alle zijden ligt nu als een tuin
poëzie
3.3 met 7 stemmen
2.670 Naar alle zijden ligt nu als een tuin
Dit Holland met zijn bloemenvolle gronden,
Terwijl de heuvels lijdzaam langs hen blonden,
Hoeven-doorhoekt, van 't zilverzande duin.…
Zweven ?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
868 Jij tintelt al mijn zinnen
raakt mij woordloos aan
maakt mij warm van binnen
laat mij tollend naast je staan
neemt me mee in draaiende wielen
kijkt door mijn ogen om je heen
samen een gedachte, twee zielen
verbrijzelen we steen voor steen
al is het pad soms slingerend
raken wij elkaar wel eens kwijt
boven aan het duin is het end
vinden…
de band die blijft
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.187 hoofd
hij oogt diep uit kassen steeds star en verweesd
terwijl hij toch ooit pienter en helder van geest
geen zin meer voortbrengt die gewoon echt loopt
stad en land afgereisd om hem te laten behandelen
rest berusting - al is hij ergens nog bij de tijd
om de slurf heen kan niemand - mijn oom die lijdt
als het even kan gaan we samen in duin…
Maanlicht
poëzie
3.9 met 14 stemmen
3.626 De duinen lagen,
Als reuzen door de slaap verslagen
In glimmend pantser breed ter neder
Een zeemeeuw sloeg de zilverveder.
Dreef door het zilver van de heemlen,
en bleekte weg in ‘t zilverscheemlen
Boven de zee van licht doorglommen,
Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.…
Na de storm
gedicht
3.1 met 16 stemmen
12.670 Zand over het pad, ruwe sporen van water
waar zee door de duinen brak, planten afgerukt
en nog bloeiende, slap op het strand.
Eb en vloed zaaien weer nieuwe schelpen.
Nog nooit zoveel oesterschelpen, geribbeld
en wit. Elke vorm gestremd in zijn groei,
een tijdsbeeld van voorspoed en tegenslag.
De binnenkant glanzend, glad parelmoer.…
Voor mijn kinderen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.458 Voor mijn kinderen:
Zie mij staan, Ik sta boven op de duinen
Op de koppen van de golven
Kan ik mijn gedachten ruimen
Maar raak door wind bedolven
De harde wind en prachtige regen
Doen me beseffen dat ik leef
Ik kom een paar mooie ogen tegen
En ’t is geluk wat ik beleef
Langzaam voel ik zand tussen mijn tenen
We kloppen onze schoenen…
licht marine blauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 de dromende daad
van wandelaars over het strand
zij vinden aanlopende golven
en vrachtvaarders
op vaste afstand
bij klaarlichte dag werpen vlaggen
kleuren aan de mast
op het laag bed van golven
liggen dun gestrekte draden
als schering dwars
op de stroom geslagen
langzaam wordt het patroon
naar de kust gedragen
de trap van het duin…
Geen woord
gedicht
4.8 met 6 stemmen
5.473 Je zat
laat op de avond in je stoel en zei
dat het voorbij was en ik vroeg me af
waarom ik geen woorden had, maar stuivend
zand licht als kruim, duin zonder pad.
Ik wist van kindsbeen af dat brood
geen weg bezat. Ver weg hoorde ik
vleugelslagen. Klap na klap.…
Gouden tijdperk?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
635 De natuur raakt geladen, vol verwachting en sterkte,
belofte van koelte, eigen aan duinen met zeezicht.
Op dezelfde wijze houdt moeder Aarde de adem in.
De mensheid houdt nog hardnekkig vast aan hebzucht,
honger, angst en onrecht. Oorlog dient nog als uitvlucht.
Toch zal de omslag komen, glorievoller als een godin.…
MAANLICHT
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.593 De duinen lagen,
Als reuzen door de slaap verslagen,
In glimmend pantser breed ter neder.
Een zeemeeuw sloeg de zilverveder,
Dreef door het zilver van de heemlen,
En bleekte weg in 't zilverscheemlen
Boven de zee van licht doorglommen,
Waar kleine slaaprige golfjes zwommen.…
Tijdelijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
723 zonnerond op horizon
sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst
sprakeloos zien onze ogen 't grenzeloze van oneindigheid
mensen wensen nachtrust tussen vaste vormen
kussens, lakens, in vertrouwd vertrek
kennen zelfs de kleinste kraakgeluidjes van het bed
zee, jij kent je kleine golven ziet ze aan wacht,
tot zij bulderend rollen duin…
Uit: Gelezen en Gedicht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
558 Scherven gericht op een
te grauwe minnaar
Fantoompijn blauwe maandag tonio
Het brilletje van krielaars' dubbelspel
Frank arion cliënt jeroen e. busken
Hella s. aast op heren van de thee
Op java met a. birney als de tolk
Daar zijn indische duinen,
a. van dis
De nooteboom van cees
z'n rituelen
De vriendschap van I.M.…
stormkracht 53
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
522 leeftijd en geboortejaar
komen in stormkracht 53 bij elkaar
zie hoe ik daarin blijf staan
handen diep in zakken volle maan
verloren op de top van't hoge duin
vol verdriet van teen tot kruin
sta ik sterk en heel alleen
krijgt geen storm mij van de been
maar
hoe graag zou ik vallen
vallen in de armen
in de armen van die
die mij het liefste…
De watersnoodramp
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
558 Weer bogen de bomen eerbiedig hun kruin
Weer spatte het schuim over dijken en duin
Weer raasde een vliegende storm over 't land
Weer beukten de golven 't geteisterde strand
Weer gingen gedachten gebeden naar zee
Weer leefden er honderden duizenden mee
Weer waren de machtigste schepen in nood
Weer vochten de mannen op leven en dood
Weer wachten…
Je sprak via bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 Je sprak met mij via de bomen,
groeiend achter met helmgras bedekte duinen,
sluimerend langs stille verlaten wegen,
bloeiend in plantsoenen, diepe binnentuinen.
In het geritsel van bladeren en twijgen
was helder de klank van jouw stem te horen,
maar die werd omgebogen in hortend gefluister,
werd minder vitaal, ging langzaam verloren.…
LUST
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
493 het wrijft haar naam in hoge, droge duinen uit,
en ‘s morgens leest de zon de letters weg.
er kwam verlangen in de zee van het verlangen.…
Rijmelarij
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
398 Als ik loop door mijn tuin,
mis ik niet het gemis van een duin.
Wat ik wel mis, dat weet ik niet,
maar ik weet wel dat ik geniet.
Het mooiste en begerendste op deez aard,
en dat is voor den drommel het waard,
is dat wat ik helaas al weer ben vergeten.
Dat komt ervan als je hersens zijn versleten.
…
Wereld van glas
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
846 De laatste druppel aan het hangend blad
valt langzaam naar beneden
De zon schijnt in het vallend nat
spiegelt beelden uit het verleden
Verloren gegaande dorre gebieden
kwetsbaar aangetast door droog klimaat
Geen water voorhanden, alzo geschiede
meedogenloos in de zon gebraad
Thans veranderd in onvruchtbare woestijnen
duinen van…
mijn dood...
hartenkreet
4.5 met 44 stemmen
2.575 Ik loop door de duinen, langs de zee…
Ik kijk naar de golven, wil met ze mee…
Daarbij droom ik stilletjes over jou…
Ik vertel de zee hoeveel ik van je hou…
De zon schijnt, maar warm heb ik het niet…
Ik sta bij de zee, met zoveel verdriet…
Ik voel me alleen, zonder jou aan mijn zij…
Jij was ongelukkig, nu ben je vrij…
Zoveel schrik was er…
Na zons-ondergang aan zee
poëzie
4.5 met 4 stemmen
3.815 Eenzaam ruist de duistre zee,-
langs der duinen ruige kruinen,
als met droeve dodenklacht
zucht de nacht.
Eenzaam, eenzaam ruist de zee,
slaat de kuste zonder ruste,-
moeder aarde ligt alom
doods en stom.
Op het woelend vlak der zee
wislend dansen kille glansen-
starre lach der dode maan
staart mij aan.…
Ongelooflijk geloof .....
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
1.845 Woedend trap ik tegen schelpen
stamp de golven uit de zee
krijs de meeuwen uit de hemel
gil wanhopig, neem me mee
wil de duinen wel verscheuren
voel mijn ongekende kracht
stamp de kuilen tot een berg
wil niet meer teder, niet meer zacht
ram de woorden uit mijn strot
gebaar verdriet en immense pijn
bid wanhopig tot een God
voel me verloren…
compilatie en schuld
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
577 niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes
de wereld
krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om wat er geleden wordt
jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot
de eeuwigheid der dingen
zoals het slapen met jou
waar ik mij als golven droom, mij waag
op vleugels van een meeuw
die zich kleedt met zee en lapjes duinen…
speekselvloed
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
2.705 na een broeierige treinreis
blootsvoets in mul zand
in een nevelwolk van gekrijs
verdwaalpaal en pier en dijk
verdubbelen door de honger
we waden door een zilt rijk
weg naar het terras in de duinen
olijfbomen en dwergpalmen in een kleipot
de geur van gestoofde ajuinen
een parasol overkoepelt de tafel
we zinken in een kuipstoel
in een…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 wanneer mijn handen dalen
en tussen je lokken strijken
de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan
scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek
als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst
mijn stem met fluweel stoffeert
( en al wat eb was
over mijn strand
woest vloed
blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen…
Zwerver en elven
gedicht
3.1 met 7 stemmen
7.309 Over de duinen
Woei een lied
- Verstoor je mijn tuin en
Stilte om niet?
En langs de stranden
Waar hij ging
- Neem dan mijn handen,
Lieveling -
De stormwind riep en
De regen riep
- Je voeten liepen
Waar ik sliep.…
Pijnbomen Pijn
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
717 onder het grijsgroenige dak
van het pijnbomen bos achter de duinen
schreien bottige takken
hoekig omhoog tot in
kokende
broccoli kruinen
ze rouwen om al de gevallen naalden
alsof ze gemeenschappelijk
faalden
maar de hoog daar verborgen cigalen
herhalen
en herhalen
hun verhalen
van 't echte, verdróngen leed
hectaren…
NA ZONSONDERGANG AAN ZEE.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.611 Eenzaam ruist de duistre zee,
langs der duinen ruigje kruinen,
als met droeve dodenklacht
zucht de nacht.
Eenzaam.,eenzaam ruist de zee,
slaat de kuste zonder ruste,
moeder aarde ligt alom
doods en stom.
Op het woelend vlak der zee
wislend dansen kille glanzen
starre lach der dode maan
staart mij aan.…
herfst
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
504 o, mooie herfst, mijn jaar getij
je komt al dichter, dichterbij
soms voel ik je al even
wanneer ik vroeg de deur uitga
de zon al schijnt, dan sta ik af en toe
al wat van kou te beven
en later op zo'n mooie dag
dan pluk ik als het even mag
een emmer vol met bramen
zo heerlijk lopen door het duin
of ik pluk asters uit mijn tuin
en zet ze…
Tijdloos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
848 Nu tijd eindeloos
de waarheid weerkaatst
een hulpeloze staat schildert
en de eindigheid
reiken de zee en het strand
naar de duinen
raken zij elkander
spoelen er schelpen aan wal.
Vandaag voel ik
opwellende zachte momenten.…