2249 resultaten.
Illegaal gestrand
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
740 Traag zoekt je bloed de afgoot
verdwijnt in het beloofde land
van zoete kou en gouden regen
Nog even en je hebt hier nooit gelegen…
ijsland
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
824 gletsjers stoom en zwavel
een donkere dreiging
van verre sombere vulkanen en
traag gloeiend lavageweld
rokende watervallen
eeuwig beukt wit schuim
op zwarte basaltstranden
onder wolken krijsende vogels
op ongenaakbare rotsen
bloeien kleine bloemen
fel rood en paars
op de troosteloze aarde
eens gloeiend en trillend
nu koud en wachtend…
Voorjaarslandschap
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.417 Nog stonden alle bomen zonder blad,
de eiken en de iepen en de beuken,
als grijze bossen op de grijze lucht
zo waren, dicht en ruig hun brede kruinen
en leken op een rij van lege kooien,
in de effen grijzig-blanke voorjaarslucht
toen daar een vogel langs vloog, donkerzwart,
heel in de verte vloog hij traag en recht
langs al die bomen, als van…
bijna gevleugeld
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
679 rust door ramen, de levenden
en de doden
het vederlicht murmelt
langs gekleurde glasvogels, te midden van
zeeglans, het houden van
je staat gebogen zoals ik
eerder
in volgegoten schaduwen
van de dagstilte, veroverd door verleden
eeuwigheid
ik adem diep wanneer je hand
beroert en leg me neer, steeds
breder
lach traag…
Hora est
netgedicht
3.8 met 34 stemmen
1.240 stil
zo merk ik ter zijde op
doch mijn stemklank
verraadt enige ergernis,
vertaalt derhalve de onrust
van een aanzwellend
innerlijk ongemak
overeenkomstig
het drammerig gedreun
van een horde aanstormende
paarden in galop
mijn eigene ongeduld
staat voor kenners
merkbaar in brand
zeker als wachten
mij tenteert
gelijk de trage…
ongelukje
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
799 er ligt pels op de weg
met nog een stukje staart
van wat ooit poes was
of hond of mol of egel
zolang het maar kon kwispelen
een trage regen vaagt sloom
wat vormeloze stukken
in een ziedende goot
het afvoerputje versperd
met wel een ton dode bladeren
ergens huilt een kind misschien
om een dier dat is verdwenen
en de auto's razen verder…
eindeloos
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
746 van horizon tot einder een
trage zilveren stroming
langs verdronken bomen
op hun gerimpeld spiegelbeeld
langs rijke ijsselhoeven
en werkloze graanmolens
onder een gesmoorde zon
in witte flarden op grijs
gakkende ganzenformaties
luidruchtig op reis gaand
***
de ooievaar is terug
in dit drasse land
dat zo eindeloos is
met…
Vroeger
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.171 Ik weet nog moeder
vroeger
als ik de slaap niet vatten kon
omdat de regen aan de ramen ruiste
de avond door de kamer liep
dat jij kwam zitten
bij mij
en zacht een liedje zong
totdat de slaap begon
te knagen aan mijn ogen
en dat heel traag een droom
uit klanken steeg
die ik nu nog kan horen
wanneer de regen ruist
en jij weer bij mij zit…
De voordracht
netgedicht
2.8 met 19 stemmen
1.996 hoor wat scheuren
in jouw theater stem
die overigens warm
het luistervolk omarmt
ik zie je woorden spelen
de aandacht van de zaal
haal na haal
naar je toe
bewegen
ik zie de krop in de keel
bij menigeen verschijnen
en ik slik zelf
emoties door
ik hoor ook
het ritselen
van dorre bladeren
die je vertellen
dat hun bruine nerven
traag…
De zwerver
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
987 Verdriet sluiert hem in
als een dempende mist waarin
met trage pas zijn gedachten gaan;
hij weet niet waarvandaan,
waarheen de weg hem voert,
welke naam de schaduw draagt
die zijn verweesd gemoed beroert.…
Voorbij het open raam
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
2.014 de graaiende adem
van de nog herkenbare man
stolt rood in elk opgehoest woord
zijn trage handen
bewegen dun
de leeg geschreven bladzijden
het wachten daalt
- nog een laatste dag -
in een vage, verre glimlach
op blauwe lippen
en in ogen
zonder morgen
langs zijn oude mond
hecht een schim
de smalle klinkers
aan schemerzilte…
Dag na dag
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
752 dezelfde deur
en aan jouw hand
die koele stilte over drempels draagt
in elk nalatend sterfgebaar
ik kijk
naar je oordeel
en de tien geboden
je ontneemt mijn blik
en bewaart de wind
beseft niet
dat de tocht, ook
doorheen het venster,
mijn borst omklemt
en dat die deur
door vloed bezwijkt
als iedere stap over het tapijt
een trage…
gebroken vleugels
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.954 traag openen ze zichzelf
om dan te breken tegen de tralies.
Net zoals mijn gedachten en
ideeën altijd gebroken werden door de tralies
Even waren ze open doch…
Steeds worden ze terug gesloten
en gevangen in zichzelf
opgevouwen.…
Bloemen in de wind
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
907 jij, die in het oosten woont
adem mij je dichtzang
laat de lentemaan stijgen
in ‘t lied, door sneeuw bedekt
het landschap wervelt traag
met ranke rug gebogen
naar de sterren en
mijn abrikozen droom
kom, strijk neer
ik werp bloemen in de verte
over maagdelijke bomen en
de stilte van een winterzee
kom, rust uit
op het windkussen…
Traagheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
554 Zou hij zich herinneren
dan zou hij
zo traag
als meeuwen
in ramen
passeren.
Maar voortbewogen
in vergetelheid
ging alle traagheid verloren
en gaat de oude grijze man
met snelle pas
de koelkast in.…
Waterkrachten
netgedicht
4.7 met 39 stemmen
1.379 Bezweken aan omfloerste stemmen
graven wij sloten in gedachten
bevreesd voor voetangels en klemmen
op wallenkant van waterkrachten
verleid door half geloken ogen
in visioen van ijzervlechters
verglijden wij langs erebogen
in maalstromen van trage trechters
bevrijd van valse spiegelbeelden
aan hete hangmatten verklonken
zijn wij, armlastige…
leven
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
870 Het leven is hard
Het leven doet pijn
Het leven is grauw
En echt niet zo fijn
Je komt en je gaat
Je leeft en gaat dood
Vanuit de hemel kijk je naar laag
Dan denk je
Wat gaat alles toch traag
Een heel gezond kind
Opgevoed en wel
In de put gevonden
Verwaarloosd door een stel
Leuke tijd gehad
En je bent gegaan
Over een paar jaar ben…
Beelden van gebed
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
525 alle mensen
zijn op pad met
trage tred of snelle pas
ieder zijn bagage
de jeugd nog onbeladen
ouderen met zwaar ervaren
in woorden
is het leven uitgelegd
hoop vindt beelden in gebed
de blikken
zijn gericht op
steeds maar verder gaan
in rust en bewegen
heeft ieder
zijn talenten gegeven
door samengaan
kunnen ook hun kinderen…
Zelfportret
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
665 De duistere schim is vogelvrij
bestaat bij de gratie van het licht
schaduwen leven weerloos
in het schijnsel van een bron
Gekneveld aan vaste vormen
die traag over vlakken trekken
een wolk lost ze voor even op
totdat de wind ze weer wekt
Grillig lentegras voert mij mee
als een kwetsbare afdruk
en als een vertaling van een gloed
Met…
Omhoog vallen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.002 groene hout van olie vergeven
haar in linnen gewikkelde lijk
het kan van iedereen zijn
Brandstapel ontsteken en de hitte
raakt met een klap het gezicht
fakkel valt uit de hand
Er was een tijd dat onze handen
in elkaar grepen als acrobaten
loslaten, salto's maken, vastgrijpen
Onder de vleugels warmte verzamelen
in trage…
orgeltrappen op zondag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
546 niet uit verveling maar een onheus
verlangen om de muziek te splijten
die me heeft verwond, de hoogte
van het celibaat ketst tegen trage muren
zonder vrees, want hij die vreest
is niet almachtig
zwart wit, de ivoren toetsen met bloed ingelegd
hadden de eerste dood met stokken
en pijlen diep gekwetst, geen soldij maar
gratis navelstaren achter…
Helaas geen spijt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
533 Rollende stenen II
(Gevallen vreemden)
Door een golf van wroeging, beland
in slechts chaos
Als aanschouwer zie ik
helaas geen spijt
Tergend langzaam komen stenen
wrikbaar, geleidelijk los
Onbevreesd, maar heel erg traag
starten zij met rollen
In vol' vaart toekomst tegemoet
niets ontziend, (laaiend)
Tijd heeft mij geleerd dat…
de Woensdagmens (II)
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
567 Kunstmatigheden -
welk in te roepen heden ook -
verwerpt haar trage zegen.
Bedachtzaam weegt zij
haar gewijzigd leven:
beter ontroerend bleu
dan bijna een blasfemie.…
NASTORMSE BAREN
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
627 De zee toont bij vergane wind
nog hoge gelaten golven
met bolle gladde ruggen
vol stille schuimslierten
waarin luchtbellen
steeds verstoppertje spelen
de traag slinkende welvingen
tillen en duwen het schip voort
geven de reizigers
bemoediging en verlichting
het loerende gevaar verdwijnt
voert kwijnend een griezelspel op
grappen zegevieren…
Zoete geuren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
609 Traag daalt een bij
op een struik bloemen.
Vast en zeker,
ongehinderd,
louter zachtjes zoemen.
Behoedzaam en trefzeker
wordt zoet vocht ingenomen.
Een ontzielde bloem
blijft over,
het is haar overkomen.
Op naar het volgende wonder
gesteund door
welriekende geuren.
In het schijnsel van de zon
blijft het insect speuren.…
Verjaardag.
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
1.083 We drinken cola uit een blikje, doden traag
de stilte van de kamer. Buiten luiden
klokken de prelude. De slagen sterven.
We tellen af en tikken op het toestel
dat gebroken zwijgt. Zo ga je ongenaakbaar
weg en komt niet meer terug.
Je bent er toch altijd.…
Tijdstrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
448 Verworpen
in de strijd,
geen doel dat
het middel heiligt,
we worden door
onszelf gestenigd,
oneindig traag
door tijdsbeelden gepijnigd
rollen de vurigste stenen
aan om in de laatste
uren tegenover elkaar
te staan, vonken bloed
en hoop
die samengaan
in de samenloop
van eb en vloed
van nog te
verkennende structuren…
boterzachte wind
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
714 zie je het pluisje
zij komt los van de oever
het is alsof daar
de wereld voor haar begint
pluisje, hoor je de karekiet
ritselen in het oude riet
hoor je het schrijvertje
dat kriskas beweegt op het watervlak
ach pluisje, luister naar de lente
en hoe ze neuriet in de kraag
van de trage lelie
ontwaak pluisje en voel
geef wat diep…
zonneboot (voor Marina)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
621 als ik
de wereld
wil zien
sla ik een
boek open
nu val ik
stil in jouw
dodenboek
je stem kan
ik niet horen
je kleine lijf
niet van jezelf
een eiland van
pijn ingesloten
als een insect
in barnsteen
vanuit de dood
ontvouwt zich
het broze alleen
zijn dat je in
een trage rit naar
de dood voeren zal
je…
wit versus zwart
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
543 net als jij, kijk ik uit over
de onbevlekte ontvangenis
en zie in het donzig wit
de proeve van een nieuwe
aardse verrijzenis;
een maagdelijke gedachte
die niet dwingt, niet verhit
maar traag de tijd bezit
al wat beweegt kent geen haast
enkel hoor ik wat zuigende stappen
of wielen die draaien in het tempo
van een lijkwagen op zijn retour…