983 resultaten.
Belijdenis van dichters
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Waar heimwee zinloos is.
Waar dood leven voedt.
Ooit reizen we er heen.
We komen er vandaan.…
Dromerige kornuit
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
448 Zij geloofde je oprecht
toen je in heimwee van de nacht
vertelde dat er geen vlinders
aan te pas kwamen in de liefde
dat het er in het dagelijks vertrouwen
op aan kwam dat je op elkaar kon bouwen
geen zandkastelen op drijfzand
of luchtkastelen in de ijle lucht.…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
671 een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd vertoont wel gaten
is 't door heimwee…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd vertoont wel gaten
is 't door heimwee…
Muggenland
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
220 Dwalend door mijn heimwee
in gedachten in het muggenland
aan de oevers van een zoetwatermeer
speel ik met jou, en jij met mij de vermoorde onschuld
en we koesteren de onschatbare waarde van humoristische
dwalingen in de ernst van het volle verstand
plotseling maak jij door intense emoties
van een kleine mug een grote olifant
te zwaar om…
Aangespoeld
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
190 De broze tijd houdt zijn adem in, onbetwist,
verloren in de stilte die jou teder overgiet
met zilte tranen, een bitterzoet
en naamloos diep verdriet.
Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet.
De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet,
terwijl…
Herfststilte
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
777 Alles wat er toe deed is verkeerd gegaan
alsof de heimwee met het vergeten speelt
en liedjes kantelen door de aai van de wind.
De herfst kent nu zijn eigen heilzame rust
je slaapt niet, je bent niet herrezen
je zweeft ergens kalm en sereen
in de versteende kamers van de herinnering.…
BEKENTENIS
gedicht
3.7 met 62 stemmen
24.168 Speelse zomerwinden
Sloegen de zijde van je lichte gele kleed
Tegen het ranke lichaam, en je ogen
Waren van heimwee raadselig verwijd.
Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen...…
Nu het stil wordt om mij heen.
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
2.364 Als het hart vol heimwee vraagt
waar ging de tijd toch heen?
Als 's avonds laat de slaap niet komen wil,
het bed zo leeg en breed daar is.
Schrei ik hete tranen om het smartelijk gemis.
Als ik roep tot Hem die eeuwig leeft,
o God wat doet dit pijn.
Wil dan naast mij staan,
mijn toevlucht en mijn trooster zijn.…
Zondagplicht
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.060 Heimwee naar familieklittenband,
moe van zondags lege uren?…
mijn nieuwe huis
netgedicht
3.3 met 43 stemmen
7.308 ik zit op ingepakte dozen
mijn ogen dwalen in het rond
in hoeken blijft mijn blik nog pozen
mijn hoofd gericht naar het plafond
ik luister naar de nieuwe klanken
hoe kleppert deze brievenbus
ik leun vanuit de vensterbanken
en geef het raam een stille kus
mijn heimwee mag niet langer duren
ik tel de treden van de trap
de stilte van…
tijd
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.364 de tijd maakt ons ouder
en stapelt jaren op elkaar
hij maakt herinneringen, en heimwee
en maakt dat ik je steeds meer mis
warmer of kouder
ik word het niet gewaar
want waar ik ga, ga jij met me mee
omdat onze ziel blijvend verbonden is
de tijd moet je laten
die doet wel zijn werk
hij maakte veertien lange jaren
waarin ik je steeds liever…
Het licht
gedicht
3.1 met 34 stemmen
20.694 Mijn gezicht is bleek, er is geen licht in deze stad,
ik steek mijn haar op met een ivoren kam,
ivoor is het ooglid van mijn kind en het halsje,
ivoor is de sneeuw in de parken
ze worden gemeden
behalve door dichters,
mijn gezicht is bleek van heimwee, er is geen licht in deze stad
geen ster te zien, verguld of bestreken met ivoor,
geen…
Een brandend kaarsje
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.329 Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar
Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven
Aan allen die in rouw zijn achtergebleven
Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar.
Een brandend kaarsje dat licht verspreidt
Licht in donkere tijden van droefenis
Troost, als wij treuren om het gemis
In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
Nichtje
gedicht
2.1 met 68 stemmen
29.943 O dat mij ooit een nachtkroeg wordt beloofd
waar jij mijn heimwee met verhalen troost,
vier veters eeuwig aan elkaar geknoopt.
--------------------------------
uit: ‘Dit is mijn dag, 2004…
Herhaalde argumenten
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
789 En jouw naam duistert Koos
in herinnering door heimwee
een waas uit het verleden
tussen jouw ooit zo zwarte haren
boven blauw priemende ogen
en die nog grappigere achternaam
die ik hier liever niet wil noemen
om geen vliegen aan te trekken
in ondergrondse dromen
begraven tussen de doden
krioelt het van de wormen
omdat jij niet gek was…
Zomertuin
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
767 Als dit alles zal verdwijnen
in 'n wereld van sneeuw en ijs,
zal het heel wat moeite vergen
om mijn heimwee te verbergen
naar het zomerse genieten
in mijn mini-paradijs.…
ZO EEUWIG ALLEEN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
938 Bomen fluisteren uren aan elkaar
ik hoor het ruisen in de stille bries
Hun heimwee is welhaast tastbaar
als ze praten over het stilteverlies
Bomen praten zachtjes met elkaar
rondom zerken uit ’t hardste steen
‘t Lover ruist zachtjes, jaar na jaar
bomen staan als ik ..eeuwig alleen…
Een brandend kaarsje
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
767 Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar
Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven
Aan allen die in rouw zijn achtergebleven
Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar.
Een brandend kaarsje dat licht verspreidt
Licht in donkere tijden van droefenis
Troost, als wij treuren om het gemis
In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
de vleugelslag
gedicht
3.6 met 12 stemmen
6.487 op ons dak woont een scholekster, steekt zijn snavel
in de botervloot en smeert het zout in de hele taal
de andere herhalingen: blindschrift als ik huid lees
herkennen is - alleen - een kwestie van reflectie
niets meer verzamelen - de luchten waaien schoon
samen met de zee heb ik mijn hele leven heimwee…
Rosarium
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 We braken stukken uit de straat, om uit schaduwen
weg te lopen en faalden in heimwee, keer op keer.
We gingen inwaarts, om ons niet in verte te verstrooien.
We daalden neer, om ons niet in hoogte te verslikken.
Eigenlijk deden we maar wat, protesteerden halfzacht,
lieten ons met de heideschapen in elk lot schikken.
Die tuin.…
een andere kijk op kerstmis...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
658 verdwenen
doch laat het altijd kerstmis wezen
zodat wij niets hebben te vrezen
en uitzien naar het nieuwe jaar
waarin wij goed zijn voor elkaar
dan schrijft de dichter lieve verzen
over een heimwee naar de kersen
maar of ooit het tij alsnog zal keren
zal ons het volgend kerstfeest leren…
Kolk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
539 In een leeg, kleien vlakte
Rijzen ijle bomen omhoog, populieren denk ik
Rechte wegen, een geometrisch oppervlakte
Ik stop en denk, een ogenblik
Dit achtergelaten lichaam van de zee
Omsingeld door koude voren klei
Ontlokt aan mij een gevoel van heimwee
Mijn jeugd is nabij
Hier viste ik als kind
Aan de rand van de kolk gezeten
Een oog zo…
Oude matroos
gedicht
3.8 met 4 stemmen
3.145 't Was alsof een groot,
bevreemdend heimwee op zijn hart kwam wegen.
Herinneringen braken moeilijk baan.
Een klok sloeg. Bij een straathoek bleef hij staan
en telde hardop de voorbije jaren
tot een ver bootsignaal hem wakker riep.
Het was al donker toen hij met een zware,
langzame stap de loopplank overliep.…
Een brandend kaarsje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
492 Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar
Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven
Aan allen die in rouw zijn achtergebleven
Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar.
Een brandend kaarsje dat licht verspreidt
Licht in donkere tijden van droefenis
Troost, als wij treuren om het gemis
In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
Donkere dagen voor Kerst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Voor jou is het met de Kerst geen groot feest
Omdat je gedachten bij het verleden zijn
Hetgeen gepaard gaat met heimwee en pijn
Het wordt nooit meer zoals het is geweest.
Toch mogen we elkaar het goede wensen
Want ondanks alle verdrieten zorgen
Ben jij ook bij God, onze Heer geborgen
Hij is op aarde gekomen vaao alle mensen.…
Bloeiloze bloemen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
399 Donkere nachten vallen in vertrouwen
onder lichte zomersterren
van voortijdige droeve stilte
geen heimwee en geen verlangens
uiteindelijk is er een toekomstige weg.
Hij leeft nauwelijks een leven zonder haar
er is geen biefstuk, geen genadebrood
er zijn geen vegetarische snacks
of andere fijnzinnige versnaperingen.…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
655 een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd vertoont wel gaten
is 't door heimwee…
Tussen de regels door
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
629 Tussen de wal en 't schip
tussen vloek en gebed
tussen neus en lip
tussen laken en servet
Tussen waan en waarheid
tussen belofte en gemis
tussen verbod en genot
tussen licht en duisternis
Tussen ongekende hoogte
en obekende diepte
tussen vreugde en heimwee
tussen afstand en liefde
Tussen stijgen en dalen
tussen roof- en zwerftocht…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
587 Jouw zilte golfstromen maken weidse gebaren
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die intieme heimwee
ben ik het spelende kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
blijf ik zo kinderlijk omdat het gaat
zeevriend, leen mij de weemoed…