Aangespoeld

De broze tijd houdt zijn adem in, onbetwist,
verloren in de stilte die jou teder overgiet
met zilte tranen, een bitterzoet
en naamloos diep verdriet.
Schaduwen haken zich vast aan ritselend riet.

De golven dragen wat de oever achterliet,
een verre echo sterft langzaam in de nacht.
Het water spiegelt wat het oog nu niet meer ziet,
terwijl de koude stroom geduldig op je wacht.

Het zand omsluit de rust die je tenslotte vond,
de nacht trekt langzaam haar donkere sluier dicht.
Een diepe vrede heelt de opengebroken wond,
wanneer de nevel wijkt voor het eerste licht.

heimwee ex-liefde oever

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.7 met 3 stemmen 67