1298 resultaten.
Maansverduistering
hartenkreet
4.4 met 28 stemmen
1.139 Aardse schaduw omhelst maan
haar nog onschuldig bestaan
luna zonder sluitend verweer
vannacht kapoeres, soezige sfeer
als roomkleurige lelie verwelkt.
In het water geraakt zienderogen
schudt witte vacht om te drogen
gênant uitgetrokken zichzelf
terug hangend aan hemelgewelf
in wedergeboren schoonheid gedoopt.…
winteruur
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.449 voorbij de nachten van plezier
vol heilig vuur gespeeld genot
verzopen vertier zonder zorg
de slaap van onschuld, heel soms
klopt het duister schuchter
overuren hand in hand met
het vallen van de nacht
tango van het winteruur
spoedig zal het tij weer keren
de dagen op hun lange barrikade
vol licht en lucht en vrijpartij
in het hooi, de…
Gedicht voor mijn dochtertje
hartenkreet
3.2 met 25 stemmen
921 Je ogen spiegelen
Onschuld; ze zien steeds meer.
Je wangen bollen
Van tevredenheid telkens weer.
Je oren staan uit
Ze horen mama en papa elke keer.
Je haren pieken
In de zon schitteren ze zeer.
Je ogen glinsteren
Olijk; het leven is nog spel.
Je wangen glanzen
Onbekommerd, het is een guitig stel.
Je oren nijgen
Horen ze wel alles?…
Ze laat me vergeten.
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.086 Ze laat me vergeten,
verklaart me onschuldig
aan de woorden die ik
tegen haar zeg.
Er is kwaadheid in het hart
de kooien die we bouwen
zijn geen verdediging maar
de gevangenis die me houdt.
ik zie hoe ze brandt.
Houdt me vast, in
haar ogen schuilt
de eeuwigheid.
Ze dooft het vuur dat
al zolang in mij woedt.…
schaduwen
netgedicht
3.2 met 44 stemmen
28.744 keek, het leek een spel van regenbogen
witte wolken wiegden langs strak hemelblauw
schaduwen bereikten de fietser langs ’t water
hij voelde het niet, pas later (toen de regen viel)
en de uitweg al vergeten, nog altijd niet te laat
paarse schemer vloeide door ramen in het huis
waar de vrouw reeds droomloos sliep, ontdaan
van kindertijd – onschuld…
het zeetje zingt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
676 Het zeetje springt de jaren op en neer
tot alles oplost in de grijze mist
van wijdte, hoogte, verte, nimmermeer
onschuldig als dat kind dat nog niet wist
dat aan de verre overzijde weer
een strand, een straat, een mens de wens uitwist.…
Weemoed
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.428 Terug naar de dagen van levende onschuld
toen ons lachen zich mengde, licht doch massief
een vriendschap gedragen door engelengeduld
verlang ik, mijn chronische lief
Jij blijft onvindbaar, hoe diep ik ook delf
op zoek naar vergane perfectie
Mijn rudimentaire affectie
geldt jou, monument van jezelf
Neem jij nu de moed
mij een glimlach te…
Liefde was
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
614 toen God
nog geen verhaal was
Eén en helemaal alleen
geen protest of reformeren
geen noodzaak tot bekeren
geen moslim of geen jood
wenste toen elkander dood
geen paus, geen kerk
want Liefde was
énig werk
toen God
nog geen verhaal was
geen vervloeken, huisbezoeken
geen kruistocht, geen jihad
geen duivel of zwart zaad
slechts Onschuldig…
Ze kneedt onbreekbaarheid
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
617 Ze kneedt de klei, in ogen
van verwondering door ranke
schoonheid, geroerd door
slanke handen, water gereinigd
uit de schaal van broosheid,
zweet gestileerd in onschuld,
de vorm ontstijgt de ziel
van het creatieve denken, te
zweven in onbreekbaarheid
en licht laat dolen in een
hogere vorm, ontleedt in
betrekkelijkheid en deelt het…
De leesbaarheid van de winter
netgedicht
3.8 met 22 stemmen
1.046 Ik zwijg
en wrijf vermoeid mijn handen in onschuld. Verzadigd.
Zoals bleke wangen in een landschap. Het breken
tot bronnen. Tot de rivier zelf. Een voortbestaan.
Ik zoek een dichter zonder dood. Om dit beeld
vast te leggen. Mijn liefde in een niet verzonnen verhaal.
Bewoonbaar zonder omkijken.
In wind en alles.…
Wreed Beroofd
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
945 elf lentes telde de blonde fee
in de carnavals optocht
vrolijk dansend over het schoolplein
zoekend naar bevestiging
van wat liefde heet, werd haar
onschuld verdonkeremaant
bleken dekens over 't hoofd
geen veiligheid te garanderen
wreed beroofd van ongeboren kinderdromen
kleurt haar bemantelde glimlach
onzichtbaar grijs, zichzelf…
Als de stilte schraagt
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
652 blijkt in de hemel
een nieuwe maagd geboren;
naïef nog en onbevlekt
waar droefenis heerst
blijken bloemen te groeien
terwijl houten planken
nog moeten worden gezaagd
zie ik elders al leven bloeien
zelden ervaar ik bij het sterven
van de winter
de lente zo vroegtijdig ontspruiten
of het is turen in glazige lucht
waar merels de onschuld…
Diep triest
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
713 Diep triest, een lief kind vermoord
Een meisje in de bloei van haar leven
Nog zo onschuldig en zo onbedreven
Wie kan dit bevatten, het is ongehoord.
Hoe kan een mens hier toch toekomen
Om zo’n gruwelijke moord te begaan
Onbegrijpelijk, dat zoiets wordt gedaan
Dat een leven zo kan worden ontnomen.…
overveen
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.041 onschuldig, in 't verzet, dat
maakt niet uit, het is voor
allen waar die klok voor luidt.
Vergeten zijn ze niet daarom ben
ik in Overveen, en kijk naar de
namen datum,leeftijd, op die steen.
Ik wil die klok wel luiden, op
die plek, onttrokken aan het zicht
en die u roept eens per jaar tot de
plicht..te herdenken hier..
in Overveen..…
bloem der bloemen
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
980 de zee bracht je aan mijn oever
sloot met haar binnenste,
de ogen van de nacht
op diezelfde oever
zal ik op je blijven wachten,
de dagen doorbrengen in zandkastelen
tot jij weer terug bent, om met kinderhanden
de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld
waar zij nu breken op de branding van het leven
en stilaan de botten van ons…
NÉÈRE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.982 Hij houdt zijn adem in en pijpt niet meer zijn lied;
En ’t kind welks prille vlees nog niet leed ’t pijnlijk wonder,
Dat in haar onschuld gaat als in een kleed, ook zonder,
Gretig een honingkoek van ’t sluw bosgodje neemt,
Dat haar in wrange ruil een kus rooft, lang en vreemd.…
Het is de kunst
gedicht
3.6 met 10 stemmen
4.448 Begint
het in mijn bast te klinken, hoed u: duizend bronzen klokken
donderen mijn gram over het grasveld uit, gericht op u - onschuldige
bezoeker. Brombast. Breektaal. Briesklank. Over wat aan het hier ruim
tentoongestelde mij weer niet bevalt. 'Kunstenmaker? Brokkenklaas!'
Het is mijn aard, dit streven naar omhulde gaafheid.…
Waren mijn zonden de spijkers in Uw handen?
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
497 Voor Uw onschuld heb ik niet ingestaan.
Toch was U het die míjn vrijheid kocht.
Dus mocht ik door Úw lijden verder gaan.
Maar telkens weer werd ik door eigen schuld
gewezen op Golgotha, dat ruwe kruis
waar U mij aanzag en vergaf in eindeloos geduld.
U waste mij van zonden door Uw lijden en sterven.…
Verzonnen steden?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
448 Voor z’n onschuld en ingetogenheid
mag een kind niet boeten,
uit de kluwen van een visioen,
om daaruit eigen toer te kiezen
met of zonder natte voeten.…
Tektoniek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
484 Het schijnt fascinerend,
Het lijkt onschuldig.
Het blijkt destabiliserend,
Machtzucht is ongeduldig.
Russen drijven op machismo,
Chinezen op materialisme.
Is dit echt zo verrassend,
Of historisch determinisme?
Het botst in het Westen,
De Krim verdween.
Een conflict tot op het bot,
Azië gaat er mee heen.…
De pen en het potlood
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
712 Vandaag zijn we weer opgeschrikt
Door onvoorstelbaar wreed geweld
De vrijheid van mening staat op het spel
Het gaat om macht en niet om geld
Ze roven je principes, je gedachten
Daar heb je als mens niet op geteld
Onschuldig getekend of verwoord met humor
Maar humorloos wordt het oordeel geveld
Twaalf mensen hebben het leven gelaten
Een…
groener gras
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Ik was jong en onschuldig.
Ik kreeg mijn eerste zoen
die creëerde voor haar een wereld van avocadogroen,
want jij liep over verser en groener gras,
in een pas gezaaid veld dat niet het jouwe was.…
Knipoog?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
542 Om een plaats te vinden in de stroom van
zinnen, een verlaten jeugd van onschuld,
bitterste smaak aller dromen verregend
op het bord met krijt verhult de geur van
alle beelden maar raken we die nooit kwijt.…
Waren mijn zonden de spijkers in Uw handen?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
482 Voor Uw onschuld heb ik niet ingestaan.
Toch was U het die míjn vrijheid kocht.
Dus mocht ik door Úw lijden verder gaan.
Maar telkens weer werd ik door eigen schuld
gewezen op Golgotha, dat ruwe kruis
waar U mij aanzag en vergaf in eindeloos geduld.…
Lof voor de zotheid
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
482 Want het loven van de zotheid
opent de onschuld waar die
dient te zijn. Maakt schoon
wat van haat vervuld was.
Maakt elk belast hart weer
van harte rein.…
My first LOVE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
617 Ik dacht terug aan onze eerste onschuldige zoen
van toen
maar wat konden we doen
jij was mijn verboden liefde.
Mijn eerste verliefdheid.
In een tijd
waarin wij nog niet voor onszelf mochten praten.
Een onmogelijke tijd waarin wij elkaar hebben moeten verlaten.…
Geheime momenten
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
546 natuurlijk zuchtten
zinnen de sfeer van steeds
groter wordende kinderen
maar juist roddels
en geheime momenten waren
de krenten in de pap van toen
zoals de eerste zoen
na een verliefdheid van
maanden waren we even samen
we lachten giebelden
en stoeiden omdat we eigenlijk
niet wisten wat we moesten doen
het schaapachtig onschuldige…
Aanslag in Scri Lanka
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
534 onschuldige mensen zijn getroffen
door bommen die ontploffen
Families gebroken.... Gebouwen vergaan
Paasvreugde in Sri Lanka gedaan.
Waarom moeten we dit beleven?
Kan men nu nooit in vriendschap samenleven
Geen bommen of vechtende mensen,
Dat zijn voor velen hun grootste wensen.…
Virus
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
502 Die zich in onschuld de handen wast:
steenkoolcaptain heeft niks misdaan.
Het allerergste virus van allemaal:
het ontkennen de ernst van het verhaal
over het klimaat, in tekst en verbaal,
opdat wij gerust naar de kloten gaan.…
Mijn Grootje en de Grooten Oorlog
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
906 zij was het korenblonde meisje
met sproeten als een sterrennacht
op klompen langs het smalle pad
de lange weg naar het oude dorp
de hemel kraakt, de stilte kruipt
Duitse ulanen op hoge paarden
als moe geplaagde horzels
in hun Grooten Oorlog, slaan de avond blauw,
het volk huilt, het dorp brandt, de onschuld
sterft, de nacht likt het zwartgeblakerde…