1518 resultaten.
Een nacht in Parijs, 1995
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
560 ( Een herinnering )
De stilte hangt in de Dood
van kalende takken
De vogels zingen zo frivool niet meer
Ik mis de smaak
van een nieuwe lente
en wist niet of je nog komen zou
Je foto’s zijn verkleurd
in de schemer der herinnering
De kamer is verlaten, het bed
ligt er onberoerd
Ik veeg mijn tranen
van een versteende vloer…
de aderlating van verlangen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
525 vandaag mijmert de lente over liefde
gestage woorden verpakt in een sober
collectief, het is de late schemer
die zich uitstrekt alsof het ontwaken
een herrijzenis is
geraapte stenen doen geen kwaad
de mantel kraagt aan de warmte van het
lichaam het gebiedt het leven de tijd
te herzien en de illusie om dromen waar te
nemen is het bont van…
stad bij avond
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
743 Stad bij avond
en voor de schemering
de dag verdringt
wat late zon over straten en pleinen
alsof het licht
slechts mondjesmaat wil wijken...
totdat alles nog maar zo 'even' is.
Stad bij avond
moet nog wennen aan gemis
van shoppers, studenten en toeristen.
Alleen nog het gedreun van treinen
en het geraas over Ring en Boulevards.…
Het huis gaf niemand thuis
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
639 van god en alleman verlaten
stond het huis
weer in zichzelf te praten
zij was vroegtijdig oud
verzakt en buitenissig
de tuin verwilderd grauw
naast de schuur
een rariteitenkabinet
van wat bij afval was gezet
een vage schim
achter een vuil gordijn
kon wel een bewoner zijn
het janken van de hond
dat bij schemering luguber klonk
weerhield…
Horizon
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
622 Alleen jij erkent mijn licht
in schemering of met flits.
Alleen jij ziet mijn portret
in een fotolijst of silhouet.
In de natuur of een galerie
details in macro-objectief.
Zie jouw plek in mijn hart
als kunst metaforisch art.
Alleen jij erkent mijn licht
na het vallen van de nacht.…
oude stad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
446 de oude gevels hebben het licht
gereefd een dag geleefd terug
van de uitreis zijn zware zeilen
gestreken neergelaten aan
een verlaten rede
een smalle gracht meert donker af
schemer schommelt op de kade
het spiegelbeeld van een boot
wordt gedragen
over de romp rimpelt water
hier wordt niet meer gewoond
of verhuisd
uit nissen…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Overspannen.
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.051 Het is schemerig
stil en koud
op de heide waar
een eenzame berk
buigt in
de straffe noordenwind
bladeren dalen neer op de grond
richt mijn hoofd op en
zie in de verte een vrouw lopen
met een kind
flitsen voor mijn ogen
licht en donker
spookt weer in mijn hoofd dat
nu wat zwaar weegt
gedachten slierten en
vreemde beelden…
Is 't nog ver?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 we wandelden door het bos
ik, aan de hand van mijn vader
tot de schemer van bomen
schimmen maakte
dan lijken alle paden op elkaar
staat de auto bij elk dwaallicht
'een stukje rechtdoor en dan
links, nog even, we zijn er zo'
de dood van blinde wegen
ging geduldig aan ons voorbij
de zondag is al lang in een
zachte doek gewikkeld…
Galgeven
gedicht
2.0 met 2 stemmen
2.834 Eikenheuvels tussen grove den
waar je als kind
de nachtegaal kwam horen
bevend in verboden schemering
hoewel ook jongens
aardig konden fluiten
nog schrijven talingen en eenden
op het water
lagen aa’s en ee’s
onrust onder de oksels
een hals vol richting
ook wij bewegen uren stap na stap
het ritme van miljoenen mensenjaren
winter ademt…
Verloren liefdes
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
469 En zelfs,
in de luwte van de schemer,
hun gloed gevangen,
waar het laatste restje, nu nog,
in het flonker van mijn nacht verschiet.
Ik heb van ze,
gehouden, alle liefdes,
alles wat ons ooit, verliet.
Nooit zal ik,
hun pracht vergeten,
en kan, alleen maar hopen,
vergeet mijn naam,
ook niet..
-…
Zomerlandschap
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
499 de hemel is blauw en wijd
van een stil gelijk het gras
buigt met de wind en ruiselt
liefderijk gering
onder een boom bewegen
schaduwvlekken om
van verloren aandacht
de steelse grond
de lucht is op glas geschilderd blauw
vee blijft de aarde trouw
het graast traag en onverdeeld
door de late schemer
waaiert ver uit in een
voldane…
Mijn carrousel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
519 Jouw zucht laat mijn zintuigen ontwaken
in de schemering van wegtrekkende mist
dat je mij opgewekt toont in ons schouwspel
met bewegingen als een theatraal illusionist.…
Ben jij de tijger
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
821 dagen kantelen
in schemering
verlengen schaduwen
om nachten minder
zwart te geven
en zichzelf langer
te verwennen
met het licht
dieren wisselen
van leven
en gaan rusten
uit het zicht
van opkomst
tot aan ondergang
ben jij de tijger
die al loerend
loopt te azen
op dat grijze ogenblik
wanneer de prooi
ontspannen is
omdat de nacht…
kalveren
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
464 Die avond ruim voor het schemeren
toen de kalveren ons schuifelend naderden...
Je gedachtenpauzes waren nooit veilig
te lang, te grillig en aandoenlijk fragiel..
Te vroeg voor alcohol, dat kon zelfs
dat hippe baardje niet loochenen
Je relaas was schimmig en vertrouwd
als de geur van jonge runderen.…
Ik hoor de nacht die nader-zijgt
poëzie
5.0 met 4 stemmen
937 Uw aangezicht is vreemdlijk stil
in ’t schemer-leven...
Ik zie het laatste dag-geril
in de avond-dreven.
– Is dit een einde of een begin?...
Uw handen glanzen;
uw blik is als violen in
verslenste kransen...
– – Ach, is ons lijf voor ééuwig moe,
en onze zinnen?...
Míj faalt de kracht, te zeggen hoe
’k u durf beminnen.…
Uranus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
666 ritselen tot een tapijt
zagen elke toekomst liggen in de verte,
zeldzaam zichtbaar bij helder weer
er waren zinnen die we nooit eerder
lazen, woorden die werelden schreven
ijs werd gas en daarna warmte waarbij
afstand smolt tot naderbij
ons tijdstip was aan de hemel, we waren
aanwezig als een blauwe planeet
de avond werd een vallende schemer…
tenslotte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
433 waar we heen zouden gaan
waren we bij aankomst al vergeten
op de plek waarvan we dachten
al eens eerder te zijn geweest
meenden we ons te herinneren
afscheid te moeten nemen
van ons lichaam dat hier ooit sliep
de ademtocht die hier stilviel
in theewater op een vooravond
of bij schemer in een bruin bierflesje
bij sommige dingen stonden…
schoenen zwaar van afscheid
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
730 je bent niet meer
weer hangt de dood
te schemeren totdat
de dag gaat sterven
we hebben haar ontkleed
ontdaan van waardevolle zaken
kou kwam later over ons
toen stilte weer ging praten
we rilden toen het licht
steeds minder kleurde
wachtten tot het zwart
uiteindelijk het wit afkeurde
we zijn gegaan met
schoenen zwaar van afscheid…
Kopland.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
831 De schemer die ons soms verrast,
de merel, zijn lied en jij, voordat je weer verdwijnt.…
Vooraf en naderbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
480 Nog voor de deur zich opent
lig jij met je neus in de boter
nog voor de regen valt
heb jij je paraplu opgestoken
Nog voor de poppen dansen
zie jij de bui al hangen
nog voor de wind jou omwaait
sta ik klaar om jou op te vangen
Nog voor de schemer valt
knip jij het licht aan
nog voor de nacht daalt
herinner jij je de volgende dag
Nog…
Herfstdeuren
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
426 herfstdeuren
in haar dromerig verlangen
tussen haar slanke vingers
glippen er dagen
langs herinneringen
die ze ooit had
aan vlinderverlangen
groeien wilgen
houdbare dromen
verder tijdens nachten
door duister smachten
tussen talloze lippen
bewoon ik haar zielenlijf
zoals zij dat van mij
achter deuren van vergetelheid
hoor de schemer…
zie licht met schaduw vrijen
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.253 ik zie licht
met schaduw vrijen
in de ondergaande zon
schemering laat hen betijen
de dag is bijna om
vogels fluiten voor het
laatst hun schitterend lied
op hun rustplaats aangekomen
kunnen ze nu rustig dromen
een vijand is er niet
zo valt de avond
voor een nacht met
sterren rond de maan
niet onverwacht
ogen wennen er al aan…
ja jij, omdat het Mij behaagt
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
3.096 ik ben je God vandaag
bid mij om licht voordat
ik je nu wakker maak
ik speelde met de maan
verduisterde de verte en
joeg herten op met schemering
je koos een huis en vrouw
bleef trouw aan aardse zaken
met gratis had je niets te maken
ik geef je vierentwintig uur
om deze goddelijke dag te
vieren voor de rest ben ik te huur
voor…
een dag die krom trekt
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
959 in lucht
waaruit het leven is gevlucht
gebruikt door lijven die
vergeten te bewegen
een dag die krom trekt
door gebrek aan perspectief
verveling is de dief
die uren heeft gestolen
de trage stroom van
dingen die gebeuren
het drijven op gewoonteruis
slaan van klokken en van deuren
de avond ademt
nog geen duisternis
omdat de schemering…
Doodlopend spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
442 Het was vroeg en bladstil
in het schemerende bos,
ik was er alleen
en volgde het spoor.
Het sneeuwde licht,
niets dan witte
zachtheid om mij heen.
De bevroren aarde
protesteerde krakend,
leek, overal waar ik liep
om antwoord te vragen,
maar de in nevel
gehulde bomen zwegen
en zuchtten diep.…
Silhouetten
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
353 Waar blijft de tijd
die ons de silhouetten schiep
vormloosheid van de fantasie
werkelijkheid in schemer gehuld
het raadsel van het leven dag na dag.…
haar naam was Térèse
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
764 ik graaf
ik graaf met overtuiging
ik graaf om iets te vinden
van die twee kinderen
misschien wel gravend
ergens in Europa
twee blonde koppies
een meisje
een jochie
tot ik beland
in een schemerige caravan
staand neem ik aan
aan het hoofd
van de uitklaptafel
een radio klinkt
door wat gelige contouren
mensen praten
tegen mij
aan…
de vrouw, het raam en de weegschaal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
375 als het licht van de dag
zich geleidelijk aan
begint over te geven
aan het donker van de nacht
zet zij zich in haar stoel
bij het grote raam
om te kijken
om zich over te geven
om te ondergaan
halverwege de schemering
staat de gulden weegschaal
de wrede hardheid van
de dag en de wereld
is nu volledig in evenwicht
met de zoete…
Zomernevel
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
153 verten dwalen
reizen totdat de zinderende zon
in mijn gedachten explodeert
een nieuwe horizon blijft vaag
in de warmte van een oude dromendans
zodra je toestemt in mijn avonturen
zullen we lustig vrijen in de avonduren
terwijl je fluistert naar mijn trouwe oren
gaat er weer een nieuw gedicht verloren
in de zomernevel van de zwoele schemer…