1300 resultaten.
Dreef te Korsendonk
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
428 Rechts lag het vierkante groenvlak
van een wei omzoomd door eik
intens op weemoedige koeien te wachten.
Dat alles: harmonie en schoonheid.
Maar achter ons wist ik
de wonde van de E34.…
Standvast
gedicht
3.6 met 10 stemmen
18.468 wij leggen aan, trekken landinwaarts
laten herinneringen voor anker gaan
die horen bij een periode, bij een plaats
vandaag is zo'n opgediende dag
waarop je anders dan anders eens echt ouder wordt
geen drama, ten hoogste de gewoonte
dat vroeger stil verder van je vaart
wat was heeft zich genesteld
genoeglijk met iets van weemoed wellicht…
Nacht-deun
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.535 Op m'n peluw licht, -
Bleke lijn, -
Weemoed-schijn
Van het maangezicht.
'k Ture weer
Ied're keer
Naar die zilv'ren stoet;...
Want ik weet
Liefdeleed
Dat me bidden doet...
Wat doortrilt
Er de stilt'
Van m'n kamerkijn? -
't Is 't gerucht
Van een zucht
Om bij u te zijn...…
Hoge tonen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
608 ik heb je
nog nooit
horen zingen
in de veelheid
van jouw
expressief vocaal
is het er nooit
van gekomen
of zit jij liever
te dromen bij
een talentvol
muzikaal onthaal
jij hebt de
mystieke sfeer
van ballads in
hun weemoedig
vertolken van
het levensverhaal
juist de hoge
tonen waarin
eenzaamheid klinkt
mogen niet verwijlen…
Regenglans
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
425 Laat je lippen kleuren
.....blijf niet langer treuren
.....maar verlicht je dag
.....met gewoon een lach'
zingt zijn warme stem
in mijn verdriet
zonder te weten waarom
er in mijn hart tranen
vol weemoed glanzen
van kleurloos verlangen
uit de lage wolkenhemel
die zwijgend huilt…
Moeder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
539 Slechts weemoed is daarna mijn deel.
En in de stille avonden
de herinnering aan lang vervlogen dagen.…
Zeebloem
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
513 Het landschap kantelt een beetje
in weemoedige dromen uit het verleden
aan lager wal, tussen het schip en de kade
er bloeit een eenzame zeebloem die nadenkt
over vrede, genezing en uiteindelijke genade
wat hebben we in onze zielen dat spreekt en glanst
meer dan inhoud is het vaak de vorm die danst
wat golft, schuimt en nadert is nog meer…
Lentedooi
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
547 Dwangmatig bespeel je mijn gedachten,
kunstzinnig en grenzenloos,
zonder weemoed
geen hapering
alleen een soort van g..... e zucht!
Het is als grasduinen in voorbij gegane liefdes,
een labyrint van ingedompeld voelen.
Ik verlang naar lentebloei
en dooi rond mijn hart.…
Regendruppels
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 Regendruppels glijden langzaam van het raam,
weemoedig kijk ik naar buiten.
In mijn hoofd schreeuw ik wanhopig je naam,
kom toch weer in mijn armen schuilen.
Vogels die wegduiken in beschutting biedende struiken,
een blaf van een hond die verloren gaat.…
Regenglans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
377 Laat je lippen kleuren
... blijf niet langer treuren
... maar verlicht je dag
... met gewoon een lach
zingt zijn warme stem
in mijn verdriet
zonder te weten waarom
er in mijn hart tranen
vol weemoed glanzen
van kleurloos verlangen
uit de lage wolkenhemel
die zwijgend huilt…
Godenzoon
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
405 Als dribbelaar slalomde hij beslist niet;
met zijn voet volmaakte hij het gebed
van het kind, dat het thuis niet had gered,
en gejammer en weemoed naliet.
Aandacht was zijn doel, een bloeiend leven;
het zuiver trekken van de middellijn,
waarvan af hij zijn meesterwerk voorbracht.…
Elke gedachte eindigt bij jou...
hartenkreet
4.1 met 31 stemmen
2.241 Zachte klanken van muziek
Bereiken langzaam mijn oren
Liedjes over liefde en geluk
Ik wil ze even niet meer horen
Het maakt mij zo weemoedig
Ik voel de tranen al branden
Mijn hart vol liefde voor jou
Maar ik sta met lege handen…
Steeds weer zie ik jouw beeld
Denk ik aan je heerlijke geur
Ik wilde zoveel met je delen
Maar jij sloot deur…
Geen Half Ei...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
907 Ik voel me rot
en ook weemoedig.
Wat nog niet eens
begonnen was, is nu
al aan zijn einde
gekomen...
't Was ook nog
zo pril en fragiel,
als was het
een lampenglas...
Maar ook opgelucht
door de genomen
beslissing,
want niets geeft
zo'n goed gevoel,
als een genomen
besluit...…
Verdrinken in muziek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.389 nulpunt
ik laat mezelf verdrinken in muziek
terwijl de melodie mijn bewustzijn verdunt,
verdwijn ik in een avonddroom vol ethiek
Gevoelens verdwalen in een melodieuze mist
zonder geluid zing ik zachtjes mee
een refrein wat mijn ziel verfrist
langzaam reist het lied naar een eindige zee
Vol emotie teruggekeerd in de realiteit
tranen van weemoed…
Na een drukke avond
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.110 Het afscheid was doordrenkt met weemoed
ik wacht nu op een bus die niet meer komt
ik warm me aan 't ijs
een kater in een nacht die nooit vervliedt
het denken van de bomen is een spel
dat ik van jongsaf kritisch heb bekeken
ik luister naar de stemmen in m'n buik
die gonzen als de bijen in een boomgaard
ik loop nu langs een weg die er niet is…
Verlangen naar vervlogen tijden
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.399 't Geruis van de wind
streelt me zacht,
verwaait de weemoed
van de eenzame nacht.
De stilte van de nacht
brengt onrust in mijn hart.
Ik loop verzonken in gedachten,
wie zal er op mij wachten ?
Flarden, herinneringen doen pijn
deze winter zal anders zijn.
Waarom zal ik het mijden,
dit stil verlangen naar vervlogen tijden ?…
Mensenogen
poëzie
3.3 met 26 stemmen
8.428 Ik houd van ogen door weemoed gewijd
Ik houd van ogen die hebben geschreid
Die hunkerend uitzien van groot gemis
Of starlings staren van droevenis.
Ik houd van ogen die prachtig spontaan
Van grote smart naar geluk willen gaan
Die moe van gemijmer in avond’lijk land
Weer blikkeren uit ruiten waar zonlicht in brandt.…
Oude foto's
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
644 verdiep me in oude foto’s
generatie van m’n grootouders
met m’n geest in spagaat
overbrug ik heden en verleden
geboorte en sterven
meegesleept als in ‘n film
voel ik de vergankelijkheid
en de snelheid van de tijd
voel de pijn van weemoed
omdat ze er niet meer zijn
hun verwondering bewaard
gestold in de tijd
lees verwachting…
marseille , la bouillabaisse
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
646 vanuit de hoogte waakt de dame
over haar zinderende stad
op het kruispunt van eeuwenoude wegen
knorrige obers mopperen
boven pastis en kruiken koel water
in hun onverstaanbaar patois
bedelaars, straatdiefjes, straatmadeliefjes
rollen met hun donkere oogjes
vingervlug je zakken leeg
weemoed klinkt door de hese "paloma…
Het gedaagdenveld
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
564 zomer verlegen is
we kijken schichtig naar de vogels
verzoenen ons niet langer met hartstocht
die we eens voelden in bijzonder verlangen
nooit zonder elkaar door het leven te gaan
we drinken niet langer uit dezelfde bron
die ons ooit voorzag van genegenheden
we waren te lang eenzaam in het verleden
we dromen afzonderlijk over dezelfde weemoed…
Avond
poëzie
2.8 met 5 stemmen
3.388 Moe van de geuren die zij moeten dragen
Van graven oud en rozen uitgebloeid,
Weemoedig vlagend door verwarde hagen
En 't armlijk loof dat om de zerken groeit.…
mist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
570 De mist streelt mijn weemoed,
gaat hard tekeer in mijn lijf.
De realiteit van de waarheid zijn
beklemmende, vochtige oorden.
De stroom van mijn gedachten
verdampt en vormt weer wolken.
Harde regen dreigt mijn gemoed
voorgoed uit te schakelen.…
Avond
poëzie
4.5 met 6 stemmen
5.948 Moe van de geuren die zij moeten dragen
Van graven oud en rozen uitgebloeid,
Weemoedig vlagend door verwarde hagen
En 't armlijk loof dat om de zerken groeit.
Je hebt weinig gedacht en veel gezwegen
En stil de handen om mijn hoofd gelegd,
Zo zeggend: ‘Ook de grootste liefde kan niet tegen
De dood die niets ontziet en alles slecht.'…
Twee voor elf
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
583 landschap
heerst en verdeelt groene
weiden
grijze oorden onherbergzaam
wit
Wagons vol onzinnige
gedachten
stiltecoupés zwaar van
gedwongen zwijgzaamheid
Razen onder lage luchten
en hemelsblauwe daken
van stad naar stad
van klok naar klok
gedragen door geduld van
het ijzeren web
Op het perron staat een man
gedoken in zijn jas
van weemoed…
Mijn stad
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
659 De straten hebben namen
van mensen en betekenis
en anderen anoniem
zijn zonder stem geboren
de pleinen staan vol bomen
‘t volk heeft daar haar dromen
en vrienden zonder geluid
gaan onbemind verloren
de buurten zijn net dorpen
maar zonder sterke schouders
de schooiers die verliezen
die hebben vaak geen ouders
de parken zijn weemoedig…
leonard
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
691 een ijdel schildpad
in maatpak gehesen
walst kruipend in mijn oren
hees bronstig
voert het mij
van manhattan tot berlijn
zwierig en innemend
zinspreekt hij
van frivool tot weemoedig
poëtisch lispelend
walst schilderend hij
met ouderdom en verval
glasscherven zijn het
die verlokken tot kijken
in spiegels van het leven
het bladert…
Mist
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
699 De mist streelt mijn weemoed,
gaat hard tekeer in mijn lijf.
De realiteit van de waarheid zijn
beklemmende, vochtige oorden.
De stroom van mijn gedachten
verdampt en vormt weer wolken.
Harde regen dreigt mijn gemoed
voorgoed uit te schakelen.…
3
gedicht
1.0 met 1 stemmen
3.579 Ik had het kunnen zijn die daar zingt
vol weemoed en herkenning
omdat waar ik nog niet geweest ben
me nu al beklemt.…
Het gedaagdenveld
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
497 schichtig naar de vogels
verzoenen ons niet langer met hartstocht
die we eens voelden in bijzonder verlangen
nooit zonder elkaar door het leven te gaan
we drinken niet langer uit dezelfde bron
die ons ooit voorzag van genegenheden
we waren te lang eenzaam in het verleden
we dromen afzonderlijk over dezelfde weemoed…
Het mannetje aan de Maas
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
508 Nu rest hem slechts het schouwen der schepen
hoe ze komen en gaan, stroom op en stroom af;
weemoedig wenst hij hen Behouden Vaart,
zelf traag zinkend, in het graf.…