1174 resultaten.
Naast mijn pendule zit, in koncentratie
poëzie
3.5 met 14 stemmen
2.035 Naar de een, naar de ander beurt'lings rijst de slinger,
Als wees, prijzend, de tijd met wijze vinger
Mij Halkuon's en Boeddha's zekerheid;
De groep van tijdloosheden en pendule
Leert zwijgend, tikkend, de duist're formule:
In 't stilstaand Eeuw'ge rust, rennend, de tijd.…
zelfs jij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.195 wat is en komt zelfs wat ooit is geweest
en 't altijd maar veranderen vrezen
’licht’ tot het duister zeggen moet - al trekt het
onberoerd in eigen verten weg
te wachten tot jij ook jouw schaduw bent
en van je houden durft omdat jij eindelijk kent
de klanken van het lied hemels gerijpt
- door 't zwijgende…
herkauwers zonder decorum
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.049 wis en waarachtig
dat maakt de koe echt heus niet tot konijn
houdt de één het binnen op voor de schijn
de ander vreet vies met lak aan decorum
half verteersel vers uit eigen rectum
gelukkig gedragen ze zich verder haasachtig
stel immers dat indiërs koeien juist vereren
omdat ze innerlijk hun gras fijntjes hermalen
deftig als in gebed en zwijgend…
intermezzo
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
734 onbegrip
probeer niet te begrijpen in te leven, of het leven in mijn gedicht te plaatsen... het is geluidsstil, staakt in kennis en spreekt in chaos)
--------------------------------------------------------
loop gevloerd over plafonds
en sta niet op,
stel niets voor
enkel tegen
en zeg niets in stiltes
maar lieverd
mompel zwijgend…
stilte op het kerkhof
hartenkreet
3.6 met 22 stemmen
2.927 Er heerst een doodse stilte
bloemen pronken op de graven
stilletjes vraag ik me af
Hoe ze de stilte kunnen verdragen
Het gedempte geknars van het grind
een blad valt zwijgend neer
een traan geruisloos langs mijn wang
In stilte lijden doet zo zeer
rustig loop ik langs de rijen graven
De stenen met namen, ze staren me aan
alsof ze…
Geest van God
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
832 licht op struikenbladeren
terwijl het beeld van de avondlucht
bibberend blijft hangen-
vereer ik je met de hitte van mijn zwijgen
gevat in gebaren van aanbiddende handen
hoor ik je wieken waaien
voel je mond fluisteren
je woorden stromen als een rivier vol rinkels
adem je glinsterend om mij heen
mag ik binnen
ik zal zwijgend…
stapper terug in stadshart
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
990 In Ree en Runstraat liep hij
uitgelaten nu nog bij gelegenheid
alle cafés zwijgend voorbij
soms ging blijkbaar voor bekenden
gezeten op terras of achter glas
beschroomd zijn hand kort omhoog
Ook fietsers passanten
weinigen die hem nog herkenden
vrolijk zwaaiden naar ooit
de tijger zonder sluitingstijd
Een vrouw gerimpeld grijs haar…
Avondromance
poëzie
3.2 met 12 stemmen
2.303 Het laatste geflonker
Der zonne ging ter rust;
De beek is door ’t donker
In sluimring gekust;
Maar ’t zwijgende duister
Toont lieflijke pracht:
Want de aard groet uw luister,
Vorstinne der nacht!
Geen nevelen betrekken
Uw Goddelijk schoon;
Geen schaduwen dekken
’t Azuur van uw troon.…
Daens
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
3.388 werkopzieners jakkerden
op kind’ren en verkafferden
bij 't bonkende weefklavier
politiekers, textielbaronnen,
zonder kennis van Vlaamse taal,
verlieten zich op bronnen,
op pastoors en volksspionnen,
schatplichtig aan 't kapitaal
hardvochtige conservatieven
keken halsstarrig opzij
en doof voor zware grieven
traden de katholieken
zwijgend…
Kerstliedje
poëzie
4.4 met 5 stemmen
3.886 Maria en Jozef liepen tesaam
de donkere straten door
en vroegen bij alle menschen aan
en vonden er geen gehoor
En hadden eindelijk in een stal
hunnen intrek genomen
en zochten zwijgend zich terecht
in dit hun onderkomen.…
Kind geweest
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.166 De man slikt om z’n tranen te bedwingen
vervloekt inwendig de oorlog in zijn land
als hij in haar droef geheven snuitje leest
in wat voor ‘n gruwelverhaal zij is geweest
zwijgend pakt hij het weesje bij haar hand
en brengt d’r naar ‘t kamp voor vluchtelingen…
Ik denk altoos aan U...
poëzie
3.7 met 26 stemmen
4.255 Ik denk altoos aan u, als aan die dromen,
Waarin een ganse lange, zalige nacht,
Een nooit gezien gelaat ons tegenlacht,
Zo onuitspreeklijk lief, dat bij het domen
Des bleke ochtend, nog de tranen stromen
Uit halfgelokene ogen, tot we ons zacht
En zwijgend heffen met de stille klacht,
Dat schone dromen niet weerrommekomen...…
Wanneer je de pijn niet meer voelt
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.179 Steeds grijnst de duisternis
wreder en wreder,
wanneer een grote stilte
de enige uitweg lijkt
in een zwijgende wereld.
Koortsig zoek je naar
diepe dromen,
waarin je onsterflijk
wil geboren worden,
waarin je nieuwe letters
kunt schrijven
met een glimlach
op je mond.…
heel even
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
2.436 ontmoette ik haar
ademloos
het eerste woord
door mij gepreveld
amper hoorbaar
fluisterzacht
verdronken
in jouw sprankelende
waterval van woorden
die vertelden
over wie jij bent
en wat jou raakt
een sluimerend begin
inspirerend, vol reflectie
twee mensen
o zo verschillend
maar ergens
ook weer
zo vertrouwd
twee zielen
zwijgend…
veelzeggend
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
2.356 met een onbestemd verlangen
legt hij vingers op haar lippen
die vochtig zwijgend toestaan
dat de trilling haar verrast
zal zij komen
moet hij weggaan
is het fictie
of een waarheid
dat intense “willen hebben”
dat hen eigenlijk niet past
in een grondeloos beleven
legt hij handen op haar lichaam
dat lief en leed vergetend
in een vacuüm verkeert…
FABRIEKSROOK
poëzie
3.0 met 10 stemmen
3.376 Met duizend tongen speelt zij om zich heen,
Die lekken ’t blauw azuur dat zwijgend gloort,
En de arme ster die nog zo kort maar scheen,
Wordt in de zwadder van haar aêm gesmoord.
En alles om mij heen wordt dof en grauw…
Toch blijf ik droevig nog een wijle staan,
Hopende dat die ster weer schijnen zou.…
O LIED
poëzie
3.7 met 14 stemmen
3.896 het zwijgend nat
dat leekt nu langs mijn kaken,
gij kunt het, en uw kunst is dat,
gij kunt het honing maken...
o Lied! o Lied!…
Witte licht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
749 van mijn jeugd die zwijgend voorbij glijdt,
Die mijn leven, soms ongewild, inkleurde.
Ik sluit mijn ogen, beelden gaan voorbij,
Verstilde herinneringen aan een kind.
Beelden, alleen maar bestemd voor mij,
Sommige voelen aan als een kille wind.…
Woordloos gesprek
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
502 azijn in open wond
Na lange jaren van miskenning
kwam geen klank meer uit zijn mond
De drukte in de oude stad
't lawaai drong niet meer tot hem door
Een oude non boog zich omlaag
en nam zijn handen in de hare
Op zijn onuitgesproken vraag
gaf zij hem haar rozenkransje
Hij klemde het in zijn magere hand
en drukte op het kruis een zoen
Zwijgend…
Rozen in je haar
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
697 onstuimig
draaiden zich naar licht
zag hun richten naar de wolken
gretig ogend naar meer zicht
ik zocht de rozen in je haar
je lippen dauwden kussen
een slanke hals en borsten
die mijn handen susten
we droomden tussen bloemen
de hemel zuchtte uit haar zon
ik gaf je sterren om te stralen
tot je echt niet verder kon
zwijgend…
Augustus
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.349 Zwijgend lover hangt te dromen,
van geleden jeugd vermoeid.
Kleurentrossen, moegebloeid,
schuilen onder lommerige bomen,
zwichten om de volle vracht
zwaargedragen levenspracht.…
TREURTIJD
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
600 Bedekt ben ik met as, ijs en verleden
De bloesem valt, maar ik ben ingesneeuwd
Jij hebt je wanhoop zwijgend uitgeschreeuwd
Ik voel geen toekomst en ik ken geen heden
Het lot en God, zij kwamen tussenbeide
En schopten alle plannen in de war
Ik ben een pop van sneeuw in mei, bizar
Mij rest een kruis, jou wateren en weide
En zeer sporadisch…
Danste in het Witte Licht
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
899 In verwarring keek ik zwijgend toe,
Voelde een pijn die niet over ging.
Ik voelde me alleen, alleen en moe,
Ook toen ik nog aan het leven hing.
En ik zweefde, zweefde in het niets,
Alles om me heen leek te vervagen.
Ik keek om mee heen: Was er iets,
Of iemand, die me weg kon dragen?…
achter de wereld
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
708 en binnen handbereik
misschien moet ik de weg van de wolken volgen
of tussen oeverwilgen
omlaag gedragen
waar vogels zich verspreiden over de laatste
dunne waterrimpels
omdat ik te zwak ben om te baden
in de dagen van mei, in de geur van pinksterbloemen, waarheid
te dichtbij, opgelost
laag langs het geluid van angst
en je zwijgend…
stil leven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 locaties plakt ze naadloos aan elkaar
in een eeuwenoude, holle ruimte
vallen trage waterdruppels
in het water ziet ze het verloren kind
dat niet weet waar het hoort
de kleine mond zal niet spreken
ze grijpt in het water naar het onvoltooide verleden
tot leven moet het gewekt worden
ze legt de handen op het smalle hoofd
van het altijd zwijgende…
Thans door banken mist
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
528 ik heb het najaar
zwijgend bij de hand genomen
diep schelpt mistnevel
najaarsnoten stil
spreekt geen woord
voelt in wezen kalm
het doorweekt tedere voeten
als een slaap zomerzee
van kalmte durend
ik word overmand door beelden
wat was
wat is
wat komt
een weeldepracht dauwt peluwzacht in ‘t land
voor elk vertrouwd dier
langs het maïsveld…
berijpte grassen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
626 de ,,vorst" is aan de grond gekomen
hij kust de groene grassen
zij worden wit berijpt, en liggen
als een stijf gesteven sprei
flarden grijze mist hangen laag
over koude velden, die zwijgend
als dood, het leven verbergen
voor nevelgeesten die zwerven
in zilverglans breekt de zon
de nacht, zij kijkt verbaasd
over de rand van donkerte, naar…
AFDRIJVING
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
640 We liepen samen zwijgend langs het water
het was een mooie dag, dat moet gezegd
je haren goed gekapt, je scheiding recht
een toonbeeld van perfectie voor je vader
Zoals gewoonlijk volgde ik jouw tred
gedwee als immer, passend in jouw kader
je strakke pak gestevend, scherp de naden
als was jij reeds gekleed voor onze echt
Mijn oog viel op…
geen bereik
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
611 Maar dit was een zwijgende
ommegang, omwenteling na omwenteling tot ze in de wolken
halt hielden. Een katheder werd uitgeklapt en de dienaar der
dienaren Gods nam pontificaal plaats. Hij zwaaide plechtig
heen en weder met twee gekruiste klaviersleutels en prevelde
Latijn.
Ik knikte en zei: Jeronimo, we gaan een tanka dichten.…
ZWERVEND HONKVAST
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
461 Hun vuurglans siddert, verdwijnt dan langzaam,
waart echter nog onzichtbaar, zwijgend rond
als vlinders voor een donker, open raam.
Tussen riet en deinende oevergrond
verblijft soezende doollust, tóch waakzaam,
wekt het leven op met waaiende mond.…