1130 resultaten.
Haar natte billen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.230 De veerbodem
blinkt scherp onder onze voeten
die het metalen einde groeten -
ja, dit scheep is verboden
maar hoe is dit te weerstaan,
als ik dat al zou willen,
het natte dek onder haar billen
en ons zwijgen ten overstaan
van de oever die niet meer bestaat
zich aan een verbeelding overlaat,
dat we hier ons brood breken
- ooit - en daarna…
San Gimignano
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.254 Een nieuwe zon verdrijft
Langzaam een sluier die
Door de kilte des nachts
Als deken was gelegd
Over oude stenen.
Ergens in de verte
Klinken zachte tonen.
De stad, diep verzonken
In een slaap, wordt wakker
op golven van muziek.
Een oude man, een fluit,
een melodie die danst.…
voor de zomer
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.015 welriekend en van korte duur
Vormen daarna een roze loper
bij het vallen, uur na uur
Het bankje, geteisterd door weer en wind
heeft vele romances zien ontluiken
Gezien het aantal hartjes met initialen
met liefde heeft hij zich laten misbruiken
Het park met zijn versgemaaide gras
en ontegenzeggelijk veel madelieven
Doet dienst als warme deken…
Schimmen
gedicht
3.1 met 88 stemmen
38.460 Een klagende mist is al grievend gevallen
De verstikkende deken heeft mijn lichaam getart.
Mijn wankele welzijn is tot schimmen vervallen
De mist heeft mij diep in mijn wezen verward.
Het schimmig verleden had me kwetsbaar gemaakt
Een blik vol afschuw uit een grimmig geweten.…
Het laatste Woord
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
537 Maar toen dat licht, zo mooi en zuiver
een voorjaarsstraal als warme deken
geen toekomst meer voor dood en huiver
want God zal blijven spreken.…
De hoogmis van de zomer
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
677 Toch is dit een uitnodiging voor de gele ganzerik om
heel zijn verlangen niet te begraven in het avondlicht
dat straks ook weer de velden toe komt dekken. Wat
een geluk dat er ook nog zonnebloemen te koop zijn op
de markt want hier kan ik niets plukken, niets vergaren.…
ik wacht op de dag
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.693 Mijn deken spreid ik uit over de grond,
Ik lig en sluit mijn ogen.
Ik zie een violiste staan,
De klanken van vivaldi.
Een laatste glas wijn,
Ik proost op het leven.
En val in een diepe slaap.…
De auto ontdekt
gedicht
2.3 met 20 stemmen
7.721 Beneden op het dek
wuift de vrouw mij naar het midden
waar een stoet van schepen onderlangs mij gaat.
Open de ramen! Boordje los!
(close-up van rechtervoet en -pols)
‘All I hear is your gear’
Later kom ik bij mijzelf tot stand
aan een bosrand:
‘Zon, mist en stilte’, was toch mijn bestemming
‘en dan voor immermeer’?…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 ik blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Dansen aan het strand
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
804 Beachbeats tegen de duinenrand
Geven een vreemdsoortige gelukstoestand
Regen als een deken over de uitgelaten sfeer
Doet niet deren in dit feestbeestenweer
Alleen rondkijkend met een flesje aan mijn mond
Hoop ik op die glimp van jou en dat je toch nog komt
De vrouwen wulps en bevallig
Dansen niet geheel toevallig
Pal voor mijn neus de laatste…
De goot
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
696 ruikt naar vanille
ze lacht als ik mijn deksel open doe
zes tenen heb ik nog en zeven tanden
professor zeiden ze – ze waren bang
ik krab hun eieren uit mijn opperlijf
het Danio-vlootje blijft eeuwig leeg
volle aula’s zogen mijn woorden
maar de oude kerstboom brak
een kindvader de avond vóór de Sint
en gaarne zien (5 x, liefst meer)
het deken…
De hand van liefde vinden
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
646 laten zakken
zou ik na een roerige herfst
de rust van de winter
de stilte van de sneeuw
rustend op mijn handen
verder dragen
naar de wachtende wereld
verscholen achter de rietkragen
zou ik de lente
met open armen begroeten
als boven het nog kale land
de eerste zwaluwvlucht
zich tekent in het blauw
de zon opnieuw ervaren
als een deken…
Seizoenen vol hoop
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
470 kale hout
een hemel bewolkt grauw somber en koud
geen plek waar nog warmte is te creëren
huilen van de wind door troostloze bomen
de velden leeg en dor zelfs mistige horizon
in mijn brein slechts verlangen naar de zon
wanneer zal ooit het nieuwe leven komen
maar in mijn hart vonkt stil het hopend vuur
dat straks na rusttijd onder witte deken…
Keervers
gedicht
3.0 met 19 stemmen
4.708 kinderen vragen waar vaders naar toe zijn
als wie er asiel zoekt geen brood krijgt maar steen
dan weet ik van zeeën
van nooit en nog verder
en dat liefde vluchtte
per voertuig verdween
er stroomt nog wat water door stille rivieren
er houdt nog één boompje haar blad even vast
de adem van morgen valt wit op de golven
legt zorgzaam een deken…
In de bloei van schone dromen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
772 Sluit de luiken, bijt in ‘t stof
Waar de wil schuurt in osmose
oogt het glanzend weten dof
Elke toedracht is onzeker
in dit avontuurlijk ‘feest’
Donkere nachten kruipen bleker
over een daglichtschuwe geest
Nu die tomeloze veelvraat
energie en gift verspilt
- zo ’t geweten dieper knaagt
reikt de winterkou zijn deken
met een vorstelijk…
Als reizigers
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
568 De nacht gevallen, als een deken zo zwart.
De ochtend brengt de kiem aan het licht.
Kwetsbaar en teer,
als mensen die leven van een droom…
OPERA BAMBINI...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
810 energie die je voelt
als vlinders zwevend in je buik
Maar vooral kan horen
“The Noice of Opera”
speciaal voor kinderen: bambini
Je kan niet vroeg genoeg beginnen
met muziek, instrumentaal, vocaal
voor baby’s, peuters, kleuters, kinderen
Zing al voor het kind in de buik
zing bevallend je kind eruit
zing maar dagelijks voor kinderen
Dek…
MIJN LAATSTE DAG
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.072 Als mijn laatste dag is aangebroken
en de zon ophoudt mij te beschijnen
Worden mij wat handen toegestoken
gelijk in de potdichte mist de seinen
Mijn ziel is warm, mijn lijf zo koud
achter mij vervaagt wat ooit bestond
Vergeefs zoekend naar enige inhoud
zie ik de wereld dicht bij de afgrond
Puur stil hangt als een deken om mij
mij rest slechts…
Zeventien
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
466 erop
En stap ik aan boord van de Gado-bus
Die speciaal voor deze gelegenheid
Is ingehuurd door school
Terwijl we langs het Stadskanaal rijden
Houdt de bus even halt bij een stoplicht,
Zonder doel opent de chauffeur de automatische deur
En een lauwe, weeïge winterwind vlaagt
Ongevraagd langs onze jongensneuzen
En legt een mysterieuze deken…
Muiden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
477 Het wordt echt interessant
wanneer er eentje struikelt
prompt van het dek af duikelt
en in de kom beland.
Ik zit er ’s zomers vaak
op het terras aan ‘t sluisje
een pilsje in mijn knuistje
te smullen van ’t vermaak.…
Lijfelijk bestaan.
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
548 In de klimmende jaren
moest veel worden
weggegooid,
het idee dat
verwachting en geluk
mild en duurzaam zijn,
een subtropisch klimaat, een
omhelzing als een warme deken,
in plaats van verzilting van
wrange aanslagen die naar
gelang het duurt, steeds
vaker levenslange vragen bij zich
dragen en littekens
achterlaat in het…
ROUWEN, KOUWEN...terug naar het leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
931 ook even doorbijten
want iedereen leek z'n vriend
Iedereen was wel ergens bij betrokken
dat is ook zo, maar daar heb ik weinig aan
nu en wellicht zelfs voor de toekomst
Ik wil je alleen, alleen missen
omdat ik, ik alleen, alleen
je partner was, je vriendje,
je lover, je kok, je, weet ik veel
en dat hoeven anderen niet te weten
Ik dek…
hersenschimmen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
533 Toch schept mijn
Nachtelijke angst met hen een
Saamhorigheid uit overmacht, dat
Verhult wat zich niet laat temmen
En veilig is als een deken in de nacht.…
als jij van mij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 als ik jou zie
jouw glimlach en jouw ogen
zie ik de liefde glinsteren
die ons verbond zegelt
in dagen
dat de lucht donkert
luister jij mij tot rust
dek jij sterren stralend
mij kussend toe
in tijden
dat de hemel zonnestraalt
bruis jij mijn bron
gelijk een regenboog
de wereld zacht omarmt
als ik jou zie
jouw glimlach en jouw ogen…
Aantrekkelijke charme
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
636 Jouw rechterhand met de lange, artistieke
vingers staan trots en fier in jouw zijde
geplant, terwijl de oranje achtergrond mij
als een wollen deken toedekt.
Je glimlacht als een toverfee achter jouw
houten ezel, waarbij ik vol verbazing naar
jouw slanke taille loer en de lichtblauwe
bloes, die zoveel lekkers verbergt.…
bruggen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
599 bewondering voor bruggen
hun bogen, hun gekromde ruggen
geven aan gleuven en aan kieren
aan diepe dalen van rivieren
in ons laag gelegen land
een zelf gedragen overkant
zelfs het betonnen viaduct
weet zeker dat het lukt
de kruizen van geklonken staal
spreken krachtig stoere taal
strak gedraaide draden trillen
om het bewegend dek…
Diep gemis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
592 Het gaat te diep om er überhaupt woorden
aan te spenderen, daar die de lading niet
dekken en de pijn beter in stilte gedragen
wordt, omdat stilte de taal van God is.…
Kwatrijn (-)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
607 mijn wijsgeer gehuld in een wijsgerig deken
daaronder immanent en transcendent ,
ik heb mij daarop stuk verkeken, wel
de grenzen van mijn ziel verkent.…
Opnieuw te baren?
netgedicht
5.0 met 8 stemmen
466 De blouse in warme wind
gevuld als bollend zeil,
contouren bezeilen zon,
en maan, lijkt er niets mooiers
te bestaan, tussen huid en
hemel, in de wisselwerking,
de eclips van het bestaan
ontstaat vuurwerk uit een
omhelzing, een beloning uit de
armen van een windekind onder
een transparante deken van naakte
wolken voert tot een…
Het innerlijk oog?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 In een vermorst land tasten
reizigers in het duister, ze
wassen hun handen in een
grijze zon en dekken hun
vermoeide sporen toe,
papieren grenzen rotten in
het raamwerk van tevredenheid
en overvloed en blijven stromen
hangen een onwrikbaar taboe,
het ontneemt de intrinsieke
ruimte van ziel en geest, het
autonome recht van mobiliteit…