958 resultaten.
Jij bent wat de heerser van het universum vermag
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
732 verre schemerzone - aan de hemel hecht
Slechts een komeet of een monoliet,
doorklieft een schijnbaar leeg heelal
dat ontstaat of valt, roteert en knalt uit ‘s Mysteries schoot
Hier heb ik jou gezocht, gesmeekt om Venus’ grote gunst
nog liever dan dat ik Saturnus’ ring mocht dragen
of de drietand in Neptunus’ zee
Tussen het zachte ruisen…
Als de ochtend gloort
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
425 Met raam open hoor ik niet alleen
het ruisen van de verschillende bomen maar ook
uit volle borst vrolijk zingende vogels met plaatselijk wat geroep
Verder ben ik getuige van een bijzonder kleurrijk schouwspel in de open lucht.…
Restwaarde
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
347 van alle mensen die hun lach
hebben begraven in een update
loopt dertig procent dwars door je heen
een glitch in hun systeem
pas na de botsing kijken ze om
met ogen die alleen eigendom spellen
alsof de wereld een afgesloten bèta is
voor hun eigen gelijk
de rest is ruis op de achtergrond
armen op halfzeven
vleesgeworden moedeloosheid
onder…
Viburnum in lentebloei
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
453 Tintelfrisse bloesemgeur mengt met het zachte ruisen van de dag.
Wanneer middag vordert,
blijft ze een rustpunt, de schaduw van
haar frisgroene blaadjes, waar kleine wezens even
landen. Lucht wordt warmer, het licht drukt zwaarder op haar takken.…
Van fluistering naar zang
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
382 Het is de groei die spreekt, nog
voor ik haar zie: een trilling in stengels, het
lichte ruisen van bladeren die elkaar herkennen. Een vlinder
schuift door het licht, haar vlucht een kleine bevestiging van wat hier leeft.
Mijn aandacht volgt de lijnen
van wilde planten die zich oprichten in het
hoge gras, ieder met een eigen vorm van moed.…
Het algoritme van de tederheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
196 we zochten een vader en vonden een code
een zachte interface die onze tranen telt
in de kille kamers van het nu
waar de schermen oplichten als glas-in-loodramen
en we bidden tot de clouds die we zelf hebben gevuld
het is de plooi in het laken die we willen kussen
de stem in de ruis die zegt ik ken uw noden
dus weven we van onze eigen eenzaamheid…
Wanneer het bos mij heelt
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
182 Groene stilte heelt
bomen ademen diep in
onrust waait voorbij
In het zachte ruisen
van tere bladeren opent zich iets
tussen gedempt licht en verstilling, alsof een oude
spanning oplost in takken die zonder haast hun eigen adem volgen.…
Nabijheid van het bos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
146 De menselijke ruis trekt eindelijk weg.
De natuur herovert stil haar bedding;
ik laat de kramp los en ik kijk slechts toe.
Waar het diepe groen de zilte branding kust,
smelten de getijden samen met de bomen.
De zee spoelt de laatste menselijke angst terug aan land,
terwijl het bos de adem van de aarde bewaakt.…
Stress
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.423 de krant
Weer koffie waar mijn lijf om vroeg
Dozijn nadert al snel
Van koffie krijg je nooit genoeg
En je bibbert minder fel
Verweerde uitslag op mijn lijf
Brandt door van teen tot oor
Jeukend, schrijnend, pokdalig stijf
Dat komt wel vaker voor
Pillen liggen weereens thuis
Mijn vrienden dag en de nacht
Gehoor heeft nogal last van ruis…
Het eigene
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
880 Ik ben voorbij het water, het lome, groene water,
de bomen ruisen heupwiegend hun avondlied,
en ik, ik zing en dans mijn eigen ballet.
(1988)…
Najaar
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.178 Je denkt dat hij zijn gezicht
heeft verloren, maar ieder jaar heeft hij
zich herschminkt met het lieflijke ruisen
rood en bruin en oker van het krentenboompje,
de bolle struik waarachter het kermen
schuilt, het jammeren, stilletjes, zodat
de mensen zeggen: kijk toch hoe mooi.
Angor van toekomst.…
DANSEN OP JE GRAF
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.065 in the Rain
als ik mij ’s avonds tegen zonsondergang
naar het kerkhof begeef zien donderkoppen toe
de regenjas hangt onberispelijk over mijn arm
de paraplu wijst de weg naar jouw tombe
juist als ik stijlvol de uitgangspositie inneem
barst het onweer los rolt de donder aankondigend
op mijn gladde zolen glijd ik alle kanten op
bravo ruisen…
Honderd duizend keer zij.
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.168 De branding in de vuurtoren, het ruisen
mijn cocon van scharlaken zijde in de
wind van eb. Ze waait buiten. adem.
Mijn honderd woorden hielden haar. En ik
voelde mij begrepen tot ik mijzelf op-
sloot, tot mijn middel. Eerst haar zee,
golven en nu kust, haar zachte mond-
ing zoet mijn water.…
Als de dageraad straalt
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
592 Wanneer je dit ook nog eens van
dichtbij kan beleven of ervaren doordat ze een
ongekend zacht uitstraalt: een vogel die deze gelegenheid inluidt
met gezangen, het ruisen van water tot schittering van kleuren, een ongezien wonder.…
de VU podium Poëzieprijs
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
737 om het zekere voor het onzekere te nemen
elke schijn van mogelijk beter weten
in luim en schuim gemeden
de winnares was genesteld
patiënt in de tunnel
waar MRI wordt gescand
tweede werden zes Tedere Blasfemieën
het holle heelal kreeg daar klank
van aanwezigheid aan gene zijde
hierna kwam Verwachting
na meting van ruis in ’t hart
volgden…
Te Scheveningen
poëzie
2.6 met 13 stemmen
2.143 En juublend ging 't drietal naar strand toe,
Die 't zagen, ze jubelden mee -
Maar treurig en stil sloop ik henen,
En klagend klonk 't ruisen der zee.
--------------------
Geen zomer (1880)…
De begraafplaats
netgedicht
3.4 met 28 stemmen
1.491 vanuit mijn venster kijk ik neer
op de levenden van zeer weleer
ze liggen onder zware zerken
aan hun toekomst te werken
die hemelvaart beslist beperken
maar hoor nu eens de berken
en zachtjes ruisen rare populieren
en de wilg bezingende dieren
hoe spelen ze het ruisend klaar
zo heel ver van nu vandaan
de lijken willen blijven leven
al…
GEVANGENIS AAN ZEE
poëzie
5.0 met 2 stemmen
2.049 'k Hoor in de nacht in deze stenen muren
de wind, en 't eeuwig ruisen op de kust.
Die brengen de vertroosting en de rust
om de onzekerheden te verduren...
De eeuwigheid heeft mij in slaap gesust,
en 'k ben met U, o Heer, in al mijn uren.…
Een schaduw van jezelf
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
772 die bleef
langzaam werden woorden overbodig
je mening vaak niet eens gevraagd
met muren had je warmte niet meer nodig
status werd tot partner van verlaagd
je was een schaduw van jezelf
de spiegel kaatste slechts onzekerheid
ziel en geest kwamen tot stilstand
gedachten reisden in vergetelheid
je luistert voor het eerst
weer naar het ruisen…
Fijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 niet
Ook ik sta in bloei
En ben mij bloedende
Aan acht wonden
Die zo achteraf mij alles meevallen
Ze geeft zich en ik geef mij
Het is stil voor het eerst en ik zwijg niet
Er valt geen vloek en ik word mij niet
Vervloekt door het mistroostige wezen
Dan mij omhangt mij tenslotte niet meer
Met rust wil laten
Ik groei en er komt geluid en ruis…
Die dreigend donkerre nacht
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
536 DIE DREIGEND DONKERE NACHT
Het was een donkere maanloze nacht
we liepen in de dreigend stille duinen
We deelden het eenzaam fluisterzacht;
als klonk ’t ruisen van dennenkruinen
We voelden het gevaar dat er dreigde
klemmend naderde die angstige sfeer
Waardoor ieder naar vluchten neigde;
’t latent onheil voerde ons naar afkeer
Geen…
Op weg naar school
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
547 Kastanjebomen en kinderen ruisen,
voor alweer een nieuwe dag.
Al weet je nog niet wat het je brengen mag.…
Als het morgenlicht gloort
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
446 Met raam open hoor ik niet alleen
het ruisen van de verschillende bomen maar ook
uit volle borst vrolijk zingende vogels met plaatselijk wat geroep
Verder ben ik getuige van een bijzonder kleurrijk schouwspel in de open lucht.…
vanaf een terras
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 richt mij steeds meer naar binnen
waar mijn fantasie veel met zwart-wit
of oud fotobruin verbindt
en ik vergane afdrukken omzet
in woorden zonder het al
met vocht te duiden in beïnkte zinnen
een enkele passant schuift voorbij
dat heb je vaak op een vroeg moment
alsof een goedemorgen deze ledigheid
te snel zou vullen met aangroeiend ruis…
Stiltebeleving
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
426 Dat is helemaal niets mis mee daar
ze geen enkel vorm van geluid of ruis voortbrengen
maar veeleer zich laten meestromen met emoties en/of gevoelens
van waar het einde nog niet is geschreven of gesproken zowaar een diep geraakt.…
De melodie van het leven
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
510 Denk maar aan natuur waar een brede
waaier aan klanken en kleuren te horen zijn zoals de
vogels, het ruisen van de wind door de bladeren, stromend water tot
het geluid van stilte; stuk voor stuk word ik beroerd en vervoerd door hun uniciteit.…
Het geheim van geluk
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
530 Het is de stilte die zich nestelt in een
leeg moment, rust die de druk even lijkt in te slikken,
waar de geur van de aarde na een regenbui dieper ruikt dan ooit,
en de zachte ruis van de wind mijn gedachten als een zachte stroom begeleidt.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 Hier wordt tijd zachter, breekt
het ruisen van gedachten. Hier is stilte geen leegte, maar een plek om te bestaan.
Elke barst in hun schors is een spoor
van vervlogen tijd, een taal die zonder klank toch
alles onthult en bewaart.…
Laat de natuur leven
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
665 Alsof ze stilletjes vraagt
haar pijn te begrijpen - zonder woorden, alleen via het ruisen dat mijn ziel bereikt.
De bomen buigen niet alleen
voor de wind die hen kust, maar ook voor het
verdriet dat wij achterlaten, een schaduw in hun bast gegrift.
Hun geritsel fluistert een avondgebed, verloren aan oren die zelden nog stilstaan.…
Fieremei
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 Een plechtig ruisen zwelt omhoog,
als orgeltoon die langzaam groeit –
bladruis, beekzang, vogelvlaag,
licht en geur waar alles bloeit.
Geen hart blijft stil, hoe moe of koud,
en fel barst uit elk mensenlied
het oude, eeuwig jonge geluid:
een lofzang vol verlangen en verdriet.…