1541 resultaten.
Waar blijft de conducteur?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
600 Geen tel is zonder wanhoop
geen dag nog de moeite waard.…
Tot die ochtend
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
679 Want ook zij had eerst de wanhoop
Uitgeput voor ze er woorden aan
Kon verbinden
En ook zij had door de lens getuurd
En voortdurend aan de smalle ring
Gedraaid om de beelden scherp en
Nog weer scherper te krijgen niet
Alleen zijn beeld had zij ontwikkeld
Maar ook de beelden die van haar
Hadden verhaald; Zij had bepaald
Zij was…
REGEN VAN PIJN
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
941 Zachte druppels vallen op mij
zilte druppeltjes, één voor één
Ik ben bijna de wanhoop nabij
na gisteren ben ik thans alleen
Zachte druppeltjes regenen er
in ’t donkerstil, nachtelijk uur
Waarom schijnt mij geen ster?…
Gesloten Toekomst
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
644 Leeg was ik
Inwendig -
Mijn toekomst
Voorgoed gesloten
Vastgeketend aan
Mijn verleden
Met een fataal
Gebrek aan weemoed
En de moed der wanhoop
Streed ik zo hard ik kon
Voor het laatste
Restje leven
Voor die nieuwe horizon
Die 'k in me had
En Goddank bereiken kon
Met oprechte dank aan:
alle behandelaars Universitair…
de storm
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
600 Waar gaat de wind
koud, triest en baldadig
alsof de reis pas net begint
en dan terugkerend en ongenadig
waar de wolken zo grijs
geen licht door laten
zo wreed doch wijs
verandert liefde in haten
hoop in weemoed
die kaarsen doen uitdoven
en veranderen tranen in bloed
die wanhoop beloven
tot de aanvaarding toe
pas dan, zal de storm
zijn…
Keerzijde.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
735 Dagen van wanhoop, maar ook van geluk.
Bomen in volle bloei, toch zijn er vele
takken stuk.
Door wind geknakt of soms geheel weg-
gerukt.
Hemel blauw dan weer grijs en wat is
wijsheid nog wanneer men lijdt?
Iedere dag een nieuw begin en een nieuw
eind.
Zon en maan wisselen elkaar af, licht
en donker bestieren het bestaan.…
Schemering is het doodgaan
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.959 Plekkend beschenen witte heerlijkheden
van dag de morgen, en onbevreesd zich trekkend
was daaraan op, 't hart dat nu is zich rekkend
uit wanhopig naar de vreemde leegheden
van de avond en zijn gemaskerd gezicht, -
maar de dingen die hem zullen behoren
houden hun ogen nog zo vragend gericht;
en de verledenheden hebben verloren
hun glans, en…
Toegift
gedicht
4.5 met 2 stemmen
16.949 Hem vragen
waar zijn wanhoop op berustte, hem zijn geliefde
weer terugbezorgen, of zijn werk, of zijn zelfvertrouwen?
Nu kunnen we een heel klein beetje rouwen
niet eens om hem, omdat we hem niet kennen,
maar uit een vaag gevoel van menselijk fatsoen.…
dat huis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 waar ik tegen muren leunde
bescherming zocht achter deuren
die zich sloten tegen kwaad
dat huis waar ik geschreeuwd heb
in de wanhoop van wat leegte zeggen wil
en waar geborgenheid tussen alle witte wanden
zacht vervloeide tot een massa warme
handen rond mijn lijf
dat huis verlaat ik, ik laat het
voor een ander
ik wens de stille zegens…
buurman
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
437 je moet ze goed oprollen
dan lust ik ze wel
slobberend eet hij
even van wanhoop bevrijd
weet jij wie ik ben?…
Ademt onafhankelijk zijn
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
853 ze de wereld aan
een donkere vlek
ogen uit een schaduw
bij de muur
ademt onafhankelijk zijn
de geur van bier
en rookt het gif
dat basis lijkt voor
dubieus vertier
ze raakt ons
als ze wankelt
de muur haar loslaat
en een schaduw wegvlucht
met haar grijns
rotte tanden klagen
vingers wijzen met hun
zwarte nagelranden
naar de wanhoop…
De witte zwarte gier
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
544 Ineengedoken zit de witte gier
Te kijken naar zijn zwarte soortgenoten
Hij voelt zich niet gewenst en wordt verstoten
Vraagt zich wanhopig af wat doe ik hier
Hij is een rariteit, men geeft geen zier
Om hem, hij heeft er tranen om vergoten
Totdat een mens een plaatje had geschoten
Beschouwde hij zich als een dooie pier
Een fotograaf kreeg…
Land van genade en verdriet -1
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.018 tussen jou en mij
hoe verschrikkelijk
hoe wanhopig
hoe vernietigend breekt het tussen jou en mij
zoveel verwonding in ruil voor waarheid
zoveel verwoesting
zo weinig is overgebleven om voor te overleven
waar gaan we heen van hier?
je stem slingert
woedend
langs de kil snerpende zweep van mijn verleden
hoe lang duurt het?…
Hoop op de Morgenster
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.081 als het licht plots uitvalt in ons leven
de donkere nacht zo eindeloos lijkt
onze hoop tot leven is opgegeven
is er nog een Ster die ergens prijkt
een Ster die nooit ophoudt te schijnen
en van ver wenkt als het moeilijk gaat
al kan wanhoop haar glans ondermijnen
de dag komt dat ze weer oplichten gaat
de Morgenster die hoop heeft gebracht…
bloemen in prikkeldraadgroen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
928 ik heb ze gezien
schoenen en wat laarzen
de voeten miste ik
ze zijn toch ooit gedragen
zocht sporen
in barakken en kampen
voelde de kilte
ondanks talloze lampen
las op de muren
de wanhoop van toen
ze doodden hun uren met
bloemen in prikkeldraadgroen
vloeren zijn versleten
en deuren kraken hun
het eindeloos vergeten
als de wind ze…
woede vlaagt in rood
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.308 kleuren vlecht in beelden
die je handen maken
je zucht en blaast
wat lucht in glas
je vingers raken aan
wat toekomst was
een ster die barst
in grillig lijnenspel
je lach verdwijnt omdat
je met je tanden knarst
woede vlaagt in
rood achter je ogen
lippen krampen pijn
pastél heeft niet gemogen
je kauwt op harde angst
vermaalt in wanhoop…
Regendruppels
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
514 In mijn hoofd schreeuw ik wanhopig je naam,
kom toch weer in mijn armen schuilen.
Vogels die wegduiken in beschutting biedende struiken,
een blaf van een hond die verloren gaat.
Ik kan je liefelijke geur nog steeds ruiken,
het is net alsof je naast mij staat.…
Puin
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
531 kapot, verslagen en verloren
ze scheppen modder
in een onaards landschap
zoekend naar hoop
met angst voor wat ze vinden
in een uiteengevallen gemeenschap
puinresten, puinhoop
wanhopig biddend
naar Allah of God
in zinderende hitte
is angst kouder dan ooit
vechtend tegen het noodlot
stenen en modder zijn
overgebleven resten
waar…
Woordbloesem
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
530 Lange zinnen roepend om een antwoord
meegesleurd door wanhopige verhalen
nuchter door de harde realiteit
saaie muizenissen in de tijd
woordbloesem tussen het verse groen
een bevestiging van zuivere liefde
wil jij mij vragen voor een zoen?…
Obladi oblada
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
504 Zie je me vliegen, trek je stoute schoen an
mijn nestasvogala, weet jij nog hu
hic jou na jouw aubade liet unbidan
wanhopig zong, o lief, waar blief je nu?
Hinase zingt obla di obla du
kom dan bij mij, wat unbídan wi nu?…
Voetafdruk
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
527 Er zit een onverzettelijke vernietigingsdrang
in het dagelijkse van onze voetafdruk
een onvermogen om de planeet te redden
en we doen er bijna allemaal aan mee,
vertelt ze en ze voelt de eenzaamheid
nu er veel meer handelingen nodig zijn
om moeder Aarde uit haar wanhoop te redden
ze kijkt naar haar voetafdruk in het zand
ziekte en geldgebrek…
De boot is vol
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
377 middel zitten we op de top
van de berg midden in de zee
waarin onze huizen borrelend
en het vee blatend en mekkerend
verdwenen, de vogels moe
in neerstreken en doornat
gezonken zijn
Mijn dochter houdt haar baby
voor zich uit, de voetjes zijn nat
Ze dompelt hem onder
Het zal niet meer lang duren
dat we verdrinken, we willen niet
wanhopig…
Het beloofde land
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.496 door nevel omsluierd
zich verdichtend
tot een donk’re mist
jij wist de weg
naar een land, waar
met warme zonnestralen
mist verdwijnen kon
je reikte me je hand
hoopvol
liep ik naar je toe
talrijke, tastende handen
plots verschijnend
uit de duisternis
je nam hen mee
naar je beloofde land
misschien
leken zij minder sterk
zag je mijn wanhoop…
Zeeslag
gedicht
3.2 met 79 stemmen
19.157 Ook nu, een half bestaan of meer al later,
geeft mij de wanhoop dikwijls nieuwe moed.…
Herfst
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
608 Wat leefde, leefde om
doodstil te zijn bij de strijd
van het laatste blad
voor wie het twijgje wind
een storm was en dat,
half gestorven en verkleurd,
zich wanhopig vastklampte
aan moeders schoot, zo
nauw verbonden aan de
onzichtbare aarde, die,
in nevelen gehuld,
niet in staat was het sterven
van haar laatste kleinkind
aan te zien…
Handen
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.727 Ze omhelzen zichtbaar
de wanhoop in mijn rimpels.
Ik vind mijn glimlach
in de warmte
van jouw ogen.
Ze schrijven teder
mijn tranen in het zand.
Ik verberg mij veilig
in de warmte
van jouw schoot
en verzegel jouw woorden,
geboren uit hoop,
in de warmte van mijn handen.…
de onwetenden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
848 Anderen keren op hun stappen terug
En vervloeken de vlag van het vaderland
Zij krijgen de splinters van de wanhoop over zich heen
Knielen voor de willekeur van de meester
Zij zijn verdoemd,
Al zij die onwetend zijn.…
Vervagend
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.502 Haar hand smoort droge snikken
in smeken strekt de arm zich uit
kreten sterven zonder geluid
in de wanhoop van haar blikken
Knikkend zoeken de knieën grond
het lichaam buigt voor het geweld
moe van het strijden en geveld
door 'n schrijnende diepe wond
Verzwakte handen weggekwijnd
vangen nog even 't vol gewicht
voordat ze in d'r neergang…
Een gedichtje
hartenkreet
4.8 met 27 stemmen
1.875 Ik schrijf een gedicht voor jou
Zoekend tussen alle woorden,
probeer ik te vinden wat ik zoek
Geen woorden van liefde,
Die heeft iedereen
Gewone woorden
Die iedereen begrijpt
Eenvoudig maar wel raak
Hoeveel woorden zullen er zijn
Ik zoek en zoek steeds dieper en dieper
Mijn ogen branden
En mijn hoofd loopt om
Wanhopig wroet ik dieper…
zondagmiddag
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.867 zondagmiddag zag ik jou
je handen in je haren
wachtend in de kou
verkild waren je ogen
versteend was je gelaat
de witte wereld om je heen
leek je te gedogen
er was geen mens op straat
behalve ik die je daar zag
zoals je stond, gebogen
sprak ik je aan
en zag de treurnis in je ogen
maar toen ik je omarmde
in een wanhopig streven
je met mijn…