269 resultaten.
Zichzelf ontmoet zichzelf
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
651 Terugblik op een tijd geleden
In een kwetsbaar wankel heden
Verledens zijn verdreven
Functies uit functies ontheven
Vanaf gisteren is het mooi geweest
Viering van een levensfeest
Een scherpe blik, een gulle lach
Vanaf morgen is er weer een dag!…
Ontvreemd
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
398 Je hebt de woorden
uit mijn mond gestolen
in mijn hart de zinnen uitgerookt
verdreven uit de zinloze gedachten
Het is niet zo gek
dat je achterblijft in mijn verlangen
tot waar de echo woorden draagt
Hoe bouw ik een nieuwe taal
als jij het alfabet hebt meegenomen?…
Definitief
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.247 Zo vele keren in mijn leven
heb ik steeds gezwaaid naar jou
omdat ik zeker weten zou
dat jij voor eeuwig werd verdreven
telkens weer als je beloofde
dat mijn verdriet niet nodig was
de angst van mijn gezicht aflas
dat iemand jou van mij beroofde
doofde ik mijn weemoedzang
en volgde stil de weg met jou
de lasten dragend, vol van trouw…
Begin van wereldvrede
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
476 Gedoken bij de ingang
zat je daar ontheemd
je ogen schichtig bang
je was anders en vreemd
van grote schoonheid
waren je amandelogen
gevuld met droefheid
vroegen ze mededogen
verdreven uit je warme land
verstootte men jou ook hier
sta je ook nu aan de kant
voel je je als opgejaagd dier
kom geef mij je hand
en daarmee je vertrouwen…
De geleefde dag
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
648 mijn hand raakt het kozijn
terwijl ik het ijzer beroer
duw buiten weg, weg van mij
die bedompte lucht
van een gesloten cel
waarmee ik avondrood voer
het is hopen op koelte
wanneer de dag is verdreven
en de stilte haar diepte zoekt
het geruis in mijn lijf
neemt tijd om te zweven.…
Drijvende wolken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
529 nog steeds in de nacht
ook al is het dag
gaan dreunende tonen
door de zware lucht
of maakt een snijdende flits
telkens weer in het heden
gewag van de dode tucht
ook zijn er zielen,
vele miljoenen in getal,
die lijden in de gedachten
van hen die overleven
de oude vijand is verdreven
doch in een andere gedaante
hebben we nooit echt…
uit het hoofd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 verstilde liefde
lichamelijk stopteken
verkramptheid verstilt
verdraaide liefde
liefdestralen naar buiten
waar draait het echt om
verdreven liefde
de kernwaarde als drijfveer
waar drijft het naar toe
verbonden liefde
de basis om te geven
puur verbondenheid
verdwenen liefde
verloren door hoofdzaken
verlangen naar rust
verdwaalde…
Eerlijkheid duurt het langst
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.750 De nacht dat jij mij verliet
kroop de maan bij mij in bed
hij gaf licht aan mijn verdriet
maar heeft mijn ziel gevangen gezet
Die nacht versteende mijn leven
de tijd lette niet meer op mij
alle waarheden werden verdreven
in mijn hart volgde een steekpartij
Heel langzaam zal de pijn slijten
en heelt de diepe wond van angst
ik drijf verder…
Thans
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
825 heden nog aan gister
zo komt het
dat ik thans een herinnering draag
waarop ik teer;
een dunne laag
zo licht als een veer
maar wel met een gouden rand;
handjes vol geluk
wil voor even gedragen worden
in geborgen gedachten
die zichzelf zalig aaneenrijgen
en niet op uitstel willen wachten
immers vaak
als de naderende nacht verdreven…
Zachte zijde
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
631 strelen heur haren
aanvoelend als van zijde
haar borsten bewegen
in zacht zuchten
die meer dan schoonheid schenken
en niet in afstand vluchten
terwijl de huid als pril gras
schemert in een open weide
ogen als zwarte kralen
bespelen in andante
het ritme van het hart
verborgen achter voile
mij zoekend als vragende verwante
in verdreven…
De pen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
692 Verdriet en pijn worden verdreven.
Zoekend reis ik door mijn geest,
vind dan lang vergeten herinneringen
van een leven vol geluk.
En ik schrijf:
“Deze dag kan niet meer stuk.”…
Land van mijn dromen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
639 Ik voel opa’s ziel in mij
krimpen van verlangen
naar grond, geen akkers
maar eigen graslanden
niet langer verdreven worden
door de boerenzonen
met hun honden, muizen
en wantsen in de bedden
voor hun zieken en hun zere rug
van het ploegen en het planten
wieden, oogsten en malen van het graan
Ik ben verder gegaan…
Het verdwenen pad
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 zelden hoor
ik nog de
fluitende wind
vocalen ontbreken
als bladeren
zijn verdreven
dan gieren
hoge tonen langs
sprieterige takken
alsof het bos
zijn man zijn
heeft laten zakken
het donker
passionele is alweer
van even geleden
in zomerse
overvloed brachten
bladeren hun groet
nu schraalt schichtig
wat omzichtig door…
Wie ben ik geweest
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
439 Wie ben ik geweest
toen natuur werd vernietigd
bossen gekapt voor productie
dieren door honger verdreven
de hele wereld in onrust
gevangen in vreemd verlangen
wie was ik in werkelijkheid
toen mensen elkaar te lijf gingen
niet uit liefde of vrede
wie was ik in hemelsnaam
toen jij de hand sloeg aan jezelf
niet langer door kom met…
paniek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 kloppen
zoekt in de doolhof
waar angst geen uitweg kent
de moesson zich laat gelden
op delen van het lichaam die
je bijeen houden, verstikking
in beleving en geen stem die
je tot een zuchtje wind kan temmen
minuten raken uren waar
kwartieren vluchtig in
seconden verdwijnen, schreeuwen
tot de klok van alle onwerkelijkheden
wordt verdreven…
Molens
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
992 Verdreven warmte door kille kieren
Waar klam en vocht deed zegevieren
Kraken in nachtelijke symfonie Molens
Draaien stenen verkrampte nieren
Verhulde pijn ontbering reeds gewoon
Noeste arbeid beloond met karig loon
Beeldend het landschap tot op heden
Door miljoenen bezocht en betreden
Zo het ware en altijd het heeft behoord
Draaien zij…
Wie is nou de Terrorist ?
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
807 waar angst
de bommen gooit en haat met liefde
wordt vergeleken, straten afgezet
omdat de postbode was verstrooid
Waar hoofddoek en tulband
naar het oosten al knielend wijst, is het onze
lach, die naar hen grijnst
Wie wijst nu stil naar de juiste terrorist, ik noem
een Blair een Bush , maar ook die Arabist;
en zelfs als nu, Saddam is verdreven…
Voor Annick (vermoord teruggevonden)
netgedicht
4.4 met 38 stemmen
1.973 Als 't roze morgenlicht
een lieve dag aankondigt
maar plotseling door
zwarte luchten wordt verdreven,
zo werd een veelbelovend leven
in één klap afgebroken.
Geen afscheidswoord werd nog gesproken.
We vinden hier geen zin, geen troostend woord
en toch draait veel op deze dwaze wereld voort.…
Zoon van Icarus
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
799 Wat is de wereld toch licht
als het donker is verdreven
langzaam de trap bestijgend
die de aarde beneden laat
de zongele hemel naderbij
fel knipperend in de ogen
Alleen is daar helaas
nu echt de laatste tree
de keuze is afdalen
of toch verder
Aarzelend wacht hij de komst
van de avond van de nacht
tot de eerste langs zal komen
Springend…
Donker
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
560 Donker wordt verdreven.
Geluk is weer in zicht.…
Land van mijn dromen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
165 Ik voel opa/s ziel in mij
samentrekken van verlangen
naar grond, geen akkers
maar eigen graslanden
Niet langer verdreven worden
door de boerenzonen
met hun honden, muizen
en wantsen in de bedden
voor hun zieken en hun zere rug
van het ploegen en het planten
wieden, oogsten en malen van het graan
Ik ben verder gegaan…
Cirkel van Geluk
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.093 voor heel even,
De sleur wordt door het lot verleid,
En blijft aan dit moment kleven,
Het lot gaat verder zonder spijt,
En losgekoppeld zweven,
Een Cirkel van Geluk is bevrijd,
En raakt van de grond verheven,
Elke ziel die door de tijd,
In voorzienigheid is verweven,
Richt de blik omhoog en raakt verblijdt,
Elke twijfel wordt verdreven…
In de liefde verraden
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
2.342 Een liefdeloze blik
In haar roodgekleurde ogen
De trilling in haar stem
Haar hoofd verslagen gebogen
Het leven heeft zijn nut verloren
Nooit meer in haar leven
Zal zij iemand bekoren
De liefde in haar is eeuwig verdreven
Een stenen muur om haar gebroken hart
Door geen mens te doorbreken
Geen wezen op deze aarde
Zal haar hart nog doen…
Schrift
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
909 Maar een tijd terug
Had ik dat alles opgegeven,
Met de muur tegen de rug,
Door de tijd verdreven,
Het papier bleef leeg,
En dat was precies hoe ik me voelde,
De inkt kwam niet verder dan een vage veeg,
Ik wist niet meer wat ik bedoelde,
Maar nu heb ik hier toch weer een vol blad,
En het voelt goed,
Ik weet niet eens meer waar ik mee zat…
bij het breken van de bast
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
831 basten van bomen
het gewin van hart en zin
vloeken op wat wij minnen
het zwerven diep van binnen
voor wat het vluchtend licht zo raakt
stellen wij ons onsterfelijk op
alsof naaktheid nooit heeft gestaakt
langs smalle wegen in galop
welk uur is het dat wij vrezen
als sluimerend de dageraad ontwaakt
zijn het de schimmen, uit onszelf verdreven…
Onbewoonbaar verklaard
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Noodzakelijk onderhoud
Wegens permanent
Tijdgebrek niet
Uitgevoerd
Overal kieren en
Spleten, planken
Die het begeven,
Dak dat lekt -
Wilde er nog
Wel in wonen,
Maar zag op een
Morgen een wit bord
Met zwarte letters
Op mijn gevel aangebracht
Mijn lichaam was
Onbewoonbaar verklaard -
Stante pede werd ik
Van mijzelf verdreven…
kokmeeuw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
538 hoog de hemel kijkend
staat hij op een paal
krietend krijsend
alsof hij zeggen wil
vanmorgen nog toch
vloog daar mijn lief
onder haar chocoladen kop
boven rood haar poten
vonkte wit als pas gepoetst
zilverend het verenkleed
dat naar voedsel vissend
in de zilte vismarkt dook
als een vlokje sneeuw
door zonnestraal verdreven
schoot…
Paradijs van wapens en geweld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Een vrouw met een geweer
Verdreven.…
Ergo Conclusio
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
14 Moet constant levend in vrees en beven
Van de rivier de Jordaan tot aan de zee
Een hele volksstam worden verdreven
Als makke lammeren weer gedwee?
Worden we door oogkleppen verblindt
Is er in de Schrift geen voortschrijdend inzicht
Te vinden dat hen beiden verbindt
Tot broederschap in plaats van dit Godsgericht?…
armenslaap
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.213 je duffelde mij onbewust
weer warmpjes in medeleven,
het slapende niet verdreven.
in je omarmende armen
zweefde ik weg als herboren.…