188 resultaten.
Oproep
gedicht
3.4 met 60 stemmen
14.895 U onlangs weer eens blauw geërgerd in de trein
aan blèrend GSM-volk (vaak vermomd als heren),
dat overluid uw reisgenot zat te versjteren
en niet gevoelig voor uw fronsen bleek te zijn?
Weer hele conversaties woord voor woord verstaan
met chefs, collega’s, klanten, kinderen of vrouwen?…
Mummie
poëzie
3.9 met 19 stemmen
2.240 Statig, tijdeloos triomferend, ligt
Vlak bij me, en ver, 't egyptisch koningslijk;
Ik voel me schuldig, dat 'k nieuwsgierig kijk
Naar mysterie van vreemd-vermomd gezicht.…
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 We zijn door de realiteit vermomd,
wachtend op de naderende bui
het getijde neemt ons de maat,
verstoort de bedoelde contouren
van een nog uit te vinden toekomst
mistige verten in het
landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds…
Het sluipt naderbij.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
387 de verwachte finish als
eindigheid vermomd, komt
altijd na de zuur verdiende
kost van het dagelijkse brood,
gebakken met de liefde
als verteerbare kost.
Als het bloesemvuur
van een late jeugd
zich heeft afgemeld,
vertraagd de adem
van de vreugd als
in aangevroren rijp.…
Van lood door leed
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
421 Na Pinksteren alsnog aan mij verschenen
Vermomd als duif op een rood pannendak
Verlaat en zonder zijn verzoeningstak
Zo zwaar als lood, er was een kind verdwenen
Het werd na dagen levenloos gevonden
Nabij een huis geblakerd na een brand
Een engel nam het zag ik bij de hand
Wees het op bloemen en vertrokken monden
Wees het op 't lijfje…
De allerbeste tijd
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
586 Het slechte nieuws zweeft
als een zwart fenomeen
boven het bed
Een ongrijpbaar buitenaards bericht
dat zich vermomde als een
unidentified flying object
De arts houdt zich met man
en macht vast aan de dissociatie:
de wet van de professionele afstand
De zieke verbreekt de geladen
onheilspellende stilte
tast naar zijn koptelefoon…
anti-canto II: 'als ’t van Marietje mag'
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
500 op deze gejatte tabula rasa
vermomd zonnige scrupules
de goden in klei
inbeelden
1.…
Leefpauzes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
185 een lekkernij
Ik leef in tussentijd
als het stil is in de trein
anderen hun spullen aan het pakken zijn
en onder het zingen van een refrein
als ik bij een halte sta
schuilend wacht onder een pergola
of een paar beurten oversla
als bezoek iets later komt
beleefdheid na een groet verstomt
of na een vroeg vertrek (met een smoesje vermomd…
DE FRANCTIREURS
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.167 Geen levensles, geen preek, hoezeer vermomd,
geen etika kan iéts voor ons beduiden.
De poëzie blijft, naakt en ongekromd,
Een tijdverdrijf voor enkle fijne luiden.…
Sprookje
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
706 er was eens een prinsesje
dat heette ZONNEKLAAR
zij bracht vreugde in het paleis
tot een kwade dag
de koning en de koningin
zochten een man voor haar
zijn hart was slecht en duister
dat was ZONNEKLAAR
zijn naam was IJZERHARD
hij wilde macht en praal
op de huwelijksdag
was de prinses gevlucht
een fee vermomde haar
in een witte reiger…
Er is een kindeke....
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
747 Vermomd als Jezus zat hij in het gras.
Toen hij bemerkte dat ik bij hem was
sprak hij: “Wij delen geen of alle zonden.”
Ik keek hem vragend aan en in mijn ogen
verzonk de eeuwigheid tot één moment.
Een ster viel stervend uit het firmament
die mij deed wankelen in onvermogen.
God zei: “Mijn zoon ik rommel maar wat aan.…
Narcistisch zelfvertrouwen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
471 ik heb het
oplaaien van de
branden in je
ogen gezien
de verschroeiende
hitte van het
immense vuur
in je ziel gevoeld
lucht waarde
rond met dood
vermomd als rook
en gloeiende as
zacht brak de
hemel in flitsend
ontladen rolde donder
uit gerafelde gaten
er was geen tijd
en plaats voor angst
het zintuiglijk bereik
herkende…
geboorte van een gedicht
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
3.599 ik staar naar dit witte vlak
open mij in afwachting
van wat komt, dat komt
als het komt en of het zich opsomt
onder een stramien
met een geschreven dak
zie een opening,
zich schuchter aandienend,
nog wel vertragend en vermomd
licht en nog weinig verteerd
ach ja het dromt
het gorgelt mee
langs mijn enige orgelpijp
een in opgang…
Fluwelen toekomst?
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
841 mistige verten, verstomde
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden
in twee gedachten,
schaduwen van ons
maar verder tot elkaar
de maskerade van de maan
in kuisheid vermomd
neemt ons de maat,
verstoort bedoelde contouren
van een
fluwelen toekomst.…
Door het oog van een naald
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
734 Vermomd als diagnose, pech of als kwade god.
Dan moeten we kruipen leren. Kruipen.
Kruipend door het oog van een naald,
vallen de schellen van onze ogen, en
leren wij zien wat puur geluk bepaalt.
Dan pas weten we,
hoe ongewoon gelukkig, gelukkig zijn is.…
Manier om te overleven
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
489 Wie de beloofde glans
van z'n toekomst doorstaat,
draagt een bloeiende woestijn
in de ogen, vermomd in de
schaduwen tot aan de dageraad
in waar hij tot bedaren komt en
hij de jaarringen van z'n leven kent
die echo's gevormd in de medeklinkers
en geschreven in de stemmen van de wind
tot aan de ouderdom door de jeugd
verstomd de…
Wortegem in winterglas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
198 In lichte rumoer rondom, een stad vermomd in schijn, Wortegem in winterglans, onder luchten bleek en fijn.
Een vonkje bleef nog zweven, toen al het lichten zweeg, zo zuiver en zo stil aanwezig, als dauw die over velden streek.
Langzaam gingen de schreden, behoedzaam door den tijd, een glans bleef nog behouden, in zachte eenzaamheid.…
Lago di garda
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
667 blauwgroene diepte
in ongekend breedbeeld formaat
Miniatuurbootjes trekken geluidloos
groeven en poppensteden vleien
zich op een stenige deken
aan de overkant
Kijkt mont pizzocolo van ver naar onze natte handdoeken die hangend over het balkon boodschappen seinen
via geheime kleurcodes
's Avonds zwijg je en myriaden trillende
lichtjes vermomd…
Fluwelen contract?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 mistige verten, verstomde
beelden verstrengeld,
lui te onderscheiden
in het dualisme van gedachten,
schaduwen van ons
maar verder tot elkaar
de maskerade van de maan
z’n kuisheid vermomd
neemt ons de maat,
verstoort de contouren
en mijn contract
voor een fluwelen toekomst.…
De kier van het seizoen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
456 Mistwolken vormen schaduwen
tot aan de ochtendrand tot
ondefinieerbare wezens,
vermomde beelden die mij bezoeken
de kieren van de nacht in het vizier
om zelfstandig de juiste stand te vinden
die alles vastlegt in een keer, die de
angst verkommerd wanneer de mist
de keel schraap van de dageraad
de lokroep van de toenemende zon
ontwaakt…
EEN VREEMDE PASSAGIER
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
550 Er steeg een vreemde passagier
aan boord van vlucht MH -17
zonder ticket en niet ingecheckt
door niemand gezien of gehoord
maar vermomd als de dood
had hij zijn eigen plaats voorzien
afspraak in de Okraïnese velden
zou hij de moordende raket melden
de slag was catastrofaal
alle inzittenden vonden de dood
zijn spel werd sluw gespeeld
een…
ik woon niet in de stad
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
600 waar een nacht zwart aan de kerktoren kleeft
en ik steeds maar denk dat een wijzer onbewogen
over de klok sleept en vermomd als eeuwigheid
in de donkere stolp een verlicht uur aanduidt.…
De kathedraal van Syracuse
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Nog staat het middenschip nog strekken zich de bogen
Buigen moet de rots om tot het dak te komen
Oude steen staat hypostiel in nieuwe wand verzonken, komen
Kwelling en Kwansuis-dat alles was hier altijd al
Verstomd vermomd is nu van alles van
Godsmoeders tot de kaarsvlamschaduwen op palen nog
Fluiten gespolieerde zuilen Hera’s hymnen uit
Het…
Muizenvallen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
218 mijn huis, niet
uit wreedheid,
maar omdat iets bleef
knagen
in de nacht
hoorde ik geritsel
achter de muren, kleine
haastige gedachten
die nergens vandaan
kwamen en overal
tegelijk waren
ik legde lokaas neer,
een geur van zekerheid
een stukje toekomst,
een antwoord
dat glom in het donker
Voor de muis is een val
altijd vermomd…
Net geen sprookje
hartenkreet
3.0 met 11 stemmen
2.483 Er was eens een lelijk prinsesje
Dat 100 jaar sliep op een erwt
Ze had smerig haar en rotte tanden
En droomde van Ernie, het vriendje van Bert
Maar op een dag ver in november
Kwam een pad vermomd als prins vanachter een steen
Hij gaf haar een trap en riep 'Hee liefje, ik ben der!…
Waar ging Homeros heen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
731 Stemmen in zijn hoofd schrijen stil, verstomd
chaos door wedloop geschapen
heengang futiel, ondoordringbaar vermomd
Reizend schrijvend stiltecentrum
ijverig die ene klank verzoekend
vangt hij essentie in een woord
Ergens weerklinkt de finale versie
romantisch en lyrisch vertaald
stervensver weg op een hemelse wolk
Vakkundigheid?…
Velouté
gedicht
3.8 met 9 stemmen
7.681 Soldaten hebben zich vermomd als struiken,
De nachten vallen om, de dagen duiken,
Wat niet verkocht kan worden wordt versleten.
Achter de muur is ruzie, achter de ruzie muur,
achter de muur twee die het niet meer weten,
Daarachter straat, heet asfalt, niemand aan het stuur.
Nooit meer kleinzerig zijn.…
- Achter tralies -
netgedicht
4.3 met 49 stemmen
660 Vermomd als undercoveragent
reizen blauwe emoties onzichtbaar,
mijlen ver de blues,
bereid om voor zijn eigen vrijheid te sterven,
straalt de paarsblauwe schijn over alle negatieve publiciteit.
Steeds in het ongewisse,
'ontoerekeningsvatbaar', ondanks ijzeren tralies.…
Het beeld valt, oftewel de vernietiging van een Homo sapiens.(1)
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
592 Haar woorden vielen hem
als rijpe appelen in het hart,
de een na de ander,
en als beloftes vermomd.
Alle deuren ontgrendelt
om maar niets van al dit zaligs
te hoeven missen,
zijn knellende boorden afgedaan
en weggeworpen nam hij alles tot zich
en in hem op, als zuurstof, in zijn poriën,
in elke ader.…
Dromenmaker
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
593 Ik scheer langs de diepe
dalen van goede bedoelingen, die aan
de voortvarende moed voorafgingen,
het euvel vermomd door het lange
zwijgen achter de vele maskers van de
dromen in een kleiner wordende paradijs.
Het mooiste voor een mens is,
“ te dromen met de ogen open”.
Shakespeare…