294 resultaten.
Winter 2
gedicht
2.8 met 9 stemmen
7.735 langzaam glijden hier de uren
in een bestaan waarin het spreken
al bijna onmogelijk het lachen
ongehoord is het zwijgen
een ziekte
een bestaan waarin de nachten
wakend worden doorgebracht wachtend
op wat niet komt dromend van
rumoerige trottoirs en teder
geruzie onder de bruggen
langzaam sneeuwt de voortuin vol en
een vreemd…
rust uiten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.059 Flink aan de weg timmerende
de afgelopen tijd
Laat ik nu even verstek gaan
loop de kantjes er af
Wisselende van klinkende
materiaal akkoorden
Naar slechts een zandloper
die geruisloos wandelt
Het is het nu moment
waarop tikken verstompt
Stilte zijn aandacht krijgt
waar de natuur zijn rust uit…
Ode in de sloot
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
548 Zou ik al op weg naar verstilling zijn?…
Belachelijk blij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 Voor de laatste keer loop ik het bos in.
De zon schijnt, de vogels zingen.
Het gevoel bespringt me,
ik geef me over.
Ik ben zó ontzettend blij.
Blij met de bomen in het bos.
Blij met de geplette egel op het pad.
Blij dat ik ‘nee’ zei tegen mijn vriendin
en mezelf nog één wandeling alleen gunde.
Ik kan het schreeuwen van de daken,
alsof…
De volheid van stilte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Verdwaald in golven
Geen geluid waar te nemen
Alleen verstilling.
Wanneer in de vroege morgenschemering mijn
aandacht wordt getrokken door een sluier van verstilling
in dichtheid en uitgestrektheid van waar de vage contouren van sil-
houetten opdoemen terwijl gezichten en portretten lijken omhoog te zweven.…
verstilde tranen
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
2.108 het zijn de tranen die verstillen
in de echo van jouw zin
die een dak van wanhoop maakte
met een eindeloos begin
hoe kan ik jou ooit zeggen
dat mijn liefde in jou bloeit
dat het voelbaar door blijft stromen
en verloren weder vloeit
geen woord zal jou nu raken
geen zin zal blijvend zijn
slechts de echo zal nog resten
als een steeds hernieuwde…
Van hart tot hart
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
813 Als mijn woorden jou verstillen
je raken diep van binnen
in zinnen die beroeren
met gevoelens heel intens
Als ik je even vasthoud
met een pakkende emotie
in een innige omhelzing
dan voel jij mijn stille wens
Als mijn bedoeling overkomt
in klare taal die niet verward
dan vind jij in mijn zwarte inkt
dat ik schrijf van hart tot hart…
Droom over drie wijzen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
455 Wanneer christenen verstillen,
zoals boeddhisten dat verstaan.
Ja dan, pas dan bestaat er een kans,
dat de drie wijzen weer verschijnen.
Ja, dan komen ze ons eensgezind vertellen,
de grote liefdesprofeten en de verlichte Boeddha,
dat de mensheid hen niet heeft begrepen.
Ja dan, komt er een einde aan de misleiding.…
Dat ik
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.087 Dat ik dat mag allemaal
die warmte, dat lijf, mijn lijf
het water, eten
alle functies
liggen, slapen
lopen, dansen
dat ik uniek
als elke bloem
dat ik muziek
kan horen
mocht geboren
baren
kijken naar mijn willen
me en de ander kan verstillen
dat ik mag geven
ja mag leven
en nog zoveel meer
dat ik daag'lijks leer…
Elders hier
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
499 Storende geluiden verstillen,
in onze spontaan verstilde tuin.
Wat is het toch rustig hier.
Wij zijn met thuisvakantie,
wanneer gelukzoekers,
elders zijn.…
Kruisende handen
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.160 Ik zal naar je luisteren
Wanneer je tot een zwijgen groeit
Ik zal naar je vliegen
Wanneer je tot een stilstand komt
Ik zal aan je denken
Wanneer je gedachten verstillen
Ik zal uit je ontstaan
Wanneer je de eenzaamheid bemint
Maar nooit zal ik aarzelen
Wanneer jij twijfelt
Aan onze kruisende handen
Ik zal naast je blijven liggen…
Zonsondergang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
571 De natuur
verstillend, verkillend,
ons deert het niet.
Ik wil met jou
een bloeiende tuin
en in elk kwadrant
leven voedend,
zo tevree
verwerven.
In het vuur
van hartstocht gewrocht
zing ik mijn lied.
Ik wil met jou de laatste keer
de zon in zee zien zakken.…
Verstilde wereld
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
727 Mijn lange stille laan,
een sneeuwverlichte weg
de bomen, de oud
geworden dromen, het
water, bevroren rimpels
verstillen tijd, ingeblazen
door de wind, nergens
enig geluid, het is een
wondere wereld die me
omsluit, het bonsent
bloed wat door het hart
van de aarde gonst, wat
mij uit de verdoving wekt,
zijn zintuigen gericht,
op een voortschrijdende…
Ook niet veel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 Gelaten de woorden volgen die gedachten kunnen zijn maar alleen het wachten verstillen.
Omdat ik niet meer ben dan de troostrijke schaduw die
niet zal vergaan.
Of de stem die sprekend de kou van het ontwaken in elk verhaal van gisteren laat terugkeren.…
Einde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.268 Toen hij zei dat hij niets meer wilde
En het avondland dichterbij kwam
Het geroezemoes om hem heen verstomde
Door bijna niets omringd
De verstilling, het zwakke licht
Nader tot hem kwam
Ging de herinnering met hem op stap
Een reis langs Memory Lane
Het ontluiken van de liefde, de schoonheid en de troost
Verschrikkingen, ontluistering, uiteindelijk…
A tot D is CB
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
582 een ruimte die mij niet aankijkt
waar stilte ondersteunend blijft
muren adem dragen van anderen
de tijd die niets van mij verlangt
ik voel hoe ik hier mag rusten
als een vorm van aandacht
licht door hoge ramen valt
stil ligt op steen en hout
ik hoef niet meer te worden dan
wanneer ik uiteindelijk opsta
de ruimte in verstilling verlaat…
Ten onder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
329 Het gebulder overstemt
Mijn nog onuitgesproken woorden,
Verstillend zonder klank.
De wind verwaait al mijn gedachten,
De zon verschroeit mijn zijn,
Ik ga aan mijn Sehnsucht ten onder.…
Zonder aftiteling
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
490 Het sneeuwt over de kristalen
herten aan het ijsmoeras, wat
maant tot stilte, bewegingen
verstillen in kilte, warme harten
ademen alert op elk gebaar en
blaast kapok uit neus en ogen,
kool van transparante inkt maar
even zichtbaar, onhoorbaar in de
slag van snelle vleugels afgeworpen,
verdwijnen schaduwen op het
parelscherm van de avondwind…
Hemelvaartsdag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
636 Een vrije dag
een glimlach in de agenda
diepere betekenis verloren
vrije dagen geboren
Als kind wist ik
van varen op de wolken
een geest die brandend
in mensen
hun passie zou vertolken
Zonder passie als drijfveer
Blijft een onvervuld verlangen
Knagend, meer, steeds meer
verstillen onze innerlijke zangen
Het zonlicht zal over de dagen…
Verstilde wereld
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
614 Een lange stille laan,
een sneeuw verlichte weg
de bomen, de oud
geworden dromen, het
water, bevroren rimpels
verstillen tijd, ingeblazen
door de wind, nergens
enig geluid, het is een
wondere wereld die me
omsluit, het bruisend
bloed dat het hart van de
aarde omsluit en wat
uit mijn verdoving wekt,
de zintuigen gescherpt op
de…
tijdsintensiteitspectrum
netgedicht
1.4 met 5 stemmen
458 het is nooit mijn bedoeling
geweest
noch zal zijn
de lezer te behagen
een klein plezier te doen
een verstilling
in de verdrukking der dagen
door een vertraging in de tijd
aan te leggen tussen zinnen
laag voor laag de werkelijkheid
indringend
een ademzachte fluistering
lang
stil te laten staan
om exact dat
op die fractie
van die ene…
over de schutting
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
142 stuitert over de schutting
zeggen ze hier
dus ook dat van mijn gedachten
terwijl ik alleen maar muren zie
en gesloten zaken
Het bestaan berust buiten die muren
ontdek ik hier
misschien wel op een vergissing
omdat je altijd zelf leven moet
met beperkte keuzes
Dit wachten verlangt weinig van mensen
dat voel je hier
aan de pijnlijke verstilling…
Overpeinzingen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
20 Herfstblad dwarrelt neer
bank bewaart diepe stilte
mos ademt het licht
De lucht van vandaag vraagt weinig van je stem,
alleen dat je kijkt naar wat traag voorbijgaat
en de stilte toelaat in de kieren van de dag
vóór de avond haar zachte grenzen trekt.
Soms weegt de wereld zwaar op open zintuigen,
soms glijdt ze ongemerkt langs de schouders…
Schemerrood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
14 Zachte schemering
streelt de kwetsbare klaproos
en grijze wolken
De klaproos staat
langs het pad waar stof en stilte
elkaar ontmoeten. Haar rode bloem vangt het
eerste zonlicht als een herinnering aan hoe mooi iets broos kan zijn.
Tussen het hoge gras
beweegt ze mee met elk zuchtje
wind dat voorbijtrekt. Haar dunne stengel buigt
zonder…
Dichtbij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
42 Kom, blijf nog even aan het water,
waar het licht de bomen raakt.
Ik schuif wat dichter naar je toe,
je hand ligt open in de mijne.
De wolken drijven langs hun spiegel,
een gouden rimpel breekt het blauw.
Je wijst me waar de nevel opstijgt;
ik kijk, en kijk dan weer naar jou.
Er zit een blaadje op je schouder.
Ik neem het weg, je buigt…
Zonsondergang
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
60 De dag legt zacht zijn kleuren neer,
het licht omarmt de wolken nog één keer.
De stad wordt stil, de hemel gloeit,
alsof er goud door alle uren vloeit.
Wat zwaar was, mag nu lichter zijn,
de avond draagt de laatste zonneschijn.
En in de warmte van dit stille uur
blijft liefde branden als een zacht vuur.…
De zoektocht
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
3 Wereld raast verder
mijn ziel, dwalend en zoekend
licht gloort diep in mij
De wereld raast in felle kleuren voorbij,
terwijl de ziel in stilte blijft zoeken
naar een verre glimp van vrede,
verborgen achter de alledaagse ruis.
Elke indruk raakt vandaag net iets dieper,
emoties stromen als een ongetemde rivier.
Toch blijft het hart de moed…
Vertragen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
13 Een verstild herfstblad
dwarrelt naar de zachte aarde
zonder geluid
Wanneer de herfst zijn
goud en stilte over het land legt,
laten de bomen hun kleuren langzaam zakken.
Lage zon strijkt langs stammen en verdwijnt aan de horizon.
Rust daalt als een sluier
neer tussen mijn gedachten, waar
herinneringen nog even blijven zweven. Wat ik…
Gouden pad naar morgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
5 Zacht licht dempt de dag
prikkels zakken in de grond
stilte keert weer terug
De avond zakt langzaam neer over het open veld
en legt een spoor van vloeibaar goud op de bedekte aarde.
Wat overdag nog scherp en overweldigend klonk,
smelt nu weg in de warme gloed van de dalende zon.
Onder het strakke doek ademt de stille grond,
geduldig wachtend…
Ze verdween langzaam
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
339 Haar fijne, tere handjes
spraken bronzen kleuren leed,
gevuld door traanvocht,
weggestreken onder wreed.
In holle leegtes
van haar gevlochten haar,
waar menigte zocht,
vonden vondsten elkaar.
Tonen die gebaren
spraken, en haar zijden
spijkerstof vol lagen,
waar ritmische klanken
naartoe draagden.
Naar een cadans van
verlaat,…