1300 resultaten.
Een zondagmorgen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
443 Een hart
verhard door de doordeweekse
strijd, krijgt op zondagmorgen
een kans die niet aan weemoed
lijdt. Een zondagmorgen kent
bij voorkeur het schone tij
van een nieuw begin met een
schone lei.
Een zondagmorgen ziet niet om.
Blikt slechts vooruit door
een ontspiegelde ruit.…
Mondharmonica
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 Je voelt de weemoed in je hart…
van een tijd zo lang geleden.
Hoe goed het was.
't Geluk te voelen,
dat toen in je leven was.
De mondharmonica kan dat naar boven halen.
Wie speelt er nog zo mooi
als vroeger in voorbijgegane dagen.
Het geluid alleen brengt tranen.
O nee, niet van verdriet…
Vergeten doe je niet.…
Nergens zet je me neer
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
580 hulp nodig, vraag je me indringend
nee ik red me wel, de wereld staat in brand
nergens zet je me neer, ik verblijf in jouw leegte
jouw schaakspel in een niemandsland
onder deze sterrenregen van hemelse gerechten
deze bewegende dwaasheid van luidruchtige mensen
blijf ik de stilte die je me toe hebt gewenst
wat wil het volk, vraag je me weemoedig…
Fixeren
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
80 Geen vrije tred
langs wegen en wind,
geen lichtvoetig volgen
van wat zich bevindt
Het ritme van rust en gemis
de maat van een dag,
die verdraaid en
geheel anders is
Een lichaam in stilstand
de blik op de tijd,
een vleugje onmacht
een sprankje strijd
De kunst van het wachten,
de weemoed erbij,
het verlangen naar ruimte,
naar…
bessen als kogels
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
7 Vaak is treurig struinen
door verwaarloosbare paden
van vergeten exemplaren
voldoende om de struiken
vol met gedragen vruchten
te hangen
te plaatsen in een traditie
van vogels die veel te veel
vraten
vliegensvlug wegkwamen
als bessen als kogels
schoten
in de verkeerde keelgaten
Toch mag weemoed slijten
langs opgehelderde wegen…
De ster,
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.262 Maar slechts zelden
Heb ik den moed om het verouderd hart
met dit weemoedig schouwspel te vertroosten:
'k blijf weigerig omdat ik ben gehard,
En keer mijn blik naar 't ongenadig Oosten.…
De Grootvader
poëzie
3.5 met 23 stemmen
4.529 Dan lacht ze op hem met stille weemoed,
Terwijl ze zwijgend hem aanschouwt
En denkt: hij zal niet lang meer leven:
Hij wordt zo stram, hij is zo oud!
Wie zal het eerst van beiden sterven,
Zo diep beducht thans voor elkaar --
Het meisje in de bloei van 't leven,
Of de oude man van tachtig jaar?…
Jaloerse herfst
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
3.509 terwijl mijn klas geduldig lijdt
en geur van tienerzweet verspreidt
kijk ik weemoedig naar de meid
die opstelschrijvend jeugd verslijt
terwijl haar borsten heel benauwd
steun zoeken aan het harde hout
kijkt ze plots op ze zucht en vrouwt
waarna ze verder brouwt en klauwt
ze zomert in de zotheid van het leven
terwijl het wintert in mijn…
zomereinde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.071 Met nog eenmaal verheffing
van de laatste warme zonnestralen
die de zomer met weemoed doet zwijgen
in alle talen
het einde van zwoele nachten
en zonovergoten stranden
vogels die vertrekken naar
warmere landen
het begin van sprookjesachtige
verkleuringen in vlammend rood
en okergeel
met ieder z'n eigenheid
in blad en vorm in het grote geheel…
herfstplagen
netgedicht
3.5 met 31 stemmen
6.813 de regen tikt een gat
in openstaande mantelkragen
uitgeraasde autowegen
vervuld van vallend blad
schuilt de man zich pruilend tegen
uitgestorte najaarsregen
die plengend en zeer ongelegen
neerstort op het tegelpad
van straten en bevuilde stegen
uitgebloeide zomerdagen
voor mensen die zich zat
bedrinken en vol onbehagen
literslange weemoed…
avondliedeke 3
poëzie
4.0 met 57 stemmen
23.398 't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even voor het slapengaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.…
O ja Zijn handen (hemelvaart)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
506 Ik kon het nauwelijks
een feest noemen
verweesde verwarring
weemoed en verdriet
leegte door eenzaamheid
niet te verbloemen
waar is mijn doel
een huiverende kilte
nu ik niets meer voel
Hem niet meer zie
Ik bid om warme stilte
in mijn ontheemde hart
dat ik daarin Zijn Geest
als een zachte bries
mag horen fluisteren
steeds mag ontdekken…
De laatste hand
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.391 Daarvoor was grote moed nodig:
voorbereidingstijd, met weemoed
terugblikkend, een verzonnen omweg;
hij had voor hetere vuren gestaan.
De bagage die hij meedroeg
had de wereld iets te vertellen:
klare taal, toch op de loop gegaan;
mensen verleidend na te denken.…
Een kouwe kermis
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
504 Voortplanting voltooid, laat de
natuur ons vallen, m’n vrienden
vervagen en weemoed m’n lot.…
DE TERRASSEN VAN MEUDON
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.162 Op trapgesteenten, broklig, maar gebleven,
Blijf ik dan peinzend en in weemoed staan, -
Want dode dingen zijn die langer leven
Dan wij die werden, welken en vergaan.…
LANGZAAM GAAN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
585 Het schone morgenstrand
ligt blank en leeg
onder een vlucht zwanen
laat hun zingende vleugels
schuchter weergalmen
steunt die weemoedige stem
van teer wellend verlangen
naar geheime verte
de witte vogels
vliegen tussen doffe zee
en vroeg wolkengrijs
vol onvoorspelbaarheid
die rustig wacht
waar hemel en water
elkaar ontmoeten
verdwijnen…
Lof in liefde
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.579 Jij vouwt de tover zachtjes
als een schelp om de windsels
van mijn zingend hart
en koestert de glinstering
van kabbelend water
als de woorden zich wikkelen
in een spel van warme handen
Het zilte water
schep ik uit weemoedige ogen
die als een zee over onze naaktheid spoelt
en zwoel trotseren wij het verleden
in een omarming voorbij de…
wensvol
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
496 geluk
weerspiegelen op ondergelopen tafels
achtergelaten kledingstukken
getuigen van minnekozende warmte
na immer hunkerende blikken
want het moment verscheen
dat binnenvallende droefheid
vreugde wurgend bij de keel greep
elke lach langzaam veranderde
in een tranengrimas zonder weerga
de koning is dood
lang leve de koning
de weemoed…
Wanneer ik in de aarde word gelegd...
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
591 Een zonovergoten zondag, met wind die
het licht doet dansen door de ramen;
weemoed wordt geboren want morgen is
het al oktober: de bladeren gaan vallen en
heel de herfst kondigt zich aan, met regen
en stil verdriet, met afscheid en woorden die
niet meer gezegd zullen worden, te laat
om alles nog in te halen, goed te maken.…
In herfstig bloeien
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 Mocht je iemand zoeken
die geen genoegen neemt
met de oude horizon
de vragen reeds gesteld
tijdens een leven zonder geld
ik zal het zijn
nabij jouw nieuwe grenzen
ik zal het worden in jouw wensen
ietwat weemoedig in het veld
en in het duister van jouw dromen
waar demonen wachten op een kans
teken ik spontaan de groenste bomen
voor…
Al is het herfst
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
603 Want zelfs de zon is milder nu, het licht gedempt
tot weemoed en vertedering, tot zorg en zelfs erbarmen.
Laat troost je koude ziel verwarmen totdat ze weer
de trekken van het kind hervindt, de moed tot overgave.…
Avondliedeke
poëzie
4.6 met 5 stemmen
14.833 't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even vóór het slapen gaan,
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan;
Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei;
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.…
De nevel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 De nevelen van het verleden sluiten mij in met een diepe zucht
als in een trance staar ik naar een grijze muur die voor mij ligt
als ik omkijk zie ik nog flarden van een blauwe lucht
wederom ben ik voor het nostalgische gevoel gezwicht
de nevels hebben mij nu volledig ingesloten
de hunkering naar vroeger is nu in alle staten
een weemoedige…
DE GROOTVADER.
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.681 Dan lacht ze op hem met stille weemoed,
Terwijl ze zwijgend hem aanschouwt,
En denkt: ‘hij zal niet lang meer leven,
Hij wordt zo stram, hij is zo oud!’
Wie zal het eerst van beiden sterven,
Zo diep beducht thans voor elkaar —
Het meisje in de bloei van 't leven,
Of de oude man van tachtig jaar?…
Kniepertjes
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
725 Bij
het laatste kniepertje werd ik altijd
zeer weemoedig en wilde ik de tijd
een flinke slinger geven.…
wuifwilgen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
580 ze staan er nog
de wind, gevangen in hun kruinen
struint de kale takken door
je hoort ze zachtjes kraken
en hun blaadjes raken
stil de grond
de vooravond van winter
wint met lange passen tijd
je schuifelt mee en kwijt
melancholie aan koude voeten
met een neus vol rottigheid
het laat de regen wenen
in een langgerekt verwijt
als weemoed…
De moed tot overgave
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Want zelfs de zon is milder nu,
het licht gedempt tot weemoed en vertedering,
tot zorg en zelfs erbarmen.
Laat troost je koude ziel verwarmen
totdat ze weer de trekken van het kind hervindt,
de moed tot overgave.…
DOORGAAN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
705 Met lichte weemoed verdwijnt de schittering.
Moge van de knusse, plechtige viering
een nietigheid blijven, die steeds rond gaat,
ieders geloof sterkt, met helpende raad
voor denkend gemoed bij wilde wenteling.
Een kleine kerstvlam houdt de grote wens
overal door de wereld te waren:
neerdalen in de ziel van elke mens.…
Treuren
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
672 Als je s’ avonds weemoedig nog naar buiten gaat,
en In de stilte naar de maan omringd door sterren staart.
Is er altijd wel iemand die jouw gedachten raakt,
dit moment tot een hele intieme ervaring maakt.
Zeker wanneer de wind een beetje waait,
het dan voelt alsof die iemand zachtjes over je rug heen aait.…
Altijd Jij
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
1.006 Ik hou mijn weemoed in mijn handen,
een pijn die geen grenzen kent.
Ik dacht: het is een duister raadsel,
dat ik je mis, zo diep en zwaar.
Maar het antwoord is geen ingewikkeld weefsel,
het antwoord lag infeite al voor me klaar.…