26246 resultaten.
Humaan recht
hartenkreet
3.8 met 19 stemmen
2.353 met recht
een keel doorsnijden
beter dan jaren in verdriet
om slapeloze nachten met
wraak gevoellens te lijden
Tien jaren voor de boeg
met aftrek van al gezeten
en een derde vervroegd
je bent zo weer vrij en vergeten
Dus mannen opgepast
voor je het weet is het zover
geen S.M spelletjes ten huizen
je ligt zo onder de grond te rotten…
Onzeker
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
956 Gelukkig is het tijdelijk
En niet voor langere tijd
Machteloosheid is een rot gevoel
Dat raak je niet snel kwijt
Afhankelijk zijn van anderen
Niet zelf kunnen sturen
Onzekerheid die aan je knaagt
Als het langer blijkt te duren
Gelukkig is het tijdelijk
Hou ik mezelf steeds voor
Voorlopig moet het dan maar zo
En draait de molen door
Uiteindelijk…
Een platonisch lot
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 Mijn geest vertroebeld door dingen
die oud en beschimmeld lagen te rotten
in de broedkist van de verloren tijd.
Onmogelijk om louter iets te worden
als je mens en dichter bent geweest,
niet hoefde te bedelen maar kreeg.
Wat ik nog zie ben ik niet meer
slechts een flauwe weerschijn
van oud licht dat me is gegund.…
Mijnen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.256 Hard als steen en sterk
Uit diepe gewelven
Stof en gruis van het zware werk
Eeuwig rots delven
Donker en koud is zijn bestaan
Van aarde is hij een slaaf
Met pikhouweel gehard van het slaan
Een zware opgaaf
Altijd op zoek naar glans
Gesleten steen
Een ritmische dans
Al slaand om zich heen
Wilskracht is hem niet vreemd
Waar is de zon…
Stammen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Prinsheerlijk liggen ze te rotten
gevallen stammen na een storm.
Geleidelijk vervalt hun ronde vorm
tot pulpachtige overschotten.
Het deert ze niet zo te vergaan.
Van top tot teen begroeid met mos
schenken ze voedsel aan het bos
en vele beestjes een rijk bestaan.…
de pluk van vrijheid
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
495 mijn boeket doorstond
de eeuwige vlucht, niets daargelaten
maar toch ontheemd zal de
kroon het hoofd verlaten al splijt
het leven zich in twee
halsstarrigheid is geen trots maar is
de pluk van vrijheid, gedreven is jouw hand
maar beneveld sta ik ver en bezie mijn ziel
als de rots die mij bevrijdt
het aardse draagt zo zwaar, het…
Droomtijdig
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
477 Het begon met een wandeling
het lopen over een bladertapijt
daarna de bomen en het woud
hoe sporen kenbaar werden
Een rots in de schaduw
in zich de warmte van de zon
op de zuidelijke helling
het ruisen van een waterval
Het hart pompte het bloed
water stroomde omlaag
steen trilde van atomen
ronddraaiend om een kern
Ik heb…
Als ik.....
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
570 Waar is mijn huis op rots gebouwd?
Als ik een Jood zou zijn:
waar vind ik een haven
gevuld met blauwe schepen
onder witte zeilen?
Waar zijn de mannen in ijzeren pakken
die mijn kant op kijken?
Als ik een Jood zou zijn:
waar bloeit mijn roos,
wie is mijn broeders hoeder,
waar stopt de laatste trein?…
denkend aan Paul simon
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
514 Nooit werd ik een rots
of een gerieflijk eiland
in de Pacific
Paul Simon kan zingen
wat hij wil
poëzie mag dan balsemen
demonen krijgt hij
zelden stil.…
eigengereid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
667 ’s morgens ontwaakte ze
met een helder inzicht
ze trok finaal haar roots uit
legde ze omzichtig maar
doelbewust in de pompsteen
en waste ze quasi vroom
met religieuze gebaren
ze schilde ze nauwgezet
op het huilen af en
deed ze bij de soep
later die dag
kwamen haar ouders
op visite en serveerde ze soep
de vlam sloeg in de pan
met…
Aflandig tij
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
549 de rots en jij
kameraden in status
bewegingloos en vrij
samen een eiland
in het woelige water
van aflandig tij
het was jouw plek
waar de wereld verging
terwijl jij droomde
jij kende het stromen
keek ook niet om
wist wat er zou komen
jullie contact
was een plastische relatie
gingen er samen voor
waren een baken
in zee waar…
WEG AANWEZIG
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
689 In een grote tuin
ligt de stapel hazelnoten
vergeten te rotten
verspreidt langzaam aan de geur
van gevallen loof
dat in de bosgrond
bedolven en verkruimeld
vergaat om leven te schenken
gelijk
Kerststemming ieder jaar
blij komt _ weemoedig weer verdwijnt
bij het dagelijkse doen
en gewone gebeuren
ingetogen stroomt
door het bloed van mensen…
verbinding
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
567 Tegenwoordig liggen de verbindingstekens
weerloos open
veel wind tussen de passanten
gezichten onder een witte ijslaag
dat vriest dat kraakt
bewegingsloos de tongen kapot
taalkundigen die zwaluw worden
en hun winterpak aantrekken
Het kwijnt en rot traag aan de nerven
van de woorden
huizen worden vergeten
takken tot blad straten tot…
Badende Susanna
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
725 als een waterlelie baadde ze
omringd door narcissen zich
wanende onbespied
twee mannen voelden hun vlees
en hun bloed met hun hart
en hun ziel
en hun zaad kwam tussen droom
en daad
zij waanden de witte waterlelie lief
te hebben vals
als zwarte kraaien en
als rotte appels
in de verte bij de grazende weiden
klonk een hijgend hert…
Verval van blauwe eenzaamheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
138 Goud rot weg tot brons,
koude herfstwind geselt de takken,
een zwart gezwel in de tijd.
Mist kruipt over de graven,
zwart water spiegelt de wolken,
zonlicht is al lang gedoofd.
De wind huist in de muren,
gestalten dwalen door de schemer,
wat stierf, keert nimmermeer.…
jij ebt, ik vloed
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
995 ik ga je liefhebben
als nooit tevoor
mijn vingers zullen dansen
in woorden open ik
zing zacht de melodie
jij ademt alle kansen
ogen die elkaar ontmoeten
in herkennen en naar de
onontdekte plaatsen zoeken
jij ebt, ik vloed en samen
maken we de branding, onze
golven vinden hier hun stranding
we sprongen in het tij
de storm was…
EEN DING HEB IK BEGEERD
poëzie
3.6 met 5 stemmen
3.033 Want, als op 't strand geslagen door de drift der branding
Een kinkhoorn, draagt mijn ziel uit dit mijn leven mee
De één onzegbre vreugd, die Gij mij hebt gegeven:
Het Ruisen van de Wind: het Ritme van de Zee!…
de zon ontspande
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.086 het was geluk
alleen je duim te strelen
toen er tranen kwamen
spontaan en opgaand
in de branding van de zee
je nam me mee
in golven van verdriet
zwemmen was krampachtig
de slagen net niet machtig
drijven ging nog niet met twee
de zon ontspande
in koesterende handen
de snaar die kwetsbaar
maakt wordt onbewust
nog altijd aangeraakt…
Winterrood
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.598 En terwijl ze,
met ogen vol diepe tranen
en haar hart bewoond
door scherpe messen,
met elke verdwenen stap
verder en verder
van de inktzwarte,
lokkende branding
verdwaalde,
huilden gebroken schelpen
in haar koude, witte handen.
En de hemel kleurde winterrood...…
lacht in vleugjes lente
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
1.311 ik breng je zee
de branding en wat golven
zomaar cadeau, uit
mijn herinnering gedolven
je opent stralend
als ik binnen kom
en lacht in vleugjes lente
je ogen schijnen zon
ik zie geen steen
of grauw beton als ik
mijn armen om je sla
met woorden verder ga
je fluistert kus
als een beginnen
woelt door mijn haar
verleidt me tot beminnen…
deining
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
800 de zee daalde en steeg als de adem van de maan
rond mijn lichaam leek zij de armen van de aarde
zij koesterde en had mij lief en er was geen duister
haar witte schuim verlichtte steeds die lange nacht
mijn hart sloeg het trage ritme van de deining
ik rustte in de branding toen mijn voeten weigerden
en sliep in het warme zand waar zij mij neerlegde…
De regenboog
gedicht
3.2 met 28 stemmen
11.105 Het schip waarop wij stonden zocht cadans
in storm en branding en het slaagde niet
dan door dwars op de golven te gaan staan.
Hevig schommelde het gevaarte, liet
zich dan toch in het lichtend noodweer gaan
vol overgave aan de boogbalans.…
springen vóór het vliegen. voor D.R.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.179 transformatie van vlucht in landing
kranige confrontatie met de branding
vastberaden de vleugels ver uitgeslagen
geselende storm en soms de wind die jou wil dragen
onder die vluchtige, vermakelijke veren
woon jij die het springen niet kon leren
geen gefladder, springen en weer opstaan
vloog je alsof je niet anders had gedaan
onder die veelkleurige…
Waar adem leeft
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
561 een zilte zeebries
kwam mij tegemoet
vastgenageld bleef ik staan
waar ik stond
aangespoeld drijfhout
ligt her en der op het strand
meegevoerd door wind en golven
rollen en bruisen
frisse golven in de branding
van de zee over elkaar heen
waar adem leeft
daar waait de wind
van Gods geest in vrijheid
ongrijpbaar
waait waarheen hij wil…
Vloedlijn
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
514 Het is niet alleen de
dood die me najaagt
waarmee ik strijd, die ik
aanklaag en zal verliezen,
me in de nek ademt, oceanen
stuwt en albatrossen draagt,
houdt z’n geheim verborgen,
verbond met wind en water
wordt betaald als hij op de
aarde beukt, breekt alleen
in branding op rafelig land
wijkt terug met schuim op
kaken, berusting in…
bloem der bloemen
netgedicht
4.7 met 35 stemmen
980 de zee bracht je aan mijn oever
sloot met haar binnenste,
de ogen van de nacht
op diezelfde oever
zal ik op je blijven wachten,
de dagen doorbrengen in zandkastelen
tot jij weer terug bent, om met kinderhanden
de klanken van mijn ziel te leiden naar onschuld
waar zij nu breken op de branding van het leven
en stilaan de botten van ons…
Zonder tussenkomst (2)
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
536 Branding vergelijkt
woorden uit de moedertalen,
accent uit kleur te halen.
Tussen eb en vloed,
geen onderscheid inwendig ,
de huiskleur is bepaald.
Instinctief gevecht
de groene overkant te halen,
ontheemding als geschenk.
Cultuur luider slaat,
z'n zinnen te herhalen,
smeltkroes van de macht.…
ik zie de zee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
710 ik zie het beven van de zee
in de branding van eb en vloed
krachtig afgescheiden
pijnlijk verlangen
in stilte weggevloeid
ik zie het nemen van de zee
in een onstuimige stroom
het strand is weer klem gezet
piekeren in slapeloosheid
een machteloos verzet
ik zie het geven van de zee
als zandloper langs het water
de jutter zwerft nog rond…
Water als taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 Zoals taal
is er geen vorm
dat water niet beheerst
grillige wanden en massieve randen
omarmen zeeën en oceanen
die meedogenloos stranden
duinen en dijken testen
elke golf opwellend uit diepe
troggen is een woord op de lippen
van de branding
daar schuimt het spuwsel
van zeegeesten tot
onleesbare ruige verhalen
vloeibare bladzijden…
Overpeinzing tijdens strandwandeling
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 Branding hoe je slierten zeewier
op nette hopen slingert aan het land.
Golven ik luister naar je ruisen,
open voor mij je taal en je verhaal
dat in mijn gehoor mag huizen.…