1276 resultaten.
Lente
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
827 Een grauwe hond en een seniele.
Een hok hangt schots en scheef. Gratuit
staan er wat wagens zonder wielen;
roest is wat de bloedzuiger liet.
Tot onder tegels strekken stralen
noch dansers. In een biosfeer
van zwart en zwam woont een fatale
die straks de zon nog aspireert.…
De doden en de kinderen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.053 Ook grauwe stenen in een dartle bron
Zijn oude watermannen van heel vroeger;
Zij moeten stilstaan en zij lachen goedig
Als je, schoenen en kousen in de hand,
Over hun hoofden springt naar de overkant
Om tovenaars te zoeken in het woud.
Je gaat stil zitten op een dode boom,
Wilt blijven kijken, maar slaap maakt je loom.…
Reïncarnatie 2500
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
839 wolkendek loert roerloos op een prooi
kraaien en mussen gaan van schrik
achteruitvliegen
soms gonst een zwerm gedachteloze kevers
de namiddagdruk voorbij
'k lik dorstig aan een boom,
geen mens verlaat zijn blok
het asfalt is een taaie brij
lantarens rimpelen en struiken
worden grijs
ik loop door het stoffige gras
en zie in de huisjes de grauwe…
TANKA 'S SPELEN MET LICHT EN SCHADUW
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
735 Regen slaat het raam,
valt al sneller en luider
in angstwekkend grauw;
verspreid zilver in de lucht
haalt me even naar buiten.
In de duisternis
waaien de dichte takken
van een tuinkerstboom:
zijn elektrische lampen
verdwijnen steeds _ twinkelend.…
Poepekak
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.378 Ik weet nog
dat ik naar
het poepekak
schooltje ging
wat was ik nog maar
twee of drie jaar
bij nonnen
in zwarte jurken
in een akelig
grauw gebouw
zaten we angstig
bijeen gepropt
in mijn blauwe
korte broekje
waar ik in piste
op dat stoeltje
waar het vanaf liep
op de splinterige
waaiboomhouten
vieze vloer
het licht kwam…
Augustus oogst.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
545 Tussen grauw stof lichten stukjes halm op in de zon,
achter de combine vormen de uitgebraakte resten rijen.
De wind waait warme zoete geur.
Wat verder ligt het land al loom te wachten op de binder
die rechthoekige pakketen drapeert in abstract patroon.
De wind waait warme zoete geur.…
Franciscus
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.619 En moet ik langs de grauwe wegen,
In grove pij en ongeschoeid
Het geeslen voelen van de regen,
En hoe het eenzaam-zijn vermoeit,
Eer ik mij bij U neer mag leggen,
Gelijk een zwerver bij een bron,
En aan uw borst mijn zang mag zeggen
Voor broeder wind en zuster zon?…
Romeo in de war
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
471 Expres,
om de pijn van jouw wegzijn te verzachten,
de stilte die ik moest opvullen sinds jij er
Niet meer bent, mijn alfa en omega, mijn
bekoorlijke gesluierde droomvrouw die
uit mijn verbeelding is verdwenen, en
De zin die ik erbij ervaarde voorbij en alles
is nu grauw en as en donker en blauw en
ik baal en lijd zonder het te bagatelliseren…
VERRASSINGEN VAN DE HERFST
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
459 Uit grauwe wolken daalt zon
op geel herfstloof, dat ijl kleurt.
De nacht is heel doods;
om een eenzame lantaarn
klinkt steeds muggenlied.
Vol elfenbanken
is de stronk. 't Kind gaat zitten.
Welke paddenstoel?
Een natuurvorser
stapt genietend door het woud.
Dicht de wetenschap?…
Amsterdamse grachten ( over de onvrije wil )
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
778 In de Amsterdamse grachten
ligt ook wel eens
een lijk
verborgen in een koffer
als de karikatuur
van
Mozes in het biezenmandje
zij vrezen het nat meer
dan de dood
een ander lotsbestel
langs grauwe hemel
ergens in een sloot
bij de Haven –
het regende lijk
de zondvloed – duisterlijk
anonymus driepoot
ligt
op het kerkhof
kofferlijk…
PIJNBOOM
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.007 geen fan
onder de den schreide zij haar smart
Kilte heerste rond de kring om haar
koude voelde ze en de eenzaamheid
Op haar ziel bloedde een open blaar
van het meisje wat zich vaker snijdt
Somber woonde in haar moede ziel
verslagenheid beheerste ’t innerlijk
Het meisje dat op zichzelf terugviel
achtte aan zichzelf niets vrouwelijk
Grauwe…
Blijf bij me...
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
927 Ben ik gehuld in eenzaam zwijgen
wachtend op de grauwe maan
weg zijn mijn kansen, mijn leven
weg mijn doel van bestaan.
Ik heb je nodig, kan niet zonder
jouw liefde om me te steunen
ik wil niet verder gaan
zonder jou.
De mensen zie ik lopen
ik hoor een dof geluid
maar niets dringt echt door
want het maakt niet uit.…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Grauw zijn de huizen-blokken
- kooien van steen en cement -
waar de sterflijken samenhokken,
bederf de adem doet stokken
en elk geheim wordt gekend.
De loden hemel daarboven,
boven misère en sleur,
die ons de dromen ontroven,
geen hart om aan te geloven,
geen zon, geen warmte, geen kleur.…
Onder het zonnezeil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
31 Een muis glijdt over stof naar de open deur, de landstreek des doods middag grauw als nacht. Onder het zonnezeil word ik elke dag geboren en sterf elke dag, maar het pad verdwijnt in stof.
De tuin opent zichzelf naar de wind die niets bindt. Verder dan de deur droomt een tuin zonder huis waar stilte loopt en blijft.…
Dolly zegt Goedemorgen!
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
608 Grauwe lucht
Winderige wolken
Drijven vermoeid voorbij
De lariks buigt
Alleen zijdelings
Geboeid zijn kruin
Naar het oosten
Op naar weer
Een grijze dag
Dan onverwacht
Zo maar een zuinig
Zonne straaltje
Doorklieft dapper
De grijze donkerte
En dan, als uit
Het niets landt daar
Met een vrolijk
Roekoe...Roekoe...…
Verborgen geluk.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Buiten is het grijs en grauw,
de huizen staan er verlaten bij.
Dof is het groen van bladeren aan
de bomen en al kijkend door het raam
zit ik wat te dagdromen.
Gevoelens van weemoed en melancholie.
Het is alsof ik het vandaag anders zie.
Geen vaste grond onder mijn voeten
en mijn zintuigen op slot.…
De regenboog
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
850 de zon breekt door de wolken, nog niet zichtbaar voor het oog
grijs en grauw nog overheersend, staat daar plots een regenboog
langzaam wordt een glimlach zichtbaar om de mond van een kind
en de regenboog strekt zich verder als een oneindig kleurend lint
zo kwam jij in mijn grijze leven, onaangekondigd net als het lint
ik was er totaal niet op…
28 januari 2014
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
481 Sindsdien is in een grauw gebouw in ’t plaatsje Zoetermeer
een uitgedroogde ambtenaar gezapig in de weer
met puzzelen en zoeken en wellicht gedecodeer
van ’t mailtje aan Janet wat jij verstuurde toen die keer.
Edoch vandaag ontwikkelt hij niet één activiteit:
Het is ~The Day of Privacy~ en nog wel wereldwijd.…
letsel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
490 als de verdoving wegebt
komt de kamer in beweging
en luwt de storm
tot weeë misselijkheid
en flarden berusting
ik luister met gesloten ogen
naar de gestolde stilte
in mijn hoofd
later
tracht ik
aarzelend in faalangst
met stramme lettertekens
een brief voor je te krassen
op grauw papier
maar verder
dan luttele woorden
kom ik niet…
De Schepping 1
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
478 Van alles was er niets
Er was toen zelfs nog geen heelal
Laat staan een boot of fiets
Het was een bende her en der
Maar God zweefde reeds rond
Hij zag het zooitje aan van ver
En dacht: ~Aan ’t werk, terstond
De armen uit de mouwen dus
De handen aan de ploeg
Hier ligt een hele zware klus
In zweterig gezwoeg~
Hij schiep een grote grauwe…
Het einde nadert.
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.071 grijs uitgeslagen rotsen markeren het ruige veld
waarop blonde schapen vredig lopen te grazen
zijn twee honden die tegen weglopers grauwen en razen
de bejaarde herder werkt hard voor zo weinig geld
terwijl hijzelf na zoveel lichamelijk zware jaren
vele honderden hectaren met zijn beesten heeft belopen
is opeens de onrust en angst in zijn lijf…
Dropsteen
poëzie
3.7 met 3 stemmen
951 Bij 't rossig, zwaaiend schijnsel der flambouw,
Welks walmen tranen teelt bij 't krinklend stijgen,
Zie 'k spichtig kegels stijgen, pegels nijgen,
Wier blijde blankheid werd tot wenend grauw.…
Tijd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
531 Het kader van mijn raam weerkaatst nog licht,
vreemd hoe helder grauw kan zijn.
Nog net uit bed, bezie ik onbedekt,
hoe mensen zich in nevels hullen.
Haastig kaatst het voetgeluid,
dof en onbedwongen.
Het is alsof de regen in hun verder huilt.
Er is geen tijd.
Of alles, om het hier en nu weer te verliezen.…
Winterliedjes
poëzie
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.055 De mensen komen gebukt en grauw
Langs donkeren horizon.
Nu dringt ze in de hutten de najaarskou,
En hun handen zijn stil en hun ogen zijn flauw
Om de doden tijd die begon.
En ze hokken bijeen om een huivrend vuur,
En ze warmen hun handen er aan.…
EEN BLOEMPJE KLEIN
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.584 leefde onder ‘t dauw
Het huilde want daar staan, gaf pijn
en ja, haar blaadjes kleurden blauw
Ik treurde om dit bloempje schoon
ze was heel stil en eiste een gebaar;
Ik dacht, ik steel haar toch gewoon
en jawel in die nacht plukte ik haar
Ik genoot van haar schone pracht
vele ranken groeiden uit haar steel
Zo eindigt haar zwart grauwe…
IK KEN DE OORLOG NIET
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
500 oorlog niet gekend
kan ze alleen nog lezen
in gebroken oude ogen en van
jong getekende verweerde gezichten
en slechts raden wie je was en nu bent
op die manier kom ik het te weten
ik las hun in muren gekerfde berichten
wat oorlog nu werkelijk is
uit verslagen en nagelaten gedichten
al hun vragen waarom ging het mis
uit foto’s van een grauw…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 zanderij,
het fijne zand stuift over het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er aan voorbij,
de lucht welft zich over vaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het blauw, nu
somber eentonig grauw…
Een nieuwe Mei
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
585 Ons kale pleintje,
triest en grauw...
Is nu een mooie tuin,
met groen en prachtig blauw.
De mezen zijn er ook,
en ik verwonder mij,
de drift in zo’n klein beestje,
zij vliegen af en aan, zo vrolijk en zo blij.
De jongen zijn al uit,
ze kunnen heel wat aan.
Veel wormpjes en veel vliegjes,
hun ouders dragen ze steeds aan.…
Uit: Gelezen en Gedicht
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
558 Scherven gericht op een
te grauwe minnaar
Fantoompijn blauwe maandag tonio
Het brilletje van krielaars' dubbelspel
Frank arion cliënt jeroen e. busken
Hella s. aast op heren van de thee
Op java met a. birney als de tolk
Daar zijn indische duinen,
a. van dis
De nooteboom van cees
z'n rituelen
De vriendschap van I.M.…
dan doden ogen in een eerste blik
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
906 woorden schreeuwen stilte
ogen die geen blikken geven
echo's dwalen rond, kaatsen
tot herhaling gaat vervagen
glimmend spoken schaduwen
langs licht, raken aan het ronde
zicht onder de lantaarnpalen dat
regen vangt in striemend dalen
muren kijken uit de hoogte neer
met grauwe steen van lang geleden
donkere ramen weten weer hun
binnenkant…