1421 resultaten.
Op de bank…
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
26 Onder de overkapping van de bank
rug gekeerd naar wie er om hem lacht
heerst boosheid niet meer
slechts het staren in vergane macht.
Met gezicht naar het gras gedraaid
is zijn blik versmolten met het groen
als een kind dat in de hoek moet staan
word hij nu gestraft om boete te doen.…
Berusting
poëzie
3.6 met 20 stemmen
4.387 ’k Ben getroost, en zal vergaan.
Zo ik zuchte, zo ik hijge,
’k Roep U niet om redding aan.
Neen, ik leg het hoofd hier neder,
Zie de zeekolk in de mond,
Geef het op aan ’t stormend weder,
En ga in Uw naam te grond.
------------------------------------------------------------
uit: De dichtwerken van Bilderdijk (1856-1859)…
Confronterend
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
532 alsof een groep
nieuwsgierige toeristen
op zoek
naar
archeologische
wetenswaardigheden een deur hadden opengetrokken
en dat die deur dan
niet de houten deur met de
krakende scharnieren van de oude burcht betrof
maar jouw slaapkamer
terwijl jij bij het vuur van de liefdesdaad
overrompeld naakt bevonden
of dat in stilte gebogen
je handen…
Requiem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
858 #
INTROÏTUS
schrijd binnen tot stof vergane mens
leg je neder voor het altaar van het leven
ik zal je begroeten met wierook en licht
je zegenen met water uit de Jordaan
de Geest laat ik voor eeuwig over je zweven
en hier allen zingen over je levensgedicht
zij zijn rondom jou en met je begaan
vier je eeuwig leven
schrijd…
O droom, die in een slapeloze nacht
poëzie
4.1 met 12 stemmen
2.690 Wj liggen machtloos in het rustig duister,
En, moede, zien wij moedig naar de luister
Die uit ons opglanst..., maar we zijn vergaan.
------------------------------------------------
tweede gedicht uit de cyclus: De gedroomde zoon…
O, dit geluk bij u te zijn!
poëzie
2.5 met 13 stemmen
2.481 En oog ziet diep in anders oog
Al werelds bonte wisselingen
Vergaan in wijde lichte kringen,
Zonder dat iets ter ziel bewoog.
O, dit verzekerde gewin
Kan nimmermeer ten einde spoeden.
Het breidt zich uit, gelijk de vloeden
Van licht nemen de wereld in.…
je danst het silhouet
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
755 lachend
met ingetogen pret
over het plavuis van
mijn verlaten liefdesplek
schuurt een laatste zonnestraal
en kust de aarde
met voortschrijdende brede lippen
totdat zij het plein
volledig heeft ingepalmd
en ik, mijn lief, in jou verdwaal
met mijn verlopen oude klarinet
galm ik naar alle hoeken,
naar donkere stegen
zo troost ik de vergane…
De stroom
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
755 Is wat ons rest niet lang vergaan
verwaait met winterregen
die al het dode vruchtbaar maakt
maar ook alles vernietigt
zo weergaloos, zo schuw
Zie, mijn lief, de zon kleurt zwart
ons leven is ten einde.
Wat hadden we nog meer gedaan
dan licht te absorberen
dat schroeide en de tijd vergat.…
Stuurloos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
964 Doorzichtig als opgewreven glas
Sta ik hier te vergaan
Nooit was een kramp zo vredig.…
Herfst
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
846 Als een rookgordijn wordt opgeworpen
Om aftakeling te verhullen
Als takken verder spelen in mineur
Kaal en troosteloos in de wind
Als de schrale zon een schaduw wordt
Een schim van lang vergane glorie
Wanneer gure regen mijn gezicht teistert
Bergen blaren de weg onzichtbaar maken
Wanneer fluitende wind in mijn oren blaast
me influistert dat…
Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht
poëzie
3.5 met 86 stemmen
33.482 Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht,
Zilveren-zacht, de half-ontloken maan
Bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht,
Wier bleke bladen aan de kim vergaan, -
Zó zag ik eens, in wonder-zoet genucht,
Uw half-verhulde beelt'nis voor mij staan, -
Dán, met een zachte glimlach en een zucht,
Voor mijn verwonderde…
Niets
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.239 Zacht rust de aarde
waar nooit het graan vergaan zal.
Dan nader ik de kaars
als een verdwaalde vlieg.
Soms duik ik in de verlaten kelders.
Als voor de ratten strooien ze er hun aas
Maar ik ontwijk de val.
Buiten verstrooiing zoeken.
Soms struikelt hier een kleuter
Of een herderin blaat naar haar schapen.…
Naast mijn pendule zit, in koncentratie
poëzie
3.5 met 14 stemmen
2.035 Naast mijn pendule zit, in koncentratie
Vergaan, de ijsvogel van Van Hoytema:
Onwerklijk is de wereld - Ik verga,
Terwijl ik 't zie, ook zelf in kontemplatie.
Aan de and're kant, kruisbeens, zit Gotama,
Afwezig, de ogen dicht na revelatie:
Te boven is 't bewustzijn de adoratie
Door ondergang in de unio mystica.…
Kinderlach
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.867 ziet daar dan, je lieve kleine neefje staan
Daar staat hij dan in de deurpost
Heel verlegen, en van al zijn uitbundige blijdschap tijdelijk ontbost
Nog snikkend van de huilbui van een moment geleden
En een traan komt langs zijn gezicht omlaag gegleden
Maar opeens lacht hij, en kijkt je aan
Oh, zo'n kinderlach doet alle pijn en eenzaamheid vergaan…
Wie ooit in zee zwom, en over hem goot
poëzie
3.3 met 23 stemmen
2.339 Wie ooit in zee zwom, en over hem goot
Een storm ontzetting; en de golven slaan
Over hem; maar hij - hij wil niet vergaan:
In hem stormt 't leven, en hij wil niet dood;
En met zijn armen mokert hij de oceaan,
En met zijn benen trapt hij weg de dood.…
O, dat ik haten moet en niet vergeten!
poëzie
3.0 met 25 stemmen
3.925 O, dat ik minnen moet en niet vergaan!
Ach! Liefde-in-Haat moet ik mijzelve heten,
Want geen kan de andere in mijn hart verslaan.
In droef begeren heb ik neergezeten,
In dreigend gillen ben ik weer opgestaan...
Wee! Dat ik nooit dat bittere brok kon eten,
Van stil te zijn en héél ver weg te gaan.…
Nagalm van een liefdeslied
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
2.506 Als de stilte koel mijn ziel beroert
En de leegte door mijn lijf voert
Zwelt jouw kielzog op van oud zeer
En slaat helle lucht mijn blik neer
Diep begraven, reeds vergeten
Onder 't puin en half vergaan
Bedek ik, mijn wil verbeten,
Het pad dat wij zijn gegaan
Echo's van een stil verleden
Nagalm van een liefdeslied
Deze weg, eens platgetreden…
Winter, te vroeg
hartenkreet
2.8 met 14 stemmen
2.528 Winter, te vroeg
Straks dooit het
De bladeren zullen zinken
Hun kleur verliezen
En vergaan
De laatste bladeren zullen vallen
De bomen blijven kaal
Tot de lente
Winter, te vroeg en te koud…
Terugtocht
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
925 Stroomafwaarts, gedragen door de kracht
van bijéén gebonden druppels, dalen we af
decorloze oevers waartegen fluisterzacht
buigend riet zich richt naar het komend graf
Het biezen mandje is gisteren vergaan
met een lichaam van wier en wrakhout
glijden we de schemering in.…
Akureyry
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
958 aan moerassig
roodbruine biesbossende grassen in
vast naar dode schapen smakend water
voorbij
praatgraag gedachte
vogels duikend in zachte zwarte rots
niet gereten opgegeten op een pad
voorbij
een oranje huis van blik
met rammelend ijsgetinkel
en nachtelijk kloppen op een deur
voorbij
desolate plaatsen van geboren en vergaan…
Onwillige wilg
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
580 Naakt geschoren en tot het bot ontleed
vele manen ouder dan die hij was
gesnoeid staat hij nu te treuren
vermolmd in kern van de buitenkant ontdaan
van uitgeschoten twijgen, die in halsstarrigheid
te ver zijn doorgeschoten, wat uiteindelijk z'n
knoestige harnas deed scheuren, maar de wil
om te overleven nog niet is vergaan.…
verrot
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.314 het weer willen doen
met het vertrouwen van toen
durven nemen
daar zit 'm het probleem
ik kan met mijn wantrouwen
die enorme beschadiging
gewoon echt nergens heen
ik word van al dat wangetrouw zo ontzettend moe
ooit ben ik beschadigd maar ik maak mezelf kapot
alles in mij dat zo ontzettend graag wil geloven
heb ik verwaarloosd
is vergaan…
Grachtengordel 3: One-night stand
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.062 De scene doet me denken aan lang gelee
aan 't snelle vergaan van het bestaan
aan iemand die ik goed heb gekend.…
"Fata Morgana "
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
629 IJl de dunne, versleten maan
vergeten in z'n ijver, half vergaan
en overdag is blijven staan, maar
meer is dan vage herineringen
zie ik het koele water blinken
een oase begeerlijker dan menige dingen
trachten mijn ogen dit te drinken
alleen als koeling voor mijn geest
is het twijfelachtig of dit geneest.…
Hoofdvredebreuk
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.049 Daar klop je aan, zonder aankondiging
je hebt jezelf grijnzend binnen gelaten
jou bij me voelen, is de stilte verlaten
die je breekt met `n dreigende fluistering
Verduistering kerft als ik je omtrek zie
gaten vallen in -de gedachten die me
haten omdat jij ze wild naar buiten mept-
vergaan kermend als ik naar binnen staar
Ik bedaar in de…
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten
poëzie
4.1 met 40 stemmen
22.866 En toch, zo eindloos smacht ik soms om rond
Uw overdierbre leên de arm te slaan
En luid uitsnikkende, met al mijn gloed
En trots en kalme glorie, te vergaan
Op uwe lippen in een wilde vloed
Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.
---------------------------
uit: Verzen (1894)…
Leven
poëzie
3.6 met 19 stemmen
5.379 Dit leven is gans niet, omdat gelijk vergaan
De wijze met de dwaas, de goede met de kwaên,
En legt hij neer die gister was verheven.
Dit leven is al veel (wanneer men 't wel betracht)
Omdat men zeker hoopt en veiliglijk verwacht
Wel levende alhier, hiernamaals 't eeuwig leven.…
Kachelstand 5 annex Lentisch Ziektebeeld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.137 Onzichtbare zwellingen tussen mijn Ogen
het regent zo lang en moedwillig
dat spreekwoorden de cliché bevestigen
en mijn fiets naar binnen wil
ik stak haar aan, mijn liefde
ze zorgde zo zalig voor me
werd duizelig en ligt nu
plat te vergaan tot ik boodschappen doe
de kamer wordt kleiner,
het bed des te warmer
we zweten er doorheen
zoals…
Wereldvreemd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
749 resoneren de lieve klanken
gelukkig met primitieve
speeltjes en houten planken
de wereld achter de glazen sluier
verhult de waarheid, soms de leugen
de wereld van hier verblindt onze ogen
het luidste lawaai zal zich iedereen heugen
we horen wel maar zien het niet
wij zwijgen door het glas
zij voelen het maar spreken niet
als zij vergaan…
Als nieuw
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
546 Kwijnend
Verdwijnt ’n oude
Passieve ik
Vertikt ‘t
Om nog te zijn
Het vergeelde boek
Dat geheel
Niemand
Nog leest
Opnieuw geboren
In ’n bestaand lichaam
Met spontane geest
Kijkend uit het raam
Van ’n vergaan verleden
Dat is geweest
Obstakels genomen
Aan schroom
Ontkomen
Ontsnapt
Aan ’n ondermijnd
Loom
Zijn
Deinend
Als kleine…