1597 resultaten.
Niet meer....
hartenkreet
4.4 met 38 stemmen
2.647 Mijn hart kan niet meer
Niet meer zonder jou
Niet meer genieten,
zweven in de wolken
of houden van
Ik moet stoppen met denken
Herinneringen ophalen,
aan jou....
Die mij teder kust,
streelt en omarmt
Mijn hart voelt leeg,
alleen en verward
Pas nu beseft het
dat je niet meer hoort,
hoort bij mij....…
Onsterfelijk
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.309 elkaar
vloeien
waar afstanden onmetelijk
zijn en wegen verlicht met
sterren
waar planeten, zonnen en manen
ons in het minieme mensendom
blijven boeien
waar de tijd niet bestaat
maar slechts een benaming
is voor de ordening van momenten
waar alle elementen altijd
hebben bestaan maar steeds verder
van elkaar zijn gaan groeien
daar zweven…
KEW
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.449 Het meisje opgezweept,
muzikaal paard van een
gedegen stal: ja mijn moeder
en mijn vader ook jazeker als
het raam open stond en
de geuren van de klanken
als grashalmen binnen kwamen
zweven zo einde zomer…
Het meisje moet van alles,
om iedereen om kijkers en vooral
om ouders die zo rusten op haar schouders.…
zij als lief in beeld
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
3.497 weer gekeken als in spiegel
steeds geliefder haar giechel
oh ja zij is meer dan lekker ding
fijne sproetjes ogen in mascara
het hoofd getooid met ‘n tiara
zij straalt liefde voor het leven
z’n dans met haar zal zweven
spotlichtjes reiken tot zijn hart
even de vrees voor hevig’ smart
maar als hij weer haar foto ziet
lijkt ‘m of hij in het…
Schenken
netgedicht
3.7 met 101 stemmen
39.572 Uit een fles vol zwart verlangen
schenkt hij zonder enig maatbesef
zijn verdroogde glas vol slangen
alom sidderend voor zijn lef
De verstilde hartstocht komt tot leven
de passie nu ook huizenhoog
haar silhouet lijkt vaag te zweven
en hij wrijft zijn tranen droog
Heel zijn wezen nu vulkanisch
de aarde trilt achter ontkurkte gloed
elke beweging…
Lentesymfonie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
888 Ver van de vernieuwende ooievaar
zweven reikhalzende zwanen
in een lente-oord vol zadendragers.
Zoals zeebeesten zich nestelen
aan het strand vinden hoogpotigen
hun plek in weidsheid van land.
Lichtzinnig scheppen wij ruimte
bedden ons in onder een hemel
en planten nieuwe troostzaden.…
Lentesymfonie
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
1.433 Ver van de vernieuwende ooievaar
zweven reikhalzende zwanen
in een lente-oord vol zadendragers.
Zoals zeebeesten zich nestelen
aan het strand vinden hoogpotigen
hun plek in weidsheid van land.
Lichtzinnig scheppen wij ruimte
bedden ons in onder een hemel
en planten nieuwe troostzaden.…
GEDACHT GEDICHT
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.128 Het gewicht van de liefde is heel licht
is als een gedacht gedicht zo licht
de vlinders in je buik
doen je zweven van geluk
de vlinders in je buik
dragen je omhoog naar het licht,
dat is de inhoud van dit gedacht gedicht
ze dragen nu ook mij omhoog
naar de stralende regenboog
met al zijn prachtige kleuren
wijst hij naar de bron in volle…
Vleugels
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
3.058 poesje, hartedief
iedereen mag met mij gaan,
op warme winden zweven wij
door wollig wit in richting Maan;
en als het klopt wat jij mij zei
dan vlieg ik weer met Ma…
Breekbaar als glas...
hartenkreet
3.7 met 21 stemmen
1.305 van ons samen
lijkt te zijn verdwenen in zwijgen
De liefde heeft zich als ijs bevroren
en laat zich steeds verder uiteen rijgen
De kamer ademt een ijzige kilheid
Langzaam sluit de deur naar heden
Het is alsof de liefde nooit heeft bestaan
en vervagen de kleuren uit het verleden
Het transparant laat ons samen
in troebelheid stervend zweven…
Wandeling in het wilde Enderttal
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
564 Elke voetstap een genot,
nooit geëvenaard,
de Endertbach,
het primitiefste,
attractiefste wandelpad
van regio Cochem
Je reinste stilte,
alleen,
soms,
onderbroken door een
opspringende beekforel,
die in dit rotsige,
oeroude dal,
als het ware,
door zichzelf zwemt
Doorzichtige,
turkooizen libellen zweven,
als stille getuigen…
licht als het licht
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.358 een eerste straal
de donkere slaap verdrijvend
laat vogels zingen
maakt de jonge dag
tot poëzie:
zelfs woorden zwaar als lood
zweven naar ‘t hemelblauw
en heel eenvoudig dringt
een bloem door het asfalt
waarop je loopt
- mij tegemoet -
met lichte tred
en waaiend haar
waterblauwe ogenblikken
in ’t paradijs een glimlach lang
begrijpen…
niet dat 't mij koud is
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
1.530 jij zwijgt
alsof je nooit wil weten:
goud is mijn blik
groen blauw en niets
zal dit ooit stoppen
- want in je leegte zweven dromen
alleen: meer nog dan duizend keren
ach kon je het toch zeggen
dat simpel ‘k hou van jou
wijl ik mijn handen warm blaas
- je lied, mijn kind …
niet dat ’t mij koud is.…
Doodlopende weg
netgedicht
3.4 met 27 stemmen
1.104 als ik weer eens over akkers stap
door de brede voren diep bevroren
zie ik kraaien onder de torenkap
de zwartjassen lijken hier te horen
als winter weer een glazen offer schenkt
aan sloten waar reigers onverdroten
naast het stille van de dood die wenkt
zweven tussen hoop en niet geschoten
weet ik, dit is geen oord voor duiven
waar kinderen…
- IN VINO VERITAS -
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
760 Opnieuw vraag en aanbod
ik wil zweven en begrijpen
met uitzondering sacramenten vieren
oogverblindend streven
prachtig en subliem.…
lief, nevel mij in roze
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
616 in deze kamer
schrijf ik de vloer tot Melkweg
op de muren zweven sterren
en in de diepste laag fluistert het licht
de geborgenheid tussen jou en mij
een tederheid om te proeven
ons behorend
zoals de rode heuvels op de maan
en een meebewegen buiten grenzen
om uit te kunnen breken, de nacht toe te laten
langer
te blijven stijgen
in…
Iemand anders?
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
515 Zo-even ontwaakte ik zo zacht,
ik dacht dat ik kon zweven, waar
eindigt de dag en begint de nacht
in hoeverre reikt de macht tot leven?…
Boven het land
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 Opgenomen rustgevoel met gesloten ogen
of lichte veders mijn hersenen masseren
roep het zelfs soms op en kan waarderen
hoe heerlijk alles is in liefde te geloven
het groen nog groener is als ik zou wensen
bloemen zien te kleuren in hun kleur
zwemen dennen in het bos hun zachte geur
de paden dragen zonlicht zonder mensen
als ik mij laat zweven…
Luzern
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
451 bladeren
huiverig voor kilte
wentelen ze in dromen
ik ben in Luzern
op de Kapellbrücke groet ze me
wat woorden
of een foto van water
zand geribd haar lichaam
jij dwaas
schemert haar stem
jij dwaze dichter
bespeler van vonken
en gebroken harten
proost en drink met mij
zo lang de maan
mijn liefde verlicht
en andere herinneringen
zweven…
TRANSFORMATIE
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
470 inziet
Waarom mijn ziel begon te muiten
Mijn ziel wil luiken voor de ruiten
Daar dat kans op genezing biedt
Er ligt nog zoveel in ’t verschiet
Daarom sluit ik je voortaan buiten
Vanbinnen staat een stel op sprong
Elkaar een soort jawoord te geven
In stilte, heb begrip daarvoor
Boven het puntje van mijn tong
Wil langer niet openheid zweven…
KUS MIJ MAAR ZACHT
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.114 Laat mij in je armen dromen
min mij innig, kus mij zacht
Laat het tederste toch komen
laat mij bij jou, heel de nacht
Laat mij op je liefde zweven
min mij teder, kus mij zacht
Ik heb jou mijn hart gegeven
weet je dat ik naar je smacht
Laat mij in je lief nu dwalen
min mij innig, kus mij zacht
Laat van jou ’t tederst dalen
je hebt mij…
De vrouw van de zon
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.778 Roland Holst
Vrij en eeuwig,
tijdeloos ontheven,
in een hoog en onaanrandbaar zweven,
schrijdt gij,
koninklijk geheven,
langs de blauwe muren van het licht.
o! de sneeuwstorm van uw gouden mantel
o! de zon, het diamanten vlamsel,
dat de heemlen uitstroomt uwer haren
langs de wolkenloze bergen van de dag
o!…
Mist
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
578 De dieren zweven op het witte deken
alsof ze zitten in een nachtelijke trein
waarvan alleen de ramen zichtbaar zijn
op ‘t moment dat die het duister breken.
De adempluimen van ‘t grazend vee
versmelten dampend met de mist
zodra de koppen neergaan naar ‘t gras.…
Vleugellam
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
516 talen
zelfs hoop, toch ooit een vriend
bevond zich dwalend in een dal
waar het hart sprak als een mond
en het brein zweeg over pijn
sliep een taal zonder venijn
vleugellam,
hadden we willen beweren
maar de mystiek bewees
ons, in ‘t duister, het tegendeel
gaf liefde en hoop, een bezemsteel
waarmee we, nachtelijk, de wereld rond
konden zweven…
Bewegende grenzen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
701 overlevering
die vandaag naar morgen heet
wonen in kastelen van karton
of tussen tochtige muren
zeker ook onder het blauw
een glimlach in de zon
waar men ademt tussen
keuze en leuzen
van verzamelde levensbrokken
de verjaagde mens
of juist de gekozen eigen weg
vertaald in unieke kleuren van bestaan
die in geest en lijf
zweven…
Fluistering
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
648 De zwerver zoekt in de goot naar brood
en wijn onder regenwolken die zweven
naar grote droogte in een fluistering
van hoop die smacht.
In afstanden die steeds verwijden is er als
kosmisch feit dat elke brug er één is van hoop
wanneer zelfs het plat getreden pad weer slijt
in een fluistering die helder schijnt.…
Vleugelen
poëzie
4.0 met 2 stemmen
889 Van wàt er aamt in veld en vloed
Heeft niets een schoner, zaalger leven
Dan 't vooglijn, dat met frisse moed,
In duizend liedren, onder 't zweven,
De schepping groet.
Of zo het diertje u vrolijk schijn',
Omdat het Vleuglen heeft ontvangen. . .
Gij vliegt zo goed als 't vogelijn!
Laat maar de dankbaar-blijde zangen
Uw vleuglen zijn.…
Sonnet het orgasme
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.180 er bestaat een kunst van het beginnen
zoals de zon opkomt bij blauwe lucht
welkom geliefde met uw warme zucht
laten wij elkaar compleet beminnen
trage streling over een zee van tijd
met golven die zich kalm verroeren
zoals een lied emoties kan ontroeren
vlammende lichtjes in de ogen vleit
sneller zweven door twinkelparadijs
en sterren…
Dauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 Ik streel mijn kippenvel, het is gênant
dat ik moet plassen aan de waterkant
We staan stil om niet te vallen
Schouder voor schouder met zijn allen
We staan stil voor de foto als atleten
voor de start, strekken ons uit, vergeten
het harde plankje, de overstekende tenen
het koude ijzer tussen billen en benen
We staan stil alsof we zweven…
Aan de kust
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
546 nooit vergaan
mijn schepen op de woeste zee
die het leven mij heeft gegeven
zolang ik haar, perfect in licht geschreven
of in levenden lijve van dichtbij mee
mag maken, een minuut of tien, een halve dag
gelukkig met wat wordt gegund, gegeven,
even vanuit het hier en nu naar daar en oneindigheid
langs alle (on)mogelijkheden te mogen zweven…