1728 resultaten.
Launching the Boat
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.672 slip bedekte
blootgelegde schuur en
vuur vonkstenen
Onomstreden onheilspellend
krassend over de pas gestopte
tot flinterdun vloeipapier
versleten aangevreten
schimmelpanelen
Het zand tussen de aangeslagen
stukgebeten pijpsteel tanden
wrijft langs de ontblote zenuw
einden teneinde de herinnering
van heel vroeger vreugdevol
op te roepen…
Jouw seizoenen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
588 Hier beginnen jouw seizoenen
het lichte oprapen van hoop
dansend in de schaduw, maanrat
je gaat met een redelijk hart op de loop
keert weer terug naar de waarheid
onder helderend licht, een wakende maan
roep je mijn naam naar de heilschaduw
de zinderende stem van verloren faam
je leest me veel minder dan vroeger
niet meer zo vaak en veel…
Bospad
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
605 De dagelijkse voeten
dwalen, reizen af
naar ondoorgrondelijke wegen
daar in de verte, intimiteit verlegen
buigen de bomen weerbarstig tussen
de spanning van emotie
en frustratie, de stille winddag
neemt bijna afscheid
loopt over het oude bospad
van het duistere nachtwoud
het grote bos nabij de stad
grote nachtuilen roepen
van onrust…
Godenleer
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.243 kruimelbeeld
van geest, religie of goedkoper nog
vizier op kop in overmoed van stof
die jou mijn hart terstond de vuilnis geeft
de aarde uit haar bol mijn verzen eet
de hemel de wijn de hel de wiet
vooral de dingen weet die in verschiet
het paradijs nooit aan de galg vergeet
geloof mijn ogen lief, zo niet, roep…
oudje
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
902 roep de goden nog eens op
en geloof me
het eind gedicht
eindigt
nooit kapot
kom schiet op
met erkennen
van je medemens
positief
was de wens
gegrooet
een mens…
Haar verraden hart
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
564 boezem
van ijs en sneeuw
niet meer rood kloppend
wachtte op de verlossing
van de lente
een hart dat wachtte op de
verlossing
van de ware liefde
het maakte haar bang
haar hart een verraden hart
zo bang te worden bevrijd
ze liet los
wankelde weg
terug naar de veiligheid
van haar opgebouwde bestaan
de dans van het bevroren hart
de roep…
Versluiering.
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.748 Woorden verbrokkelen in het tijdloze en roepen je naam,
verliefde zinnen raken je aan en ontsluieren mijn gedachten.…
De Grote terugkeer van de koning (proloog)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
501 O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is lang verschoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen
Wel stratenlang luidt weegeklaag
de roep om lichte dagen
Zijn krachten die men putten kan
voldoende om te dragen?…
Alles en niks
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
513 Het niks is overal, daarom moet ik het opvullen
met van alles, met verbeelding, met ideeën, dromen,
het alles is eigenlijk ook niks, maar wel van belang,
het ene meer belangrijk dan het andere, en ik roep
en ik loop en ik denk en ik schrijf een gedicht.…
Het woud
poëzie
2.0 met 3 stemmen
1.496 Donkre bomen uit mijn kostbaar woud,
Geboren naar de hemel op te schieten,
En uit uw waaiend koepel-dak te gieten
Koelte, waarvan de grijze aarde houdt,
Zoals een orgel zijt gij opgebouwd:
Pijpen van klank en fijne hoge sprieten,
Die uit hun steigering stemmen loslieten, —
Te roepen staat gij, klankenwachtend hout.…
Nocturne
gedicht
2.7 met 17 stemmen
5.712 Bidt de mond den appelbeet te vieren,
wijkt de blik te wimper voor gevaar,
waait de scheemring over lustrivieren,
wenkt het lied over de nachtgitaar,
beeft het woud onder den roep der stieren,
wiegt de slang – de melodie gewaar –
weiflend over spleten zich en wieren:
schrijft de vleermuis met nerveuze zwieren
mij den wil voor van…
2011-2012
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
659 Het oudejaar 2011 gaat overlijden
het oudejaar 2011 gaat dood
het nieuwe jaar 2012 zal verschijnen
wees niet bang en voel geen nood
Zoals bij de dood van de Koning
dan gaat ook alles gewoon door
na 'de Koning is dood´ roepen we
'Leve de Koning' met elkaar in koor
Dan gaan we samen verder met zingen
in 't levenskoor dat jaartallen telt…
VERLEDEN BLIJFT
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
526 De lage ruime heuvels
om de Franse dorpen
Domrémy en Veaucouleurs
geven sterk verlangen
almaar rond te dolen
langs lustig buitenleven
deinend grasland en graanveld
roepen het oude genot
van 't landelijke drinkhuis
waarin arbeid en vertier
met elkaar schertsen
boven gazen kelken
jonge boerenboterlucht
glijdt over de kleine rivier
zoekt…
ROUEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 Geest van geld en nijverheid klinkt verblijd;
zijn roep verzwakt soms, verjongt zich dan weer,
samen met het lied, dat krachtig of teer,
het vertier der zeemanskroegen inwijdt.
Een bescheiden gebeeldhouwde gedenkmuur
toont Jeanne d'Arcs droef maar dapper sterven:
de heldin, verbrand door kerkelijk vuur.…
De inspiratie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
698 oneindige van mijn gedachten
mijmerende gedachten over leed of plezier
of over zaken die ik nog kan verwachten
Het valt niet altijd mee om iets te schrijven
gedachten zijn nu eenmaal sneller dan de pen
de prikkels van boven zijn moeilijk in te lijven
en sommige ontsnappen omdat ik ze niet herken
Inspiratie is niet iets wat je zomaar op kan roepen…
Eerlijk delen.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
692 roep ik terug.
Nu is ze uit de keuken gekomen en
in de deuropening gaan staan;
één hand in de zij,
en ze probeert boos te kijken,
maar tegelijk heeft ze
een half lachje om één mondhoek:
Hé wat?
O, doe maar gebakken, zeg ik.
Ze verdwijnt de keuken weer in.
Ze weet het, ze kan alles van me krijgen.
En ik van haar.…
Eerlijk delen.
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 roep ik terug.
Nu is ze uit de keuken gekomen en
in de deuropening gaan staan;
één hand in de zij,
en ze probeert boos te kijken,
maar tegelijk heeft ze
een half lachje om één mondhoek:
Hé wat?
O, doe maar gebakken, zeg ik.
Ze verdwijnt de keuken weer in.
Ze weet het, ze kan alles van me krijgen.
En ik van haar.…
Wazig
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
724 In de herfst van mijn leven
roepen vallende dode bladeren
soms een elegische stemming
in mij op en laten mij het
einde vaag voorvoelen.
Gelukkig blijft het tijdstip,
net als de witte, koude sfeer,
onbestemd en onbekend,
met een sprankje hoop
in nevelen gehuld.…
Jouw naam
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
574 Als je jouw naam hoort roepen
Weet je, dat iemand jou kent
En jou uit alle anderen herkent
Je voelt je dan ook echt geroepen.
Ook God, Hij noemt je bij de naam
Hij kent jou precies Jan, of Piet
Je bent uniek, Hij vergeet jou niet
In Gods ogen ben je zeldzaam.…
Thuishaven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
642 Maar ook ik geef soms gehoor
aan eigen roepen van vertrouwen.
Zelfs naar mij wordt nog gekeken
alsof ik verschillen maak.
En geluisterd als ik zeg
dat ik misschien een goed idee heb.
Tussen al die mensen in
ben ik een mens, ik ben een mens.…
Naar huis
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.444 roepen groot en klein.…
Zingeving
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Het werd een geschreven leven met grote roep doorgegeven!…
Mist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
816 Wind hoor je blazen, regen hoor je vallen,
Zon prikt door de gordijnen
Onweer komt met knallen
Maar mist, die stiekeme mist
Omsingelt je huis zonder geruis
Hult stad en straat
In satijnen gewaad
Ontneemt het zicht, dimt het licht
Ontlokt de roep “alles zit dicht”
Verrast bij het opstaan
Nooit met naar bed gaan
De dokwerker raakt niet verstoord…
Kijken naar zwanen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
597 Sprookjes van vroeger roepen zij op.
Zwanenhalzen voor de mooiste prinsessen,
nooit voor echte zwanen.
Zo leer ik letterlijk en figuurlijk.
Bij hen passen ze volmaakt,
ook bij hun schaduw.
Bij prinsessen enkel figuurlijk,
een ingekorte versie.…
Wind
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
550 En waait er eentje zomaar uit de bips
-zo’n imposante ruft van hoge status-
dan spreek je niet plat ordinair van scheet:
in dat geval roep je luid uit: een Flatus!…
Stemmen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
534 Dan wil ik naar buiten roepen 'kijk uit, ze komen je halen'.
Jij bent schuldig aan al je falen.
Mensen buiten zien me niet staan of vinden me raar,
maar als ik niet luister naar de stemmen dan loop ik gevaar.
Het is iedere dag opnieuw een gevecht
wat voor mij de waarheid is, is voor anderen onecht.…
Primair verlangen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
479 Waar ik, dierlijk haast, het roepen heb gehoord.
Schril zwelt het aan, tomeloos van aard,
maakt mij zwoegend los van menselijk leed.
Waarvan vergankelijkheid het meest wreed,
tot het sterven verslagen bedaart,
en alleen nog, lawaai van leven, verstoort.…
gesprek over lijnen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
676 strakke lijnen van weleer meanderen
als rivieren in een delta: huizen en gebouwen
maken abrupt een slag naar rechts
veranderen in duizelingwekkende spiralen
waarin bedeesd jouw hand met onbekende tekens:
samengaan van hoofd en hand
laat zich voorlopig niet ontvouwen
plotseling roep je dat we schilfers zijn
in een oneindig universum, met…
Gruwzaam
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
505 traag ziek
varkentje jij
schiet niet
op ik
gooi jou
in kokend
water
in Amerika
zijn de
straffen hieromtrent
heftig Nederland
slaat een
flater
de medewerkenden
slachthuis/Belgie
horen hen
gillen zien
toch... zij
tonen zich
doodsbang voor
de akelig
aankomende dood
ja roepen
zij kort
tijdsbestek teveel
varkens ik
moet goed…
een ordinaire morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 na een uurtje rustig sporen
met wat lezen en iets snoezen,
in het Brusselse aangekomen
dan roep ik...
leve het werk en de volle bloezen!…